Skip to main content

आठवणींची पेटी!

 

A click by : Sushil Ladkat

अनयला स्वतःचाच कॅमेरा दिसला. त्याकडे बघत तो स्वतःशीच म्हणाला, "काय काय आणि किती किती टिपतो हा.  आयुष्याच्या आठवणी सगळ्या एका पेटीत किंवा कुपीत.
छोटी पेटी, आठवणींची कुपी असं म्हटलं की फार काहीतरी interesting असेल असं वाटतं. पेटी असतेच मुळी interesting आठवणींची. त्यामुळे आता आठवण, आठवणीतल्या पेटीतले photos interesting असणारच.  कधीतरी उघडायची त्या पेटीतली पानं. आता पेटीला कुठे पान असतं का? पण Photo Album ला असतं की. तसं या आभासी पेटीला पण पान असतंच. १ फोटो, १ पान."

असं म्हणत अनयने आभासी पेटीची अर्थात जुने सगळे photos store केलेल्या phone मधल्या folder ची पानं हळूहळू उलगडायला सुरूवात केली. सुरू झाली digitial आठवणींची सफर.

अनय पुन्हा विचारात गेला. केवढ्या आठवणी, केवढे लोक, कोणी आपले, कोणी नवखे, कोणी ओळखीचे, कोणी अनोळखी... सारं काही यात टिपलं जातं. आपण पाहत राहायचं. आठवत राहायचं. रमत राहायचं. कधी हसायचं, कधी नॉस्टॅल्जिक व्हायचं. कधी कोणीतरी आठवणीतला/ आठवणीतली पुन्हा कधीच न भेटलेली ती व्यक्ती दिसते. हे म्हणत असतानाच एकदम अनयच्या डोळ्यासमोर ती flash झाली. अनयचं भरभर पानं सरकवत जाणं थांबलं. तिच्या आठवणी एकदम डोळ्यासमोरून सरकू लागल्या. इथे अनयच्या मनाचा कॅमेरा फ्लॅशबॅक मध्ये गेला. त्याला जाणवलं हा मनाचा कॅमेरा काय काय टिपतो आणि तयार करतो अगणित आठवणींची पेटी. या पेटीत आपल्याला हवं ते दिसतं. पण तरीही त्या आठवणींवर आपला ताबा नसतो. कोणती आठवण, कोणाची आठवण किती काळ छळेल, कधी आनंद देईल याला काही मर्यादा नसते.

ही आठवण जितका आनंद देते तितकाच छळ मांडते. तशीच अनयची अवस्था झाली होती. त्याला ती दिसली, पण digitally. त्या तशा असण्याला अर्थ होता पण आणि नव्हता पण. तिच्यात आणि त्याच्यात आता खरं काहीच उरलं नव्हतं. पण तरी ती होती, मनाच्या कप्प्यात, कॅमेऱ्याच्या पेटीत बंद.

अनय पुढे सरकला. Move on झाला. तिच्यापासून झाला की नाही हे त्यालाही सांगता येत नव्हतं पण हां, त्या photo पासून move on झाला.

पुन्हा एक photo आला, त्यामध्ये होते त्याचे आई वडील. अनयचे ओघळणारे अश्रू ओघळून आईच्या photo मधल्या पापण्यांवर अलगद विसावले. Screen वरचे अश्रू पुसण्याच्या नादात touch screen असल्याने पुढचा photo open झाला.

आता फोटोत होता निर्झर. खळखळ वाहणारा. अनयचं मन वाहतं झालं. त्याला नवंचैतन्य देऊन गेलं.

एक photo, एक आठवण असं करता करता कितीतरी आठवणींची माळ गुंफली गेली. अनय क्षणभर थांबला. Digital सफरीतून बाहेर पडला. विचारमग्न झाला. स्वतः लाच म्हणाला की या आठवणीत रमता रमता तिथेच नुसतं रमून जायला नको. या आठवणी सुद्धा काय अशाच बनत नाहीत. नवे अनुभव, नवी माणसं, नवी आव्हानं यांना पार करत पुढे जायचं. मग क्षणभर विश्रांती घेत मागे वळून पाहायचं. आठवणींचा सिनेमा डोळ्यासमोरून जातो. यातले काही क्षण त्या कॅमेऱ्यात टिपले जातात. त्यामुळे प्रत्यक्ष अनुभव पुन्हा त्या आठवणींच्या पेटीत डोकावून जगता येतात. हा कॅमेरा हे टिपतो, पण या आठवणीतले बारकावे लक्षात ठेवतो तो मनाचा आणि डोळ्यांचा कॅमेरा.
म्हणूनच या खऱ्या आणि डोळ्यांच्या कॅमेऱ्यात काही ना काही टिपलं पाहिजे. त्यासाठी explore केलं पाहिजे. मग बनतात आठवणी. मग थोडं थांबावं वाटलं की त्या आठवणींचं अंथरूण बनवून निवांत पडायचं. मग पुन्हा पुढे निघायचं.

हा विचार करता करता अनयचं लक्ष कॅमेऱ्याकडे गेलं. तो कॅमेऱ्याकडे पाहू लागला. क्षणभर हसला. कॅमेरा उचलून बाहेर जाऊ लागला. कॅमेरा गळ्यात घालताना कॅमेऱ्याला उद्देशून म्हणाला, "चला, नवीन आठवणी बनवायला जाऊया."

- वरुण भागवत

Comments

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...