Skip to main content

Team Trip आणि वागणूक

 



“थकायला झालं का रे?” जेवण करून निवांत पहुडलेल्या प्रशांतकडे पाहत त्याची बायको पायल म्हणाली.

“नाही, उलट मस्त refresh झालो.”

“अरे वा. चांगलंय. याचा अर्थ छानच झालेली दिसतीये तुमच्या टीम ची ट्रीप.”

“अगं, ट्रीप म्हणजे काही अशी फार मोठी ट्रीप नव्हती, छोटंसं outing होतं. मजा आली.”

“फिरायला कारण पाहिजे तुम्हा लोकांना.” पायल चिडवत म्हणाली.

“अगं.” प्रशांतने आश्चर्य व्यक्त केलं.

“मग काय, मस्तपैकी ऑफिसच्या लोकांसोबत फिरायचं, team bonding च्या नावाखाली.”

“खरंय मग ते.”

“उगाच.”

“फक्त team bonding असं नाही,  as a leader मला अनेक गोष्टी शिकायला मिळतात.”

“As in?”


“अगं अशा प्रसंगी team ला थोडी मोकळीक मिळाली आणि त्यांच्याशी सहज informal वागायला लागलं की त्यांच्या बाजू अगदी स्वच्छ आणि खऱ्या रुपात दिसतात.”

“ऑफिस मध्ये दिसत नाहीत का?”

“तसं नाही, मुळातच ऑफिस म्हटलं की वातावरण थोडं formal असतंच आणि हे आपण deny करू शकत नाही.”

“True.”

“म्हणूनच मग हे team trip सारखे प्रकार मधून अधून बरे असतात, त्या माणसापर्यंत आणि त्याच्या खऱ्या रूपापर्यंत पोहोचण्यासाठी.”

“खरी रूपं? म्हणजे माणसं ऑफिस मध्ये खोटं खोटं वागतात?”

“सगळे नाही. मुळात पूर्ण खोटं असं कोण वागत नाही, पण काही पैलू कळलेले नसतात, काही चांगल्या पैलूंना वाव मिळालेला नसतो. Untapped talent सुद्धा यातून बाहेर येतं. कधीकधी एखादी negative side सुद्धा कळून येते.”

“Negative side?”

“हां.”


“कशी?”

“Specific असं नाही, पण एकूणच लोकांचा विचार करण्याचा, काम करण्याचा दृष्टीकोन दिसतो. कधी कधी आपल्याला फारशी आवडणार नाही अशी बाजू दिसते.”

“कोणती?”


“एका माणसाला नवनवीन घोडे विकत घेण्याचा शौक होता. घोडे पारखून घेण्यात तो तरबेज होता. उगाच कोणतही घोडा विचार न करता विकत घेतलाय असं शक्यतो त्याच्याकडून घडत नसे. तो घोड्याची परीक्षा घ्यायचा, ती सुद्धा प्रत्येक वेळी वेगवेगळ्या प्रकारे. एकदा तो घोडा विकत घ्यायला गेला. त्याने आधीच सांगितलं की या घोड्याची मी परीक्षा घेईन आणि पसंत पडला तरच विकत घेईन. तो घोड्यावर स्वार झाला, छोटी चक्कर मारली आणि परत आला आणि जिथे बाकीचे अनेक घोडे होते त्या घोड्यांमध्ये त्याने याला पण सोडलं आणि स्वत: नजरेआड झाला. त्याला लक्षात आलं की हा घोडा एका अत्यंत आळशी आणि कामचुकार  घोड्याशेजारी गेला आणि स्वत:सुद्धा तिथे जाऊन लोळून आळशीपणा करू लागला. तत्क्षणी माणसाने निर्णय घेतला की या घोड्याला विकत घ्यायचं नाही.”


“आजच्या trip मध्ये तुम्हालाही तुमचा कोणी चांगला member कामचुकार employee च्या नादाला लागलेला दिसला का?”

“अगदी योग्य ओळखलंस.”

“आता त्याला काढून टाकणार?”

“मुळीच नाही. थेट नोकरीवर गदा नाही आणायची. Career चा प्रश्न आहे.”

“श्या, उगाच trip काढली का हो तुम्ही? या बाजू कळल्या लोकांच्या.”

“अगं उलट उत्तम झालं. वेळेत कळलं. एका चांगल्या employee ला कामचुकार होण्यापासून वाचवायची योग्य संधी आहे.”

“तो चांगलाय हे कशावरून?”


“अजून लहान आहे, innocent आहे. आपण वळवू तसा वळेल. Potential आहे. मी वाया नाही जाऊ देणार. त्याची खरी किंमत तो जाणत नाही, मी जाणतो, म्हणून प्रयत्न करणार.”

“घोडे विकत घेणाऱ्या माणसापेक्षा approach फार वेगळा आहे तुझा.”

“हो, शिकवण तीच. पण शिकवण मिळण्याचा प्रसंग आणि वेळ वेगळी आहे. म्हणून approach निराळे. आणि मुळात ती गोष्ट आणि हे सत्य आहे.”

-    वरुण भागवत    


Comments

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...