फुलपाखरं आणि ते दोघे!

 

A click by: Varun Bhagwat

ती आणि तो तलावाकाठी निवांत बसले होते. दोन फुलपाखरं बागडत होती, खेळत होती. चेहऱ्यावर सहज हसू यावं आणि क्षणभर ते टिकूनही राहावं असं ते दृश्य. क्षणभरच, कारण ते बघत असताना क्षणातच त्याच्या चेहऱ्यावरचं हसू मालवलं.

तो तिला म्हणाला, "या फुलपाखरांसारखं झालंय आपलं."

"म्हणजे?" तिला कळेचना.

"भेट होईल तो दिवस आपला. तो दिवस पूर्ण एन्जॉय करायचा, जसे आज भेटलोय."

"असं का म्हणतोस?"

"तू तिकडे, मी इकडे! अजून काय म्हणू?"

"हं. ही फुलपाखरं पण अशीच भेटत असतील का?" तिला प्रश्न पडला.

"कोणास ठाऊक? पण बघ ना, कधी का भेटेनात पण भेटतात तेव्हा फार खुश असतील असं वाटतं."

"आपल्यासारखीच!" ती हसत म्हणाली.

त्याला पटलं  आणि त्याने प्रतिसाद दिला, "हो गं. तुझं खरंय की आपण सारखे भेटत नाही सद्ध्या. मी तिकडे, तू इकडे. पण भेटलो की किती आनंदी असतो पण."

"पण तो आनंद त्या क्षणापुरताच!" ती थोडीशी खट्टू होत म्हणाली.

तो तिच्याकडे पाहत म्हणाला, "असेल, पण पुढच्या खूप दिवसांसाठीची एनर्जी देऊन जाते ती भेट. तो क्षण खूप काही देऊन जातो.

तो क्षणच लक्षात ठेवण्यासारखा असतो.

तो क्षणच जगण्याचा अर्थ सांगून जातो.

तो क्षणच साऱ्या भावना एकत्रितपणे सांभाळतो.

तो क्षणच सुख देतो,

तो क्षणच आनंदाने भरलेले अश्रू देतो.

तो क्षण हुरहूर देऊन जातो.

तो क्षण निखळ हसू देऊन जातो.

तो क्षण पोटभर प्रेम देऊन जातो.

तो क्षण मनाला स्पर्शून जातो.

तो क्षण मनाची घालमेल थांबवतो.

तो क्षण विश्वास देतो.

तो क्षण पुन्हा भेट होणारच अशी आशा देतो.

तो क्षणच क्षणभरासाठी दुःख विसरायला लावतो.

तोच क्षण विरह संपवतो.

तो क्षणच पुढच्या विरहाची नांदी देतो.

तोच क्षण खूप काही करतो.

तो क्षणच जगण्याचं रहस्य सांगून जातो.

तो क्षण जगण्याची गंमत सांगून जातो.

तो क्षण जगण्यातील प्रेम शिकवून जातो.

तो क्षण जगण्यातील सौंदर्य दाखवतो.

तो क्षण जगणं जगायला शिकवतो."

ती प्रश्नार्थक नजरेने म्हणाली, "हा एकच क्षण इतकं काही सांगतो??"

"हो." तो उत्तरला.

ती पुढे म्हणाली, "असे अनेक क्षण येतील ना आपल्या आयुष्यात? त्या सुंदर फुलपाखरांसारखं खुलून जगायचं आहे मला तुझ्याबरोबर!"

"नक्की येतील."

ती दोन फुलपाखरं अचानक थोडी शांत झाली. अगदी जवळ बसली. कदाचित काही गूजगोष्टी करत असावीत.

तिला वाटून गेलं की आपल्यासारखाच विचार चालू असेल यांचा कदाचित. काही क्षण गेले. ती फुलपाखरं जागेवर, हे दोघेही तिथेच. तिचं लक्ष त्या फुलपाखरांवरून हलत नव्हतं. ती एकटक त्यांच्याकडे पाहत होती. थोड्या काळासाठी एकूणच काळ थांबावा अशा पद्धतीत फुलपाखरं आणि हे दोघे स्थिर होते, एकाच जागी!

पुढल्याच क्षणी त्यातलं एक फुलपाखरू उडालं. दुसऱ्यापासून थोडं दूर उडत गेलं. ताटातूट होण्याचा क्षण आला असं तिला वाटलं. ती ते दृश्य पाहत होती. तिने शेजारी बसलेल्या त्याला ते दाखवण्यासाठी त्याचं लक्ष वेधलं. पण शेजारी पाहताच तिला जाणवलं की या दरम्यान तो तिला काहीतरी सांगून तिथून निघाला होता. तिनेही स्वतःच्याच नकळत त्याला जाण्यासाठी संमती दिली होती हे तिचं तिलाही कळलं नव्हतं. तिला जाणवलं. तो पाठमोरा होता. चालत होता. समोरही एक फुलपाखरू उडत होतं. दुसरं तिथेच जागीच स्तब्ध होतं.

.

.

ती विचारात होती. थांबावं की जावं. खाली शांत बसलेलं फुलपाखरू तिथेच होतं. तिने मात्र निर्धार केला आणि ती उठली. ती त्याच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पाहत होती. खाली बसलेलं फुलपाखरु हलत नव्हतं. ती सुद्धा आधी जागीच थबकली. मग एकदम धावत सुटली, त्याला कळायच्या आत त्याला जाऊन बिलगली. त्याच्या मिठीत हरवून गेली.

तो शांत पण आनंदी.

ती तितकीच चपळ नि आनंदी!

ती त्याच्या मिठीत होती. तिच्या डोक्यात मात्र दोन फुलपाखरांचे विचार होते. मिठीत असतानाच हळूच ती खाली बसलेल्या फुलपाखराच्या दिशेने पाहू लागली. पण ते तिथे नव्हतं. तिने आशेने वर पाहिलं. वरती ते मगाशी उडालेलं फुलपाखरू होतं. पण खाली असणारं फुलपाखरू कुठे दिसेना. ती अस्वस्थ झाली. ते बिचारं निराशेने निघून गेलं का घरी? त्याचं काय झालं असेल? ते दिसेनासं का बरं व्हावं एका क्षणात? तिने पुन्हा आशेने खाली पाहिलं. ते त्या जागेवर नव्हतं.

थोडीशी अस्वस्थ, थोडीशी उदास अशा मनस्थितीत ती मिठीतून बाहेर आली. वर उडणारं फुलपाखरू तिच्या नजरेत होतं. पण ते उडत नव्हतं. पण ती जशी मिठीतून पूर्णपणे बाहेर आली तशी तिची कळी खुलली. कारण हवेत त्या स्थिर वाटणाऱ्या फुलपाखराच्या मिठीतून दुसरं फुलपाखरू बाहेर आलं, तिच्यासारखंच, अगदी अलगद! ती पुन्हा मिठीत शिरली, पुन्हा उत्सुकतेने तिने फुलपाखराच्या दिशेने पाहिलं. पुन्हा एकच फुलपाखरू आहे असं वाटलं. पण बाजूने हळूच एक पंख डोकावला. ती आनंदून गेली.

एकरूप झालेली ती फुलपाखरं क्षणभर मिठीत विसावली!

- वरुण भागवत