Skip to main content

साथी रे!

 

A click by : Varun Bhagwat

तिने विचारलं, "कसला विचार चालू आहे रे? मनात ठेवू नको. सांग ना."
तो सहज म्हणून गेला, "तुझाच विचार चालू आहे."
"काय?"
"तुझी आठवण!"
"अं..."
"तुला नाही का गं येत माझी आठवण?"
"येते रे. खूप येते. पण मी बोलून दाखवलं तर अजूनच miss करशील मला!"
"हो गं. पण आपली भेट?"
"लवकरच."
"नुसती आशा की खात्री?"
"खात्री!"
"एवढी खात्री कुठून येते?"
"आपल्या प्रेमावर विश्वास आहे. त्यामुळे खात्री असतेच. कामानिमित्त आत्ता एकमेकांपासून दूर असू तरी कामं आटोपताच पुन्हा भेट होईलच."
"पण या सखीचा विरह म्हणजे जीवाला फार त्रास."
"अरे काय कायमचा विरह थोडी आहे?"
"हो, पण थोडा विरह सुद्धा त्रास देतो."
"असू दे थोडा विरह."
"प्रेम अजून वाढतं म्हणशील."
"हो."
"ते माझं समाधान व्हावं आणि मी सारखं 'तू हवी' असं म्हणू नये म्हणून!"

ती गोड हसली आणि म्हणाली, "तुझं हे असं वागणं मला अजून तुझ्या प्रेमात पाडतं. मी कशाला हवी असते रे तुला?"
"कशाला म्हणजे?"
"बाकी किती जणी आहेत, असतील, मिळतील."
"असू दे."
"मग मीच का?"
"त्या मिळाल्या तरी त्यांच्यात मी तुलाच शोधीन."
"असं का?"
"असंच."
"सांग की रे."
"तुझं असणं खूप ऊबदार असतं. तुझ्या फक्त जवळ असण्याने वाटतं की हे सगळं जग किती सहज आहे, सोपं आहे. तू सोबत म्हणजे मज्जा. तू नाही तर..." (बोलता बोलता त्याचा गळा भरून आला.)

ती समजायचं ते समजली. एका शब्दाने बोलली नाही.
क्षणार्धात त्याच्या डोळ्यांतून अश्रू झरझर झरू लागले.
तिला समजलं. तिने अलगद विचारलं, "रडतोयस?"
तो रडतच म्हणाला, "मुलं कुठे रडतात का?"
ती म्हटली, "का बरं? का नाही रडायचं?"
तो बोलून गेला "पुरुषार्थाचा अपमान होतो म्हणे."
ती लागलीच म्हटली, "असं कोण म्हणतं? बिलकूल नाही. मुलीला बळाने रडवणं हा खरा पुरुषार्थाचा अपमान! तू तर स्वप्नात पण मला रडवायचा विचार करत नाहीस."

फोनवर  पूर्ण एक मिनिट शांतता होती. त्या शांततेत दोघांचा संवाद झाला, निःशब्द! दोघे एकमेकांना दिसत नव्हते, तरी भावनांचं आदान-प्रदान होत होतं. तो भावनांना अडवत नव्हता. तो मोकळा होत होता.

मिनिटभर शांतता होती खरी. पण दोघांच्या मनात विचारांची चक्र फिरत होती. दोघांच्या अवघड क्षणांमध्ये दोघांनी एकमेकांना केलेला support त्यांना आठवत होता.

आत्ता दोघे प्रत्यक्ष एकत्र नसून सुद्धा दोघे एक होते. हे असं या क्षणी सोबत नसून पण 'एक' असण्याची भावना देणारं माणूस प्रत्येकाच्या आयुष्यात असणं फार महत्त्वाचं असतं हे जाणवत होतं.

आपल्याला क्षणोक्षणी judge करणार नाही असं माणूस. "आत्ता तुला असं का वाटतंय?" हे न विचारता जे वाटतंय ते समजून घेईल असं माणूस.
"तू चिंता करू नको. मी आहे!" इतकंच म्हणणारी व्यक्ती.
सगळं ठीक होईल असा विश्वास देणारी सोबत!
दुःखात सर्वात जास्त साथ करणारी व्यक्ती, ते आपलं माणूस.
आपल्या सुखाचा उत्सव साजरा करणारं माणूस.
मोकळा श्वास घेऊ देणारी सोबत.
मोकळं जगू पाहणारी आणि जगू देणारी साथ.

मन जाणणारी व्यक्ती.
हक्काने मनातलं सांगायला भाग पाडणारी व्यक्ती.
भर उन्हात वाऱ्याची झुळूक यावी तशी आल्हाददायक साथ.

फोनवरील शांततेचं एक मिनिट संपलं होतं. एक मिनिटात काय काय घडलं होतं. दोघांचं एक असणं दोघांना एकत्र धरून ठेवत होतं. दोघांना एकमेकांच्या मनातलं कळत होतं. न बोलता नातं अजूनच घट्ट होत होतं.
त्या अश्रूंच्या झरझर झरण्यामध्ये आणि या विचारात झरकन एक मिनिट सरलं.

तो तिच्यासाठी नि ती त्याच्यासाठी झुरत होती.
एकमेकांची आठवण आता थोडी हवंहवंसं छळत होती.

इतकं बोलून आता phone ची battery low होत होती.
पण "लवकरच भेटू सखी" या विश्वासावर दोघांच्या मनाची battery मात्र full charge झाली होती.

- वरुण भागवत

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...