Skip to main content

आठवणी- हवेहवेसे त्रास

 

A click by: Varun Bhagwat



"आठवणी."

"त्यांचं काय?"

"या आठवणी आठवण्याची आणि साठवण्याची सवय लावून घेऊ नये."

"का लावून घेऊ नये?"

"त्रास देतात या आठवणी."


"अगं, याच आठवणी जगवतात.

याच आठवणी जगण्यात मजा आणतात.

याच आठवणी नव्या आठवणी तयार करण्याची प्रेरणा असतात.

आठवणीच तर असतात ज्या हलकेच सारं आठवून हसवतात."


"हो रे. खास व्यक्तींच्या बाबतीत तर हे घडतंच. काही व्यक्ती येतात आपल्या आयुष्यात. आपलं आयुष्य सुंदर आहे हे दाखवून देतात. त्या माणसांची सोबत हवीहवीशी वाटते. मग एक दिवस ती माणसं आपल्याला सोडून जातात. भांडून नाही. त्यांचा आपल्यासवे असणारा कार्यभाग संपतो इतकंच. ते पुढच्या प्रवासाला निघतात. त्यांचं काय करायचं? त्यांनाही जायचं नसतं. आपल्यालाही त्यांना सोडायचं नसतं. पण परिस्थितीच यांना एकमेकांपासून दूर लोटते."



"हो, पण परिस्थितीनेच तर त्यांना एकत्र आणलेलं असतं. वेगळं करणारी पण ती परिस्थितीच. जरी वेगळं केलं तरी त्या भेटीच्या काळात आपलं आयुष्य काही प्रमाणात समृद्ध होतं. या व्यक्ती शरीराने नेहमी सोबत नसल्या तरी आठवणींच्या रूपात आपल्या आयुष्याचा अविभाज्य भाग बनून जातात. या व्यक्ती नि त्यांच्या या आठवणी म्हणजेच तर आपलं सुंदर जीवन."

"पण ही माणसं जाणार असतात तर येतायच कशाला?"

"ही माणसं आपल्या आयुष्यात येतात म्हणून तर यांच्या आठवणी होतात. या आठवणी म्हणजे तर जगण्याचा आधार."



"अरे पण याच आठवणींनी डोळे पाणावतात."



"कारण या आठवणी निर्माण होत असतात तेव्हा आपण ते क्षण खरे जगलेलो असतो. या आठवणी खूप काही आठवायला लावतात. ते स्पर्श, ते प्रेम, ती माया, नात्यात निर्माण झालेला तो ओलावा, तो आपलेपणा, पोट दुखेपर्यंत हसणं, पूर्ण वेळ एकमेकांसवे राहणं, एकमेकांना काय हवं नको ते पाहणं. या साऱ्याचं सार म्हणून या आठवणी कधी डोळ्यांत हलकेच पाणी आणतात. आपण ते अश्रू पुसू लागतो तोच कोणाची तरी पाठीवर थाप पडते. ती व्यक्ती विचारते काय झालं?

आपण आपल्यातच असतो, आपण पापण्यांची कड पुसत म्हणून जातो की काही नाही झालं. आपण पुन्हा आपल्यात रमतो."

"हो रे. खरंच. या आठवणी काय काय करतात?"

"अगं, या आठवणीच तर असतात ज्या सगळं सरलं तरी उरतात. सरणावर जाण्याआधी सुद्धा बाकी असतात त्या आठवणी. आणि तू म्हणतेस आठवणी त्रास देतात."



"हो देतात."

"अगं.."

"खरंच आहे हे."

"पण.."

"अरे पूर्ण ऐक तर."

"हां बोल"

"अरे आठवणी त्रास देतात.  पण काही त्रासच हवेहवेसे असतात. नाही का?"


- वरुण भागवत


Comments

  1. Hats off!👏👏👏
    I just read the whole two times and I want to read it again❤️🙏....it's amazing, beautiful,deep and connects to my heart so well!
    Really awesome varun dada!
    Keep coming🥰
    -Your little sister.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...