Skip to main content

Common man होणं सोपं नसतं!

 

A click by Sushil Ladkat



Common man होणं सोपं नसतं.

कित्तीतरी गोष्टींना त्याला सामोरं जायचं असतं.


दाखवत नाही म्हणजे माणूस रडत नाही असं नसतं. आतमध्ये दर्या भरेल इतकं पाणी असतं.


सांगत नाही म्हणजे त्याला बोलायचं नाही असं नसतं.

अनेकदा मनातलं बोलायला आपलं माणूस हवं असतं.


चिडला म्हणजे माणूस वाईट झाला असं नसतं.

रागावणं नि रुसणं प्रेमाचं प्रतीक असतं.


बोलत नाही म्हणजे प्रेम नाही असं नसतं.

अबोल प्रेमाने कितीतरी मनांना जोडलेलं असतं.


एकटा राहतो म्हणजे सोबत नको असं नसतं.

सोबतीसाठी मन खरंतर वेडंपिसं असतं.


सोबतीला सगळे आहेत म्हणून एकटं राहणं नापसंत नसतं. 

Space हवीय असं वाटणं स्वाभाविक असतं.


वरती हसला म्हणजे आतून खुश आहे असंही नसतं.

आतल्या दुःखाला संपवून टाकत हास्यतुषाराने आयुष्य परिपूर्ण जगायचं असतं.


दुरावला म्हणजे त्याला परत यायचं नाही असं समजायचं नसतं.

त्याला मनापासून मनवणं गरजेचं असतं.


स्पष्ट बोलला म्हणजे दुष्ट झाला असं नसतं.

चांगलं तेवढं उचलत बाकीचं बाजूला सारायचं असतं.


संबंध संपला म्हणजे आठवणीतही नाही असं नसतं.

आठवणीशिवाय आयुष्य अर्धवट असतं.


सामान्य आहे म्हणजे त्याची स्वप्न नाहीत असं नसतं.

त्याला पण आयुष्यात हिरो व्हायचं असतं.


ऐकून घेतो म्हणजे भावना नाहीत असं नसतं.

ऐकवणाऱ्याला बोलणं अनेकदा शक्य नसतं.


शांत आहे म्हणजे रागावत नाही असं नसतं.

रागावणं हानिकारक आहे हे मन जाणून असतं.


रोज मर मर करणं कायम आवडत नसतं.

कुटुंबाकडे पाहून शरीर काम करत असतं.


सामान्य माणूस असणं बिलकुल सोपं नसतं.

सगळं सांभाळून जगणं तारेवरच्या कसरतीसारखं असतं.


भांडणात एक पाऊल मागे सरकला म्हणजे माघार घेतली असं नसतं.

त्या मागे जाण्यात खूप खूप प्रेम असतं.


मनातलं बोलला म्हणजे बोलायचं भान नाही असं नसतं. तसं करणं निरागसतेमुळे घडलेलं असतं.


क्षणभर थांबला म्हणजे संपला असं नसतं.

विश्रांतीनंतर अधिक वेगाने कामाला लागायचं असतं.


हरला म्हणजे जिंकणं विसरला असं नसतं.

हार पचवून पुन्हा जिंकू पाहणाऱ्या खऱ्या नायकाचं हे लक्षण असतं.


- वरुण भागवत

Comments

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...