Skip to main content

किती पाहावी वाट...

 

A click by: Varun Bhagwat

कातरवेळ. सूर्य उदास आहे असं वाटत होतं. Bike वर जाणारा मी मित्रासोबत होतो. Highway वर चहाची टपरी दिसली. नकळत गाडी बाजूला घेतली. तिथेच एक बाकडं दिसलं. बसलो. २ कटिंग सांगितले. मित्राने सहज गाणं लावलं. 

पद्मजा जोगळेकर यांनी गायलेलं आणि यशवंत देव यांनी लिहून संगीत दिलेलं गाणं. शब्द ऐकले.
"तुझ्या एका हाकेसाठी, किती बघावी रे वाट!" या पहिल्याच ओळीने गाण्यात बुडून गेलो. तिथून खूप खूप दूर असणाऱ्या माझ्या तिच्यापर्यंत पोहोचलो. दूर असून खरंतर कसा तिच्यापर्यंत पोहोचलो? हो, शरीराने दूर होती, पण गाणं तिच्या जवळ नेत होतं. खरंतर नाही, बहुधा जवळ आणून तिच्यापासून पुन्हा दूर करत होतं. कारण लगोलग भेट होणं शक्य नव्हतं. वाटलं, माझ्या एका हाकेसाठी वाट पाहतेय का ती??

स्वतःला प्रश्न केला, मी हाक मारत नव्हतो का? जाणवलं की ती किती वाट पाहत असेल. कामानिमित्त कित्येक दिवस तिच्या भेटीविना जातात.

तिची आठवण तर रोज होते. हाक मारायचं राहून जातं. ती वाट पाहत असेल. आलो नाही हे पाहून अश्रू गालावर ओघळू देत असेल. खिडकीतून तिला चंद्र दिसतो, तो निरखत असेल. चंद्र कळा बदलतो. कधी वाढत जातो तर कधी कमी होत जातो. तिच्या मनाची अवस्था अशीच वरखाली होत असेल. ती काही बोलत नसेल. पण एका हाकेची वाट पाहत असेल. असेल नाही, असतेच. एका हाकेसाठी झुरत राहते. खरंच, कित्ती वाट पाहते. कित्ती अबोल प्रेम असतं तिचं. तिचा अट्टहास नाही की मी आवाज दयावा. पण माझा आवाज ऐकायला तिची हरकत सुद्धा नाही. तिला माझी हाक ऐकायला आवडेलच.

पण मी कुठेतरी व्यस्त होऊन जातो.
कधी कामात, तर कधी स्वतःत.
कधी कोणत्या विचारात, तर कधी कोणत्या दुसऱ्याच कृतीत.
कधी कोणाशी बोलण्यात, तर कधी कोणावर चिडण्यात.

या साऱ्यात ती कुठे असते? ती आहेच की म्हणून अनेकदा तिला गृहीत धरलं जातं. ती समजून घेईल. घेतेच हो ती समजून.. पण वाटतं तिलाही, कधी बोलावं, मनातलं सारं सांगावं.

एका हाकेसाठी वाट पाहणं अगदीच साहजिक आहे.
मी ती दिली तर क्षणात तिची कळी खुलणार आहे.

खरंच, प्रेम ही किती सुंदर गोष्ट आहे. प्रेम केलं की ते अजून किती गहिरं आहे हे जाणवत जातं. प्रेमाला बंधन नाही. सीमा नाही. सीमा असती तर इतक्या दूर असणाऱ्या दोघांतील प्रेम संपूनच गेलं असतं. पण ते कधी असं संपत नाही. संपून गेलं ते प्रेम नाही. एक हाकच तर मारायची आहे. आता तर तंत्रज्ञान आहे. एका फोनवर तरी तिला हाक देता येऊच शकते, तिची कळी खरंच एका क्षणात खुलू शकते.

एव्हाना चहा माझ्या हातात आला होता. गरम वाफा निघत होत्या. हाताला किंचीत चटका लागला. पटकन कप बाजूला ठेवला. तो कपही सुचवत होता, चहा पिण्याआधी एक हाक दे. कारण पुन्हा चहा संपेल, निघायची घाई होईल, गाडीवर आवाज नीट येणार नाही, हाक तिच्यापर्यंत पोचणार नाही.

क्षणात फोन लावला. पलीकडून सुखद आवाज आला, "तुझ्याच फोनची वाट पाहत होते."
अस्मादिकांनी प्रश्न केला, "आत्ता?"
ती उत्तरली, "हो रे. अस्वस्थ वाटत होतं. ही कातरवेळ मुळातच आपल्या दोघांना अस्वस्थ करते. अशा वेळी एकमेकांची सोबत ही वेळ पुढे सरकवायला साहाय्य करते. विचार येत होता, की तू आलास तर किती छान होईल. किमान तुझा फोन आला तर किती बरं होईल आणि तुझा फोन आला."

ती बोलत होती. मी ऐकत होतो. फोन ठेवला. चहा थोडा थंड झाला होता. पण त्या थंडाव्यात पण ऊब जाणवली.

विचार आला की मी स्वतःहून तिला अशी अगदी सहज हाक मारणं, हेच तर हवं असतं तिला. खरंतर तितकंच हवं असतं. समोर दोन रस्ते होते. Bike चा ताबा मी घेतला. डावीकडचा रस्ता कामाला जाण्याचा होता. उजवीकडचा रस्ता आधी तिच्याकडे जाऊन मग कामाकडे जाण्याचा होता. अर्थात थोडा वळसा पडणार होता. पण मी तोच रस्ता निवडला. मित्राकडे पाहिलं. तो हसला. समजायचं ते समजला. मला सखीकडे जाणं भाग होतं. कारण आठवण काढणारं माणूस मनापासून साद घालत होतं. एका हाकेसाठी खूप वाट पाहत होतं. एका हाकेसाठी ती इतकी वाट बघत होती. आज काम थोडा वेळ वाट बघूच शकत होतं.

- वरुण भागवत

Comments


  1. क्या बात खूपच सुंदर आणि सहज व्यक्त केल आहेस अव्यक्त प्रेम

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...