Skip to main content

फुलपाखरं आणि ते दोघे!

 

A click by: Varun Bhagwat


ती आणि तो तलावाकाठी निवांत बसले होते. दोन फुलपाखरं बागडत होती, खेळत होती. चेहऱ्यावर सहज हसू यावं आणि क्षणभर ते टिकूनही राहावं असं ते दृश्य. क्षणभरच, कारण ते बघत असताना क्षणातच त्याच्या चेहऱ्यावरचं हसू मालवलं.


तो तिला म्हणाला, "या फुलपाखरांसारखं झालंय आपलं."

"म्हणजे?" तिला कळेचना.

"भेट होईल तो दिवस आपला. तो दिवस पूर्ण एन्जॉय करायचा, जसे आज भेटलोय."

"असं का म्हणतोस?"

"तू तिकडे, मी इकडे! अजून काय म्हणू?"

"हं. ही फुलपाखरं पण अशीच भेटत असतील का?" तिला प्रश्न पडला.

"कोणास ठाऊक? पण बघ ना, कधी का भेटेनात पण भेटतात तेव्हा फार खुश असतील असं वाटतं."

"आपल्यासारखीच!" ती हसत म्हणाली.



त्याला पटलं  आणि त्याने प्रतिसाद दिला, "हो गं. तुझं खरंय की आपण सारखे भेटत नाही सद्ध्या. मी तिकडे, तू इकडे. पण भेटलो की किती आनंदी असतो पण."

"पण तो आनंद त्या क्षणापुरताच!" ती थोडीशी खट्टू होत म्हणाली.



तो तिच्याकडे पाहत म्हणाला, "असेल, पण पुढच्या खूप दिवसांसाठीची एनर्जी देऊन जाते ती भेट. तो क्षण खूप काही देऊन जातो.

तो क्षणच लक्षात ठेवण्यासारखा असतो.

तो क्षणच जगण्याचा अर्थ सांगून जातो.

तो क्षणच साऱ्या भावना एकत्रितपणे सांभाळतो.

तो क्षणच सुख देतो,

तो क्षणच आनंदाने भरलेले अश्रू देतो.

तो क्षण हुरहूर देऊन जातो.

तो क्षण निखळ हसू देऊन जातो.

तो क्षण पोटभर प्रेम देऊन जातो.

तो क्षण मनाला स्पर्शून जातो.

तो क्षण मनाची घालमेल थांबवतो.

तो क्षण विश्वास देतो.

तो क्षण पुन्हा भेट होणारच अशी आशा देतो.

तो क्षणच क्षणभरासाठी दुःख विसरायला लावतो.

तोच क्षण विरह संपवतो.

तो क्षणच पुढच्या विरहाची नांदी देतो.

तोच क्षण खूप काही करतो.

तो क्षणच जगण्याचं रहस्य सांगून जातो.

तो क्षण जगण्याची गंमत सांगून जातो.

तो क्षण जगण्यातील प्रेम शिकवून जातो.

तो क्षण जगण्यातील सौंदर्य दाखवतो.

तो क्षण जगणं जगायला शिकवतो."


ती प्रश्नार्थक नजरेने म्हणाली, "हा एकच क्षण इतकं काही सांगतो??"

"हो." तो उत्तरला.

ती पुढे म्हणाली, "असे अनेक क्षण येतील ना आपल्या आयुष्यात? त्या सुंदर फुलपाखरांसारखं खुलून जगायचं आहे मला तुझ्याबरोबर!"

"नक्की येतील."



ती दोन फुलपाखरं अचानक थोडी शांत झाली. अगदी जवळ बसली. कदाचित काही गूजगोष्टी करत असावीत.


तिला वाटून गेलं की आपल्यासारखाच विचार चालू असेल यांचा कदाचित. काही क्षण गेले. ती फुलपाखरं जागेवर, हे दोघेही तिथेच. तिचं लक्ष त्या फुलपाखरांवरून हलत नव्हतं. ती एकटक त्यांच्याकडे पाहत होती. थोड्या काळासाठी एकूणच काळ थांबावा अशा पद्धतीत फुलपाखरं आणि हे दोघे स्थिर होते, एकाच जागी!


पुढल्याच क्षणी त्यातलं एक फुलपाखरू उडालं. दुसऱ्यापासून थोडं दूर उडत गेलं. ताटातूट होण्याचा क्षण आला असं तिला वाटलं. ती ते दृश्य पाहत होती. तिने शेजारी बसलेल्या त्याला ते दाखवण्यासाठी त्याचं लक्ष वेधलं. पण शेजारी पाहताच तिला जाणवलं की या दरम्यान तो तिला काहीतरी सांगून तिथून निघाला होता. तिनेही स्वतःच्याच नकळत त्याला जाण्यासाठी संमती दिली होती हे तिचं तिलाही कळलं नव्हतं. तिला जाणवलं. तो पाठमोरा होता. चालत होता. समोरही एक फुलपाखरू उडत होतं. दुसरं तिथेच जागीच स्तब्ध होतं.

.

.

ती विचारात होती. थांबावं की जावं. खाली शांत बसलेलं फुलपाखरू तिथेच होतं. तिने मात्र निर्धार केला आणि ती उठली. ती त्याच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पाहत होती. खाली बसलेलं फुलपाखरु हलत नव्हतं. ती सुद्धा आधी जागीच थबकली. मग एकदम धावत सुटली, त्याला कळायच्या आत त्याला जाऊन बिलगली. त्याच्या मिठीत हरवून गेली.


तो शांत पण आनंदी.

ती तितकीच चपळ नि आनंदी!



ती त्याच्या मिठीत होती. तिच्या डोक्यात मात्र दोन फुलपाखरांचे विचार होते. मिठीत असतानाच हळूच ती खाली बसलेल्या फुलपाखराच्या दिशेने पाहू लागली. पण ते तिथे नव्हतं. तिने आशेने वर पाहिलं. वरती ते मगाशी उडालेलं फुलपाखरू होतं. पण खाली असणारं फुलपाखरू कुठे दिसेना. ती अस्वस्थ झाली. ते बिचारं निराशेने निघून गेलं का घरी? त्याचं काय झालं असेल? ते दिसेनासं का बरं व्हावं एका क्षणात? तिने पुन्हा आशेने खाली पाहिलं. ते त्या जागेवर नव्हतं.


थोडीशी अस्वस्थ, थोडीशी उदास अशा मनस्थितीत ती मिठीतून बाहेर आली. वर उडणारं फुलपाखरू तिच्या नजरेत होतं. पण ते उडत नव्हतं. पण ती जशी मिठीतून पूर्णपणे बाहेर आली तशी तिची कळी खुलली. कारण हवेत त्या स्थिर वाटणाऱ्या फुलपाखराच्या मिठीतून दुसरं फुलपाखरू बाहेर आलं, तिच्यासारखंच, अगदी अलगद! ती पुन्हा मिठीत शिरली, पुन्हा उत्सुकतेने तिने फुलपाखराच्या दिशेने पाहिलं. पुन्हा एकच फुलपाखरू आहे असं वाटलं. पण बाजूने हळूच एक पंख डोकावला. ती आनंदून गेली.


एकरूप झालेली ती फुलपाखरं क्षणभर मिठीत विसावली!


- वरुण भागवत



Comments

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...