Skip to main content

अर्धविराम ;

 

A click by : Varun Bhagwat



किती सांगायचं, किती बोलायचं, किती काय काय करायचं राहूनच गेलं.

आपण एकमकांसोबत नव्हतो की सोबत असून सोबत मिळत  नव्हती आपली एकमेकांना?



खरंतर दोन्ही होतं, पण फार काळ नव्हतं.

अगदी थोडा अवधी आपण सोबत होतो.

पण जितका काळ सोबत होतो त्या काळात खूप छान सोबत केली आपण एकमेकांची!



एकमेकांना वेळ दिला, एकमेकांची काळजी घेतली.

तुझं दुःख माझं मानलं, माझ्या आनंदात तू तुझा आनंद शोधलास.


माझ्या हास्यात हसू शोधलंस.

तुझ्या रडण्यात मी माझे हरवून गेलेले, कोरडे होऊन गेलेले अश्रू शोधले.


माझ्या विनोदांमध्ये पोट दुखेपर्यंत हसलीस. हसता हसता पटकन रडून मोकळी झालीस.

सहज मोकळं होणं, मनातलं बोलून टाकणं तुझ्याकडून तर शिकलो.

किती काळ स्वतःतच हरवलेल्या तुला त्यातून बाहेर काढणं मात्र मलाच जमलं.


तुला चित्र काढताना पाहून वाटलं, ही कला काही आपल्याला जमली नाही गड्या! पण म्हणूनच तुला या कलेत बुडालेलं पाहून मला तुझ्यात रमायला जमलं. 


आपल्या एकत्र असण्यात जान होती.

निखळ मैत्रीची गायलेली सुंदर तान होती.


पण हे सारं फार लवकर संपलं.

खूप काही करायचं राहून गेलं.


खरंतर एकत्र असल्यावर जगाची फिकीर नव्हती.

कोणी आपल्या मध्ये येण्याची आवश्यकता नव्हती.


पण नियती मध्ये आली. तिचं नियोजन वेगळं होतं.

तुला मला एकमेकांपासून दूर करण्यात तिला मजा वाटत होती.

खूप काही बाकी ठेवून आपल्या मैत्रीला ती अर्धविराम देत होती.



मुद्दाम अर्धविराम म्हटलं. कारण माणसाने आशावादी असावं. सहज सोडून देणं सोपं असतं, पण त्यात काय मजा! सहज सोडून द्यायच्या असतात त्या गोष्टी, माणसं नाही.


भेटलो नाही तरी मनात आपली मैत्री राहिलंच. पण तरी तू अन् मी भेटूच अशी आशा आणि खात्री आहे. कारण ही दुनिया गोल आहे नि खूप छोटी आहे;

;


वरची ही गोष्ट अशा सर्वांसाठी, ज्यांच्या आयुष्यात किमान अशी एक किंवा त्याहून अधिक व्यक्ती आल्या ज्यांच्याशी त्यांची निखळ, निरागस, निष्पाप नात्याची नाळ अगदी सहज जोडली गेली. नियतीने त्या नात्याला अर्धविराम दिला. पण ही नाती जपण्याचा आपण नेहमी प्रयत्न केला. कधी प्रत्यक्षपणे, कधी अप्रत्यक्षपणे!


ही नाती आपण मनाच्या एका नाजूक कप्प्यात अजूनही जपत असतो.

कधी कोणी दिलेल्या पुस्तकाच्या रुपात;

तर कोणी दिलेल्या अत्तराच्या दरवळात;


कोणी दिलेल्या स्वेटरच्या उबेत;

तर कोणी दिलेल्या पुनःश्च भेटीच्या आश्वासनात;


कोणी दिलेल्या हळुवार खांद्यावर;

कोणी मारलेल्या कडकडून मिठीत;


कोणी दिलेल्या प्रेरणेत;

कोणी बदललेल्या विचारांत;


कोणी साकारलेल्या चित्रात;

कोणी लिहिलेल्या कवितेत;

कोणी सांगितलेल्या गोष्टीत;

कोणी लपवलेल्या डायरीत;


कधी जुन्या गाण्यात;

कधी रस्त्यात दिसलेल्या माणसात;


कधी तप्त भास्कराच्या तापात;

कधी बरसणाऱ्या हलक्या पावसात;


कधी भल्या पहाटे;

तर कधी कातरवेळी


ही नाजूक कप्प्यातली नाती डोकावतात.

कधी सुखावतात, कधी डोळ्यात हलके अश्रू आणतात.

पण काही असो, ही नाती कमाल असतात;


पूर्णविराम देणं बरं नाही या नात्यांना; नाहीतर उगाच नाती संपली की काय असं वाटतं; अर्धविराम देणंच बरंय; कारण अर्धविरामात आशा टिकून आहे;


- वरुण भागवत

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...