Skip to main content

मनातल्या एकलव्याची भरारी...

 

A click by : Varun Bhagwat 


"हातात घेतलेली रेती किती सहज सुटते. आपण पकडून ठेवलीय असं वाटतं. आपला त्यावर ताबा आहे असं वाटतं पण..."

"पण ती निघून जाते. असंच ना?"

"हो, जशी माझी नोकरी गेली तशीच. शाश्वतीच नाही राहिली कसली."

"हं..."

"मी किती कष्ट घेतले. रोज नवीन काहीतरी शोधू पाहत होतो, शिकत होतो. पण असा तडकाफडकी निर्णय घेऊन मला काढून टाकलं. कुठे चुकलं माझं?"

"तू मर्जीतील माणूस नव्हतास."

"काय?"

"खूप स्पष्ट बोलतोय मी. पण हेच सत्य आहे."

"पण म्हणजे काय?"

"खूप explain करावं लागेल.

"मग कर."

"वेळ आहे?"

"नोकरी गेल्यावर वेळच वेळ असतो."


"बरं. मग ऐक. द्रोणाचार्य हे कौरव आणि पांडवांचे गुरू. अर्जुन तर त्यांचा लाडका शिष्य. त्याला सर्वश्रेष्ठ धनुर्धर बनवण्याचं वचन त्यांनी त्याला दिलं होतं. एकदा गुरू द्रोणाचार्य त्यांच्या साऱ्या शिष्यांसवे अरण्यात गेले होते. एक कुत्रा खूप वेळ भुंकत होता. मात्र काही काळाने तो शांत झाला. कोणाला कळेना की हा अचानक कसा काय इतका शांत झाला?


जिथून त्या कुत्र्याचा आवाज येत होता त्या दिशेने नकळत साऱ्यांची पावलं पडू लागली. पाहतात तर तो कुत्रा शांत थांबला होता. त्याच्या मुखात मात्र कोणीतरी बाण मारून अशी रचना केली होती की त्याला कोणतीच इजा झाली नव्हती परंतु आत्ता तरी तो भुंकू शकत नव्हता. शोध घेताच द्रोणाचार्यांच्या शिष्यांपैकी एकाला तिथेच जवळ एक धनुर्धारी दिसला. विचारताच कळलं की तो एकलव्य होता.


एकलव्य पुढे आला. द्रोणाचार्यांकडे पाहत म्हणाला, "गुरूंचं दर्शन घडलं. धन्य झालो."

द्रोणाचार्य उद्गारले, "गुरू?"

एकलव्याने द्रोणाचार्यांना तयार केलेला त्यांचा मृत्तिकेचा पुतळा दाखवला. पुढे आनंदाने म्हणाला, "तुम्हीच माझे गुरू आहात. मी तुमच्याकडे शिकण्याच्या आशेने आलो होतो. तुम्ही नकार दिलात. पण मी मात्र माझा गुरू बदलला नाही. या पुतळ्याच्या रूपात तो मला दिशा दर्शवतो."

द्रोण खुश झाले. त्यांनी त्याची पाठ थोपटली. हे पाहणारा अर्जुन मात्र खट्टू झाला.


गुरू द्रोणाचार्यांना बाजूला घेत अर्जुन म्हणाला, "सर्वश्रेष्ठ धनुर्धर मीच होणार असं वचन तुम्ही मला दिलंय. पण हा तर माझ्यापेक्षा उत्तम कामगिरी करताना दिसतोय. काहीतरी करा गुरूवर्य."


द्रोण थोडा विचार करत एकलव्यापाशी आले. त्यांनी त्याला सुचवलं, "मला गुरू मानतोस तर मग मला गुरुदक्षिणा काय देशील?"

"आपण सांगा."

"गुरूदक्षिणा म्हणून तुझा उजव्या हाताचा अंगठा मला दे."


एकलव्याला धक्का बसला. पण लगेच सावरत तो म्हणाला, "म्हणजे शिष्य म्हणून आपण मला स्वीकारलं तर? मग तर हा जीव तुमच्या चरणी अर्पण!"


क्षणाचाही विलंब न करता त्याने मागितलेली गुरुदक्षिणा दिली. आता तो यापुढे कधीही धनुष्य चालवू शकणार नव्हता. आणि त्याच वेळी पुढे अर्जुन मोठा धनुर्धर झाला हे तू जाणतोसच."


"या साऱ्याचं मला नोकरीवरून काढण्याशी काय connection?"

"अरे, आपल्या office मध्ये असंच काहीसं घडलं."

"कसं?"

"तू लवकरच तुझ्या talent वर manager होणार होतास;

पण manager होण्याच्या race मध्ये कोणीतरी आधीपासून होतं. खरं पाहायला गेलं तर ती race नव्हतीच. तो 'कोणीतरी' जो होता, तोच manager होणार हे ठरलं होतं असंच म्हण."

"विजय?"

"हो."

"तो talented आहेच की."

"अर्जुन talented होताच की. तसा तू पण talented आहेस एकलव्यासारखा. विजय चे Godfather म्हणजेच Mr. शर्मा हे company च्या board of directors मध्ये आहेत."

"मग?"

"विजय हा त्यांच्या मर्जीतील माणूस, ज्याला त्यांनी promise पण केलं होतं की या वर्षी तूच manager होशील."

"Oh!"


"या साऱ्यात तुझा हकनाक बळी गेला इतकंच. तू कोणाचा कोणी नाहीस. म्हणजेच तुझे हितसंबंध नाहीत. तू कोणाच्या मर्जीतला नाहीस. त्यामुळे तुझा एकलव्य झाला.

"हं.."


"पण तू धनुष्याला बाण लावू शकतोस. इथल्या महाभारतात Mr. शर्मा तुझे मानलेले गुरू पण नाहीत. So, तुला अंगठा द्यायची गरज नाही. महाभारतातील बिचारा एकलव्य मात्र त्यात अडकला. तू अडकू नकोस."

"पण मी आता काय करू?"

"पंख पसरून भरारी घे. खऱ्या talent ला मरण नाही. लक्षात घे. असे विचार जिथे आहेत, जिथे talent पेक्षा हितसंबंध महत्त्वाचे आहेत, तिथे growth ही तशीच होईल. I mean खऱ्या अर्थाने growth होणारच नाही. तू मोकळा राहा. तुझे पंख कोणी छाटू शकत नाही. तू खुल्या आसमंतात भरारी घे."


- वरुण भागवत


Comments

  1. खूप खुप छान .... किती छान motivate करता तुम्ही

    ReplyDelete
  2. एखाद्या खचलेल्या मनाला उभारी मिळेल.इतकं छान आणि खऱ्या आयुष्यात होणारी गोष्ट लिहली तुम्ही.

    ReplyDelete
  3. खुप छान वरुण
    यावरून चार ओळी आठवल्या
    "हौसले पंखोमे भरलो उंची उडाने पार करलो, पंखोमे बल है ये पहले समजो उंची उडाने पार करलो..."

    ReplyDelete
  4. भारी लिहिलाय 👏🏻

    ReplyDelete
  5. तुम्ही साकारत असलेली भूमिका मनात घर करून आहेच माऊली...विचार सुधा इतका संपन्न पाहून जाणीव होते की खरंच माऊलींचा आशीर्वाद आहे तुमच्या सोबत.🌸🙏

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...