Skip to main content

क्षितीज

https://pixabay.com/users/yugifrias-18306189/?utm_source=link-attribution&utm_medium=referral&utm_campaign=image&utm_content=5571545

तो आणि ती समुद्रकिनारी गेले. समोर पाहिलं. दूरवर दिसणारा सागर. त्याला अथांग का म्हणतात त्याचं उत्तर लगेच त्यांना मिळालं. ज्याचा थांग लागू शकत नाही तो अथांग.

खरंच ह्या सागराला अंत आहे का?

अंत असेल तर कुठे जाऊन हा संपतो?

असे प्रश्न त्याला पडले.


ती म्हणाली, "क्षितिज बघ. आपले अवघड प्रश्न सोपे करतं."

"म्हणजे?" त्याने प्रश्न केला.

ती उत्तरली, "हा समुद्र कुठे संपेल वगैरे तुझा प्रश्न. त्याचप्रमाणे आयुष्यात पुढे काय होईल असेही तुझे प्रश्न."

तो बुचकळ्यात पडत म्हणाला, "हो."

ती गोड हसत म्हणाली, "क्षितीज हे त्याचं उत्तर."

तो पुन्हा प्रश्नार्थक नजरेने म्हणाला, "पण क्षितीज म्हणजे तरी काय?"

"जिथे आकाश आणि हे दूरवर असलेलं पाणी एकमेकांना मिळतात." तिने समर्पक उत्तर दिलं.


"पण खरंच असं घडत नाही. ही एक concept आहे. हा एक भास आहे." तो म्हणाला.

ती लगेच म्हणाली, "मान्य आहे. पण हे उत्तर आपल्या मनाचं समाधान तरी करतं."

"पण मग असं भासवत, फसवत का जगायचं?" तो निरागसपणे म्हणाला.

ती शांतपणे उत्तर देत होती, "आपण पण अनेकदा तसे जगतोच की. आपण म्हणतो लवकरच भेटू. तो 'लवकर' खूप काळाने सुद्धा येतो, मग ही फसवणूकच झाली ना. लवकर भेटू म्हणायचं पण उशीरा भेटायचं. मला पण म्हणालास की आपण लवकरच एकत्र येऊ. आपण भासवत आहोत की आपण एकत्र आहोत पण खरं पाहता आपण एकत्र नाही."


तो तोडत म्हणाला, "आहोत की एकत्र."

"पूर्णपणे एकत्र कधी येणार? लवकरच म्हणू नकोस. कारण तसं म्हणालास तर हे पण भासवत आणि फसवत जगणं होईल. नाही का?" तो ठामपणे बोलली.

तो थोडा खजील होत म्हणाला, "अगं तसं नाही. मी भासवत नाहीये. खरंच एकत्र येणार आहोत आपण. पण कधी कधी भीती वाटते. म्हणून पुढे ढकलतो मी आणि म्हणतो लवकरच येणार आपण एकत्र."

"म्हणजेच तू मला क्षितीज दाखवतोस. उत्तर खरं नसतं पण समाधान देणारं असतं."

तो सावरत म्हणू लागला, "अगं.."



तिने लगेच तोडलं, "पण मी complaint करतच नाहीये. तू दाखवत असलेलं क्षितीज मला हवंहवंसं आहेच. तू त्याला भास म्हणतोस पण माझ्यासाठी ती आशा आहे की हे घडेल. आपण आज ना उद्या पूर्णपणे एकत्र येऊ, कोणतेच किंतु परंतु न ठेवता एकमेकांचे होऊन जाऊ ही आशा त्यात असते. म्हणून मला क्षितीज भास आहे असं वाटत नाही."

तो तिच्याकडे पाहत राहिला, "आशावादी असणं तुझ्याकडून शिकावं. तुझं हे बोलणं पुन्हा मला विश्वास देतं की खऱ्या अर्थाने आपण लवकरच एकत्र येणार."


ती गोड हसत म्हणाली, "माझं कोणतंच pressure नाही. तुला खरंच माझी सोबत हवी असेल तरच हे घडू दे. नाहीतर मला क्षितीज दाखवत आकाश आणि पाणी यांनी एकत्र यायची आवश्यकता नाही. दोघे आपल्या रस्त्याने जाऊ शकतात."

तो पटकन म्हणाला, "मला हवीच आहे तुझी सोबत. पण भविष्यात कसं होईल, आपल्याला जमेल की नाही हे प्रश्न छळतात. पण तुझं हे बोलणं हे प्रश्न सोपे करतात. अशी सोबत असेल तर मी तरी का उगाच अती विचार करावा. लवकरच एकत्र येऊ असं मी नाही म्हणणार."


ती थोडी हिरमुसली.

तो हसत म्हणाला, "अगं मी म्हटलं की लवकरच एकत्र येऊ असं मी नाही म्हणणार. तर माझं म्हणणं असं आहे की आपण 'आत्ताच एकत्र येऊ'. तुझ्या समोर असणाऱ्या, त्या दूर दिसणाऱ्या क्षितीजाच्या साक्षीने एकत्र येऊ."

ती आनंदून म्हणाली, "खरंच?"

Image by <a href="https://pixabay.com/users/stocksnap-894430/?utm_source=link-attribution&amp;utm_medium=referral&amp;utm_campaign=image&amp;utm_content=2561615">StockSnap</a> from <a href="https://pixabay.com//?utm_source=link-attribution&amp;utm_medium=referral&amp;utm_campaign=image&amp;utm_content=2561615">Pixabay</a>

त्याने हसत मानेने होकार दिला.


तिने उडी मारत त्याला घट्ट मिठी मारली.


- वरुण भागवत 


Comments

  1. सरळ आणि सोप्या भाषेत खूप काही सांगून जातेय आजची गोष्ट.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...