Skip to main content

शब्द (कोणता नि कसा?)




शब्द बोलला. बोलून गेला.

मग जाणवलं, चुकला. 

का बोलला? उगाच बोलला. 


खरंतर बोलण्यासाठीच असतात शब्द. पण शब्द चुकले तर मनं दुखावण्याचं काम करतात. माणूस कोणाला तरी वाट्टेल ते बोलून जातो. नंतर पश्चात्ताप करायची वेळ येते. 


शब्द शस्त्र आहे. त्यांना धार असते. 

कधी कधी ठरवून वार होतो,

कधी चुकून वार होतो.


कधी कठोर शब्द वापरावे लागतात.

कधी नकळत वापरले जातात. 


याच्याच जोडीला चांगले शब्दही आहेत, जे मनांना जोडतात. अगदी सहज एकत्र आणतात.


शब्दांची गुंफण करून प्रेम दर्शवता येतं.

हेच शब्द एकत्र करून राग व्यक्त होतो. 


शब्द नकळत घाव घालतात.

हेच शब्द घाव भरून काढतात. 


शब्द ओले, शब्द कोरडे.

शब्द शहाणे, शब्द वेडे.


शब्द जोडले तर वाक्य.

वाक्य जोडत अर्थपूर्ण संवाद.

संवाद एकतर बरा किंवा वाईट.

संवाद माणसाला जोडतो, अथवा तोडतो.


शब्दाची ताकद मोठी असते.

ती ताकद एखादी गोष्ट घडवत किंवा बिघडवत असते. 


शब्दांना बांध घालून अडवायचं काम खरंतर शब्दच करू शकतात.


अमितच्या बाबतीत असंच घडलं जेव्हा तो अशांत आणि अस्वस्थ झाला होता. त्याच्या तोंडून चुकून त्याच्याच मित्राविषयी चुकीचे शब्द निघाले. अमित त्याला खूप बोलला. त्यातले बरेच शब्द मित्राला दुखावणारे होते. त्यावेळी अमितला ते जाणवलं नाही. तावातावात तो बोलून गेला. मित्राला अकारण बरंच सुनावून गेला.


सगळं घडून गेलं,

बोलायचं ते बोलून झालं,

चुकायचं ते चुकून झालं,

रात्री जरा मन ताळ्यावर आलं.


तेव्हा अमित शांत झाला होता. पण मित्र मात्र दुखावला गेला होता . हे त्याला आत्ता जाणवत होतं. अमित पुन्हा अशांत,अस्वस्थ झाला. पण या वेळी कारण वेगळं होतं. मित्राला बोलायचं म्हणून नाही, मित्राला वाईट बोललो हे आठवून हा अस्वस्थपणा आला. 


बोललोच नसतो तर बरं झालं असतं. जिभेवर ताबा नाही. का बोललो? मात्र या जर तरच्या गोष्टीला आता अर्थ नव्हता. 


मित्राला फोन करावा की मेसेज करावा या विचारात अमित होता. अचानक त्याच्या डोक्यात काय आलं कोणास ठाऊक... तो गाडी घेऊन निघाला. थेट मित्राच्या घरी जाऊन पोचला. 


बेल वाजली. मित्रानेच दार उघडलं. इतक्या वेळ शब्दामुळे घडलेल्या चकमकीत आता शब्द नव्हते. मित्र काही बोलत नव्हता. हेच अमितला जास्त त्रासदायक वाटत होतं. अमित देखील त्या क्षणी काही बोलला नाही. मात्र त्याने मित्राला कडकडून मिठी मारली. मिठीत केवळ एक शब्द उच्चारला, "सॉरी." तो ही मनापासून...


मनापासून उच्चारला असं मुद्दाम नमूद करावं लागलं कारण 'सॉरी' हा शब्द देखील अनेकदा माणसं उपकार केल्यासारखा वापरतात. 


त्या मिठीत, त्या सॉरी मध्ये नातं टिकवून ठेवण्याची क्षमता होती. इथे जाणवलं, शब्दाची गंमत आहे. तो केवळ काय बोलला हे महत्त्वाचं नाही. कसा बोलला हे ही महत्त्वाचं. शब्द केवळ वापरायचा नाही, प्रामाणिकपणे, खरा खरा न्याय देत उपयोगात आणायचा. शब्द जगायचा!


- वरुण भागवत

Comments

  1. Kiti chan lihitos Varun... Khupach bhari aa..... Khup khup shubheccha asach shabdha lihit raha .... 😍😍👌👍

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...