Skip to main content

मैत्री-ण

A click by: Varun Bhagwat


ती आणि विराज बोलत होते.


तिचं कवी-मन म्हणत होतं, "दोस्त, सखा, मित्र, यार...
रक्ताच्या नात्याहूनही जवळचा वाटतो ना फार!!"

विराज विचारात पडला आणि म्हणाला, "हो ना... मैत्रीचा जन्म कधी होतो हे लक्षात येतंच असं नाही."
"Yes, पण जन्माला आलेली मैत्री मरेपर्यंत साथ निभावते." ती पटकन म्हणाली.

"आपल्याकडे जुनं हिंदी गाणं सुद्धा हेच सांगतं- "ये दोस्ती, हम नहीं तोडेंगे। तोडेंगे दम, मगर तेरा साथ ना छोडेंगे।"

"सखा हे नाव किती छान वाटतं ना रे?"

"मित्राशी आपलं सख्य असतं म्हणून तर आपण त्याला सखा म्हणतो आणि कायम साथ निभावतो म्हणून तो आपला साथी असतो..."

"नुसता मित्र मिळणं सोपं आहे; पण खरा मित्र मिळणं अवघड!" ती विचारपूर्वक बोलत होती.

"पण एकदा का खरा मित्र मिळाला की आयुष्य नक्कीच सोपं होऊन जातं." विराज म्हणून गेला.

"आयुष्य नाही सोपं होत, आयुष्य अवघडच असतं; पण ते सोप्या पद्धतीने सोडवण्यासाठी ताकद देतो तो मित्र!"

"हो हे मात्र खरंय! मैत्री कोणामध्ये होऊ शकते गं?"

"कोणामध्येही होऊ शकते."

"कोणामध्येही म्हणजे?"

"म्हणजे कोणामध्येही!"

"नीट सांग ना."

"२ मुलांमध्ये, २ मुलींमध्ये, १ मुलगा आणि १ मुलगी यांच्यांमध्ये..!"

"फक्त यांच्यातच?"

"असं काही नाही. ही basic combinations झाली. खरं सांगते, मैत्री कोणासोबतही होऊ शकते." ती मनापासून बोलत होती.

"यातली कुठली मैत्री टिकते?"

"जी घट्ट असते."

"हं, आयुष्याच्या कुठल्या टप्प्यात होणारी मैत्री सगळ्यात बेस्ट?"

"टप्पा आयुष्याचा असतो. मैत्रीचा नसतो. कोणत्याही टप्प्यात होऊ दे मैत्री, पण अवघड टप्प्यात सुद्धा जी साथ सोडत नाही ती खरीखुरी मैत्री!"

"हे बरोबर आहे. मग मी एखादा नवीन मित्र किंवा मैत्रीण अजूनही मिळवू शकतो?"

"हो, पण म्हणून जुने धागे विसरायचे नाहीत."

"माझे जीवलग मित्र कधीच विसरणार नाही मी."

"मग नवा धागा जोडायला हरकत नाही. कोण आहे हा नवा सखा किंवा ही सखी?"

"तू!"

"काय?"

"हो... असंच असतं. इतकी जवळची व्यक्ती असली की तीच दुर्लक्षित राहते. मला तुझ्याशी मैत्री करायची आहे."

"आज असं अचानक?"

"अचानक वगैरे नाही. पण अगं आज एकूणच जाणवलं की प्रत्येक टप्प्यात तू साथ करते. You never judge me. मला तुला सगळं सांगता येतं. तूच म्हटलीस ना, मैत्री कोणामध्येही होऊ शकते. म्हणून तुला विचारतोय मी की प्रिय डायरी, मुझसे दोस्ती करोगी?"


क्षणभर ती डायरी काहीच बोलली नाही. तिची, अर्थात विराजच्या डायरीची पानं फडफडली. विराजशी मनमोकळं बोलणाऱ्या डायरीला त्याने छातीशी घट्ट पकडलं. फडफडणारी पानं अलगद मिटली आणि मिठीत सामावली.

- वरुण भागवत

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...