Marathi Stories- शब्दमित्र वरुण

A Click By: Varun Bhagwat "कधी ऐकलंय का की सशाने सिंहाची शिकार केलीये? गाय बिनधास्तपणे वाघाच्या समोरून चाललीये?" शिक्षक मुलांशी बोलत होते. हे ऐकून मुलं हसू लागली. "असं कसं होईल सर?" एक मुलगा सरांना म्हणाला, "आम्ही नाही ऐकलं असं काही!" "नाही ऐकलं ना... कारण अशी गोष्ट एखादा चमत्कार झाला तरच शक्य आहे." शिक्षक मुलांना सांगत होते, "मुलांनो, चमत्कार करणं कोणाच्या हातात आहे?" "आपल्या तर हातात नाही बुवा." अलका म्हणाली. "खरंच?" सरांनी प्रश्न केला. "कसं शक्य आहे सर आपल्याला?? आपल्याकडे काय जादू आहे की काय?" बाकी मुलांनी पण अलकाच्या बोलण्याला दुजोरा दिला. सर हसले आणि म्हणाले, "हो आपल्याकडे जादूच आहे. मनात आणलं तर ती जादू वापरून काहीही करणं शक्य आहे. पण त्यासाठी आपला आपल्यावर विश्वास हवा." मुलं प्रश्नार्थक नजरेने सरांकडे पाहत होती. सर सांगू लागले, "एकदा एका छोट्या पक्ष्याने समुद्रकिनारी अंडी दिली. काही वेळातच भरती आली आणि समुद्राने त्या पक्ष्याची अंडी स्वतःच्या पोटात घातली. पक्ष्याला फार वाईट वाटलं. आधी ...

A Click by: Sushil Ladkat एकदा काही कारणावरून एकाच team मध्ये असणाऱ्या रंजन आणि शार्दुल यांच्यामध्ये वादावादी झाली. मात्र थोड्याच वेळात त्या दोघांमधल्या senior ने अर्थात शार्दुलने पटकन हार मानली आणि म्हणाला, “तुझं बरोबर आहे, रंजन... आपण नंतर बोलू. आत्ता इथे नको.” यानंतर मध्ये २ दिवस गेले. शार्दुल त्याच्या cabin मध्ये एकटाच बसला होता. रंजन cabin चा दरवाजा knock करत आतमध्ये आला. काही काळ तो काही बोलेचना. मग शार्दुलनेच विचारलं, “काय रे, anything serious?” रंजन म्हणाला, “नाही. nothing.” शार्दुलला आश्चर्य वाटून तो म्हणाला, “काहीच नाही. मग काही काम आहे का?” रंजन उत्तरला, “काम असं नाही. पण बोलायचं होतं.” शार्दुलने laptop lock केला आणि म्हणाला, “बोला.” रंजन म्हणाला, “Actually, परवा जो आपला वाद झाला, तो data मी पुन्हा पाहिला आणि मग लक्षात आलं की you were right. माझंच चुकलं होतं.” “हं...” शार्दुलने respond केलं. “पण शार्दुल, you are senior. तुझं बरोबर पण होतं. पण मग तू तिथे माझं बरोबर आहे असं का म्हणालास?” “ती जागा वाद घालण्याची नव्हती.” “मी समजलो नाही.” “तुला दोन सिंहांची गोष्ट मा...

Photo Courtesy : Sushil Ladkat कॉलेजवयीन मुलांचा एक ग्रुप टेकडीवर व्यायामासाठी आला होता. व्यायाम करून आता सगळे थकले होते. थोडी विश्रांती घेत होते. विश्रांती घेऊन थोड्याच वेळात ते निघणार होते. मी ही तिथे त्यांच्या ग्रुप पासून थोड्या अंतरावर होतो, माझे शूज घालत होतो. कुठल्या तरी खेळाविषयी ते बोलत होते. त्यांच्यातला एक जण म्हणाला,     “या वेळी गोल्ड मेडल बरं का!   कोणाचंच गेलं नाही पाहिजे.”   मला साधारण अंदाज आला की हे एकाच जुनियर कॉलेज मधले असावेत आणि athletics च्या निनिराळ्या प्रकारांत यांनी भाग घेतलेला असावा. सगळ्याचं ध्येय होतं की आपल्या सगळ्यांना गोल्ड मेडल मिळालं पाहिजे. त्यांचं स्पिरीट पाहून छान वाटलं. तोच त्यांच्यातला अजून एक जण म्हणाला, “हो हो, सगळ्यांना गोल्ड मेडल मिळालं पाहिजे, मला सोडून!! दुसरा म्हणाला, “ए रोहित, काय रे तुला सोडून म्हणजे काय?” रोहित उत्तरला, “नाही रे, या वेळी खेळताना जरा दम लागतोय. अरे यार यश, माझं अवघड आहे....” यश म्हणाला, “तुझी तयारी आम्ही करून घेऊ. पण म्हणायचं की गोल्ड मिळणार म्हणजे मिळणार.”   इतक्या वेळात माझे शूज घा...