Skip to main content

चंद्र आणि ते दोघे!

 



"आता तर लक्ख उजाडलंय. तरी आज थोडा जास्तच वेळ आहे बघ तो आभाळात."
"कोण गं?"
"आपला चंद्र!"
"असं कसं गं?"
"कधी कधी राहतो तो असा जास्त वेळ. निसर्गाचं काय सांगावं?"
"किंवा कधी कधी त्याला निघून जावं वाटत नसेल. तिच्यासवे थांबून राहावं असं वाटत असेल!"
"ती?"
"त्याची सखी!"
"चंद्राची सखी?"
"हो. नसू शकते?"
"असेल."


"आहेच. चंद्राला साक्ष ठेवून इतकं काय काय romantic बोललं जातं, लिहिलं जातं. चंद्र नसणार का मग romantic?"
"हां."
"हां काय? खरंच! मग थांबत असेल तो त्याच्या सखीची वाट पाहत. थांबावं वाटत असेल त्याला. आज तसाच दिवस आहे. म्हणून तो अजूनही आभाळात दिसतोय."
"हो ना.. वाटत असेल थांबावं."
"रमत असेल तो तिच्या आठवणीत. झुरत असेल भेटीसाठी. आणि खूप दिवसांनी भेट झाली की मग तिच्यासोबत थांबून राहत असेल. नाही का?"
"हो रे. यात गंमत आहे खरी. मग ती सोडतच नसेल बघ त्याला."
"तिने तरी त्याला का सोडावं? मस्तपैकी घट्ट मिठीत पकडून थांबावं. कुशीत विसावून बसून राहावं."


"ए काय रे तुझं?"
"कुठे काय?"
"अरे सकाळी सकाळी काय romantic होतोस?"
"सकाळी सकाळी म्हणजे? Romantic व्हायला काय ठराविक वेळ असते?"
"अरे असं नाही. पण?"
"पण काय?"
"काही नाही. बोल."
"हां, तर मग त्यांनी मस्त एकमेकांच्या कुशीत विसावून बसावं. त्याने तिच्या चेहऱ्याकडे पाहावं. तिच्या चेहऱ्यावर तिचे कुंतल यावे. ते केश त्याने हलकेच बाजूला करावे. तिच्या डोळ्यांत पाहत राहावं. तिनेही पाहावं."
"Hold on. कधी eye contact थांबवायचा हे पण कळायला हवं बरं.."


"तेवढं कळतं चंद्राच्या सखीला."
"मग तरी पाहत राहतीये का त्याच्या डोळ्यांत?"
"हो, पण काही क्षणच. मग चटकन तिने नजर चोरत खाली पाहावं."
"हां. त्या हलकेच खाली जाणाऱ्या नजरेत एक वेगळं आकर्षण असतं बरं."
"हां, मग तेच तर तो पाहत राहतो. त्यात रमतो."
"मग हळूच वाकून पुन्हा डोळ्यांत पाहायचा प्रयत्न करतो. पण 'झुकी निगाहे' तिथेच असतात."
"तो हाताने तिची हनुवटी वर करत पुन्हा त्या नील नेत्रांत पाहतो."


"तिचे डोळे निळे असतात?"
"हो."
"बरं."
"तिचे गुलाबाच्या पाकळ्यांसारखे गुलाबी ओठ तो पाहतो. तो हे पाहतोय हे तिला कळतं. तिचे ओठ नकळत विलग होतात. ती ही नकळत त्याच्या ओष्टद्वयांकडे पाहते. श्वासाला श्वास भिडतो. ते दोघे खूप जवळ येतात. एकमेकांत गुंतून पडतात. एकमेकांचा श्वास जाणवतो. तिच्या श्वासातला सुगंध तो पितो. चंद्रच तो. चंद्रकोर जशी सुबक दिसते तसं त्याचं लाघवी हसू तिला मोहात टाकतं. आणि...


"आणि काय?"
"तिच्या चेहऱ्यावर एकदम प्रकाश येतो."
"कसा?"
"अगं, सूर्य प्रखर होऊ लागतो. त्याचा प्रकाश वाढू लागतो."
म्हणजे आता तिचा नि चंद्राचा विरह?"
"हो."
"तो जाणार?"
"हो गं. जावं तर लागणार."
"का?"
"कुठे थांबायचं हे त्याला कळतं."
"तिला नाही कळत?"
"तिला तर खूप कळतं. पण कधी तो वाहवत जातो तर कधी ती. कधी तो सावरतो तर कधी ती."
"पण विरह निश्चित. असंच ना रे?"
"हो. पण विरह झाला तर पुनश्च भेटीची मजा असते."
"पुन्हा कधी भेट?"
"भेट होणारच."
"कशी?"
"चंद्र आहे तो. कायमचा कसा निघून जाईल?"
"मग?"
"मावळतो तसा उगवेल सुद्धा आणि तिची नि सखीची भेट होईल सुद्धा!"


तिने मोकळ्या आभाळात पाहिलं. सूर्यनारायण प्रखर होत होता. चंद्र दिसत नव्हता. तिने त्याच्याकडे वळून पाहिलं. तो ही नव्हता. पण तो तिला पुन्हा भेटणार होता. चंद्रानेच तशी आशा पल्लवित केली होती.

- वरुण भागवत

Comments

  1. वाह 👏👏खूपच छान लिहिलय तुम्ही 👌🏻👌🏻

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...