Skip to main content

तू चल... मी आहेच!

 



मिट्ट काळोख. समोर पूर्ण अंधार. चालायला तर हवं. पण कसं? सोबत कोण करेल? तेवढ्यात त्या अंधारात कोणीतरी अलगद हात पकडतं. कानावर हलकेच आवाज येतो, "चालत राहा. प्रकाशापर्यंत नेणारी वाट हीच आहे बाळा!"


मी विचार करू लागतो की हा कोण आहे? त्याच्या शब्दांमधील भाव विश्वासार्ह असतो. मला वाटून जातं की कोणी संत माणूसच असणार!
मी त्या साधूच्या / संताच्या शब्दांवर विश्र्वास ठेवतो. चालू लागतो. थोडा वेळ काहीच नाही. अंधार संपायचं नावं नाही. मी  हरणार असं जाणवताच, "अजून थोडंच चाल. तू इप्सित स्थळी पोहोचशील." असा मृदू आवाज कानी येतो. त्या आवाजावर आणि विश्वासावर मी चालू लागतो.

मला कळलेलं नसतं की मी जे करतोय ते काय आणि का करतोय. त्या आवाजावर, त्या बोलण्यावर विश्वास का ठेवतोय? त्या शब्दांत, त्या बोलण्यात, त्या आवाजात अशी काय जादू आहे जी मला पुढे चालायला भाग पाडतीये?

एक गोष्ट निश्चित की आधीच आपण अंधारात आहोत. या संत माणसाचं ऐकलं नाही नि तिथेच थांबलो तर अंधारातच राहू हे निश्चित! ऐकलं तर मात्र प्रकाशापर्यंत पोहोचण्याची शक्यता तरी आहे. नाहीच दिसला प्रकाश तर काय होईल? फार काही होणार नाही. अंधारात होतोच, अंधारातच राहीन.

अंधारातून अजून किती अंधारात जाणार?

मग म्हटलं विश्वास ठेवूया. विश्वास ठेवण्याची पण एक गंमत असते. आपण विश्वास ठेवताना किती विचार करतो? अर्थात आयुष्यात येणारे अनुभव माणसाला तसं वागायला भाग पाडत असतात.
'विश्वास' या गोष्टीवरचा विश्वासच अनेकदा उडालेला असतो. आयुष्याने दिलेल्या धड्यांमुळे पटकन कोणावर विश्वास ठेवला जात नाही.

पण अशा काही व्यक्ती, असे काही शब्द, त्या शब्दांमागील भाव खरोखर विश्वास देतात. 'विश्वास' या गोष्टीवर आपण पुन्हा विश्वास ठेवू लागतो. किमान असा विश्वास ठेवू शकतो याचा विश्वास येऊ लागतो.

हा विश्वास देणारा कोणी मार्गदर्शक, कोणी संत माणूस कुठेतरी भेटतो. आधी तर आपलं आयुष्य कल्पनेनेच प्रकाशमान करतो. म्हणजेच अत्यंत सकारात्मक भाव निर्माण करतो. त्याचं अलौकिक तेज प्रसन्नता देतं. आयुष्य केवळ अंध:कारमय नाही हा विश्वास मिळतो. तिमिरातून तेजाकडे जाण्याची वाट तो दाखवतो. "मी सवे आहे, तू चल पुढे!" हे नकळत सांगतो.

असं सांगणारं, असा विश्वास देणारं, असा विश्वास ठेवणारं, असा संतमाणूस, अशी संतसंगत आपल्याला तारून नेते.

प्रत्येक वेळी आपण स्वतःचं डोकं चालवत असतोच; कधीकधी दुसऱ्याने चालवलेल्या डोक्यानुसार आपण मार्गक्रमण करायचं. जमतं. कधीकधी नेहमीपेक्षा जास्त चांगलं पण जमतं.

पण अखेरीस मानवी मन ते! डोकं चालवायचं नाही असं कितीही ठरवलं तरी अंधारलेल्या वाटा प्रकाशमान कधी होणार हा प्रश्न भेडसावत राहतोच! आपण पुन्हा विचारात जातोच. पण पाहता पाहता बरंच अंतर कापून पुढे जातो. काही अंतर चालल्यावर अंदाज येतो की आपण एका बोगद्यात आहोत आणि म्हणून तो अंधार अधिकच जाणवत आहे. लहानपणी वाचलेलं असतं की कुठेतरी बोगद्याचा अंत होतो, अंताला प्रकाश सापडतो वगैरे! मग मी अथक चालत राहतो.

जसं जसं मी बोगद्याच्या टोकाला पोहोचतो, परिसर प्रकाशमान होऊन जातो. एक आवाज माझ्या कानी पडतो, "जमलं बाळा तुला."

मी कृतज्ञता व्यक्त करायला वळतो. तो संत/ तो साधू/ तो वाटाड्या/ तो मार्गदर्शक तो सखा नसतोच. पण तरीही त्याचं अस्तित्त्व त्याने निर्माण केलेल्या सकारात्मक लहरींमधून जाणवत राहतं. ती ऊर्जा मी भरून घेतो पुढच्या प्रकाशमान वाटेवर चालण्यासाठी!

२ पावलं चालल्यावर दिसतं की अजून एक वाट आहे जिथे अंधार आहे. कोणीतरी त्या वाटेवर चाचपडत आहे. त्याच्याही आजूबाजूने अंधार आहे. मला स्वत:ची धडपड आठवते.
"मिट्ट काळोख. समोर पूर्ण अंधार. चालायला तर हवं. पण कसं? सोबत कोण करेल?" असा प्रश्न यालाही भेडसावत असेल असं मला वाटून जातं.

माझंच प्रतिबिंब मला त्याच्यात दिसतं. पावलं नकळत त्या दिशेने पडू लागतात.



- वरुण भागवत

Comments

  1. अंतरमनावर विश्वास ठेवल्यावर दिसत नसलेल्या व्यक्तीचंही अस्तित्व जाणवत.👌🙏

    ReplyDelete
  2. Gajanan sutar Sangli mo 9021294710

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...