Skip to main content

असं का?

 


तुझ्या डोळ्यात खोलवर पाहिलं की कुठलीतरी खोलवर वेदना का दिसते गं?
तू कशी आहेस विचारल्यावर हसतेस नि म्हणतेस बरी आहे. त्या हसण्यात तू बरी नाहीयेस, हे का कळतं गं मला?
तुझ्या विचारात तू हरवतेस नि मग तुझ्या नजरेत पोकळी का असते?
आपण एकमेकांच्या मिठीत नेहमी विसावत नाही, तरी आपली मिठी तुला का हवीहवीशी वाटते?
आणि मग आपण मिठीत काही क्षण जास्तच का बरं विसावतो?
मिठीचे ते जास्तीचे क्षणच समाधान का देतात?
आपण मिठीतून नेहमी अलगद का बाहेर येतो?
उबदार मिठी सुटली तरीही तो उबदार स्पर्श हवाहवासा का वाटतो?
मिठी सुटताच सहज हातात हात का गुंफला जातो?
एकमेकांची सोबत त्या हाताच्या स्पर्शाइतकी उबदार का वाटते गं?
आपण एकमेकांच्या कुशीत किंचित जास्त वेळ का रमून जातो गं?
आपलं नातं जन्मोजन्मीचं आहे असं का बरं वाटतं?
आपण एकमेकांसवे नसतो तेव्हा आठवणींत एकमेकांसवे का बरं असतो?
मग भेटल्यावर आपण एकमेकांची किती आठवण काढली होती हे का सांगतो?


लिहिता लिहिता तो थांबला.
त्याने तिला विचारलं, "असं का गं?"
ती पुस्तक वाचत होती. पुस्तकातून डोकं बाहेर काढत म्हणाली, "काय माहित?" नि ती पुन्हा पुस्तक वाचण्यात रमून गेली.

तिची सहजता पाहून तो ही तिच्याकडे पाहत राहिला.
कोणत्यातरी प्रेम कहाणीत ती रंगून गेली होती. मधूनच हसत होती, क्षणात तिचे डोळे ओलावत होते.
ती पुस्तक वाचत होती नि तो तिला वाचत होता.


काही क्षण विसावून तो त्याची वही हातात घेऊन जाऊ लागला. पुस्तकातून हलकेच नजर उचलत तिने त्याला हाताने थांबवलं.
ती म्हटली, "थोडं थांब ना."
तो थांबला. नजरेनेच त्याने "काय?" असं विचारलं.
"इथे एकटं बसायला नको वाटतंय." ती बोलली.
"तुझं पुस्तक आहे की तुझ्यासवे." तो वही बाजूला ठेवत म्हणाला.
"ते पुस्तक अजूनच एकटं करतंय मला.'
"मग नको वाचू."
"सोडवत नाहीये. तुलाही सोडावं वाटत नाहीये."
"सोडायला कोणी सांगितलं? आणि तूच थांबवलंस ना हात पकडून?" तो गोड हसत म्हणाला.
"किती काळ थांबशील?"
"जेवढा काळ सोबत आहोत!"
"हा काळ खूप थोडा आहे."
"Then let's make the most out of it. मुळात हा काळ थोडा असला तरी पुन्हा भेट होणार नाही असं तर नाहीये."
"कधी होईल भेट?" ती थोडी खट्टू होत म्हणाली.
"कधी ते माहीत नाही गं. पण मला विश्वास आहे नक्की होईल."
"पण आपण रोज भेटणार नाही... असं का रे?"
"रोज भेटलो नाही तरी पुन्हा भेट होईलंच. नातंच असं जोडायचं की २ भेटीत काळ गेला तरीदेखील दुसरी भेट आजच्या भेटीनंतर लगेचच घडलीय असं वाटावं."


ती त्याचं बोलणं ऐकत राहिली.
तिला पटत होतं पण पटवून घ्यायचं नव्हतं.
त्यालाही कळत होतं पण वळवून घ्यायचं नव्हतं.
त्यामुळे कधी तो विचारत होता असं का गं? तर कधी ती विचारत होती असं का रे?
कितीतरी वेळ हे चालूच राहिलं. बाजूला ठेवलेल्या वहीची पानं फडफडू लागली. त्याच्या लक्षात येताच तो वही बंद करायला गेला. दोघांना जाणवलं की त्यांचा हात एकमेकांच्या हातातच होता.

- वरुण भागवत

Comments

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...