पाऊस माझा सखा...

A click by : Varun Bhagwat

धबाबा कोसळणारा पाऊस.

त्याला काळ्या ढगाने अजूनच लावली फूस.

शांत उभी ठाकलेली वृक्षवल्ली.

पावसात नाचणारी पोरं होती वल्ली.

कसा कोणास ठाऊक, कोकीळ पाऊसगाणं लागला गाऊ,

कोकिळेच्या प्रेमात बुडत तिच्या जवळ लागला जाऊ.

चिमणा चिमणी बसले घरट्यात जसा येऊ लागला पाऊ,

घरट्यामध्ये न रमणारा, उघडा पडला आळशी काऊ.

मन उधाणलं.

इतका पाऊस की मन बघता बघता तिच्यात केव्हाच बुडालं.

ती दूर,

मनी हुरहूर.

पाऊसच जणू जुळवत होता आमचे चिंब सूर.

मनातूनच रेखाटू लागलो तिच्या चेहऱ्यावरचा नूर.

धरती वरुणमय

हवी होती तिची सय

मी निघालो,

पावसात पोहोचलो.

कोसळत होत्या संततधारा

संगे होता सोसाट्याचा वारा.

मन चिंब, चिंब, चिंब

तळ्यातल्या पाण्यात तिचंच प्रतिबिंब.

आठवायचं तरी किती?

आठवणीत रमायचं तरी किती?

चार्लीसारखं पावसात रडून झालं.

थेंबांनी अश्रूंना पुसून टाकलं.

मला वाटलं भेटेल ती

तिला वाटलं भेटेन मी.

पण दोघांना एकाएकी पाऊस भेटला.

प्रेम आणि आठवांचा निरोप देऊन गेला.

ती माझ्यात गुंतलेली,

मी तिच्यात रमलेला.

पावसाची धार ओसरत आलेली,

मी प्रेमात आकंठ बुडालेला.

पावसाचे थेंब झेलत खिडकीपाशी थांबलो.

निसर्गाच्या लयीत फुलून पाण्याचा बुडबुडा बनलो.

बुडबुडाच तो,

फुटायचाच!

पाऊस तो,

थांबायचाच!

ओघ ओसरला,

पाऊस थांबला.

निसर्ग जरा शांत झाला.

प्रेमाचा ओघ वाढतच राहिला.

मी भानावर आलो.

तिला आठवू लागलो.

जरी दोघे होतो एकमेकांपासून दूर,

पाऊसच जुळवत होता आमचे सूर.

पाऊस तिथेही,

पाऊस इथेही.

तोच आम्हाला जोडत होता.

प्रेम मनातून फुलवत होता.

- वरुण भागवत

Comments

Late झाला तर...

समीर नी चिडचिड करतच गाडीला किक मारली. पहिल्या किकला स्टार्ट होणारी गाडी आज चार किका मारून सुद्धा स्टार्ट होत नव्हती. अखेर पाचव्या किकला गाडी सुरू झाली. गाडी सुरू झाल्यानंतर त्याचा राग त्याने Accelerator वर पिळ देत काढला. Accelerator खूप जास्त प्रमाणात पिळत त्याने गाडी idle च ठेवली. त्यानी गाडी इतकी raise केली की शेजारच्या पाटील काकू काचेची खिडकी उघडून डोकावून पाहू लागल्या. त्या बघताच तो थोडासा embarrassed झाला. समीर त्यांच्याकडे बघून कसंनुसं हसला. गाडीचा कधीच इतका मोठा आवाज न करणारा समीर आज थोडं वेगळंच वागताना पाहून समोरच्या शेलार काकूंना आश्चर्य वाटलं होतं. मिस्टर शेलार सुद्धा पूजा करत करत खिडकीतून डोकावून पाहू लागले. आता मात्र समीरने पटकन नजर चोरत gear टाकत तिथून पळ काढला. वर्षा मावशींची गडबड चालू होती. त्यांना काहीही करून त्यांची बस गाठायची होती. कारखान्यात वेळेवर पोहोचणं भाग होतं. पतीच्या निधनानंतर गेली दहा वर्ष, घरापासून ८ किलोमिटर अंतरावर असणाऱ्या कारखान्यात त्या कामाला होत्या. त्यांनी हे काम करून मुलालाही मोठ्या कष्टाने वाढवलं होतं. आता मुलगा कॉलेजमध्ये होता आणि कॉलेजच्याच ...

Parking आणि त्या तिघी!

ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

मनातल्या एकलव्याची भरारी...

A click by : Varun Bhagwat "हातात घेतलेली रेती किती सहज सुटते. आपण पकडून ठेवलीय असं वाटतं. आपला त्यावर ताबा आहे असं वाटतं पण..." "पण ती निघून जाते. असंच ना?" "हो, जशी माझी नोकरी गेली तशीच. शाश्वतीच नाही राहिली कसली." "हं..." "मी किती कष्ट घेतले. रोज नवीन काहीतरी शोधू पाहत होतो, शिकत होतो. पण असा तडकाफडकी निर्णय घेऊन मला काढून टाकलं. कुठे चुकलं माझं?" "तू मर्जीतील माणूस नव्हतास." "काय?" "खूप स्पष्ट बोलतोय मी. पण हेच सत्य आहे." "पण म्हणजे काय?" "खूप explain करावं लागेल. "मग कर." "वेळ आहे?" "नोकरी गेल्यावर वेळच वेळ असतो." "बरं. मग ऐक. द्रोणाचार्य हे कौरव आणि पांडवांचे गुरू. अर्जुन तर त्यांचा लाडका शिष्य. त्याला सर्वश्रेष्ठ धनुर्धर बनवण्याचं वचन त्यांनी त्याला दिलं होतं. एकदा गुरू द्रोणाचार्य त्यांच्या साऱ्या शिष्यांसवे अरण्यात गेले होते. एक कुत्रा खूप वेळ भुंकत होता. मात्र काही काळाने तो शांत झाला. कोणाला कळेना की हा अचानक कसा काय इतका शांत झाला? जिथून त्या ...

Marathi Stories- शब्दमित्र वरुण

Search This Blog