Skip to main content

असाही एक शिक्षक!

 

A click by: Sushil Ladkat


योगेश त्याच्या ठरलेल्या इराणी हॉटेलात चहा घेत होता. सुभाष, त्याचा जुना मित्र सुटाबुटात car park करत होता. योगेशने ते पाहिलं आणि शिळ घालून सुभाषला आवाज दिला. अचानक आलेली ही शिट्टी ऐकून सुभाषच काय पण अनेक जण योगेशकडे बघू लागले. योगेशच्या टेबलपाशी सुभाष आला. योगेश म्हणाला,  “दोस्ता, किती दिवसांनी भेटलास.” सुभाषचा mood खास दिसत नव्हता. योगेशने चेहऱ्यावरचे भाव टिपत विचारलं, “काय रे काय झालं? ठीक आहेस ना? कुठे निघालास सुटाबुटात?” सुभाष वैतागत म्हणाला, “जीव द्यायला!” योगेश यावर दिलखुलास हसत म्हणाला, “आधी चहा घेऊ... नंतर जीव दे.” सुभाष ते टाळण्याचा प्रयत्न करत होता. पण योगेशच्या उत्साहाने त्याला त्याच्यासोबत चहा घ्यायला भाग पाडलं.


इकडच्या तिकडच्या गप्पा झाल्यानंतर योगेश म्हणाला, “भाऊ, तू तर मोठा माणूस झालास की... car मधून कामाला जातोस की काय रोज?” सुभाषला हे  खूप normal आहे असं वाटलं आणि तो ते तोडत म्हणाला, “इथे लागलीये माझ्या आयुष्याची. किती दिवस तीच car वापरायची. माझी प्रगतीच खुंटली आहे असं वाटतंय आता तर मला. रोज नैराश्य येतंय. माझ्यासोबतचे लोक किती पुढे गेलेत आणि मी आहे तिथेच आहे.” योगेश म्हणाला, “अच्छा, असं आहे तर. पण मी सुद्धा तुझ्यासोबतच होतो शाळेमध्ये. माझ्याकडे तर car नाही आहे अजून. चला, तू माझ्या पुढे तर आहेस.” सुभाष एकदम सावरत म्हणाला, “अरे, मला तसं नव्हतं म्हणायचं. तू वाईट वाटून घेऊ नकोस.”


योगेश हसत म्हणाला, “मला माझ्याबद्दल वाईट नाही वाटत. मला तुझ्याबद्दल वाईट वाटतंय. अरे लेका, सगळं असून तू  काही नसल्यासारखं दाखवतो आहेस.”

सुभाष म्हणाला, “मी समजलो नाही.”

“कारण बाईंनी शिकवलेलं तू apply केलं नाहीस.”

“What do you mean?”

“आपल्या मराठी शिकवणाऱ्या बाई बोलता बोलता म्हणाल्या होत्या की car चालवणाऱ्याने कायम bike चालवणाऱ्याकडे बघावं. ज्याच्याकडे bike आहे त्याने सायकल असणाऱ्याकडे बघावं. सायकल असणाऱ्याने पादचाऱ्याकडे पाहावं.

“आणि असं केल्याने काय होतं?”

“जाणीव होते.”

“कसली?”

“आपल्यापेक्षाही कष्टी माणसं या जगात आहेत याची.”

“इथे सुद्धा comparison आलीच की.”

“आता तुला तुझ्याच भाषेत समजावून सांगायचं म्हणून मी हे उदाहरण दिलं.”


यावर सुभाषने काहीच भाष्य केलं नाही. पण deep down, त्याला कुठेतरी हे पटत होतं.


योगेश बोलू लागला, “हे बघ, मला माझ्या परिस्थितीमुळे दहावीनंतर फार शिकता आलं नाही. तुझ्या comparison च्या हिशोबाप्रमाणे माझ्यापुढे सुद्धा खूप जण गेले.”

“माझ्या हिशोबाप्रमाणे म्हणजे? तुला नाही वाटत कोणाच्या पुढे जावं?”

“गेलो की मी तुझ्या पुढे.”

“काय?”

“बघ तुझा चहा थंड झाला. माझा केव्हाच संपला. गेलो की नाही पुढे?”

योगेश दिलखुलास हसला आणि म्हणाला, “बरं जीव द्यायचा काय plan केला आहेस?”

“गप रे.”

“नाही तसं नाही. जीव द्यायचं confirmed असेल तर ही car माझ्या नावावर करून टाक.” असं म्हणत योगेश मिश्कील हसला.

सुभाषच्या पण चेहऱ्यावर जरा प्रसन्नता आली आणि तो पटकन म्हणाला, “आयुष्याचा रस असा कोळून प्यायल्यासारखा अनुभव तुझ्या गाठीशी आला तरी कुठून?

योगेश विषय बदलत म्हणाला, “और एक चाय?”

सुभाष म्हणाला, “अरे, अजून एक काय?”

“घे रे. आधी चहा घे. नंतर जीव दे.”

“अरे ते असंच म्हणालो होतो मी. वैतागलो होतो.” सुभाष हसत म्हणाला.

Mood गेलेल्या सुभाषचा चेहरा योगेशच्या प्रभावामुळे खूप खुलला.  


पुन्हा एक एक चहा मागवला गेला. आत्ताही योगेशने तो आधी संपवला. “पुन्हा मीच पुढे गेलो.” असं म्हणून सुभाषला खिजवत योगेश टेबल जवळ ठेवलेल्या कुबड्यांच्या सहाय्याने उठला. योगेशला एक पाय नव्हता.


सुभाष मनाशीच बोलला, “इतका वेळ आपण आपल्यात इतके गुरफटलो की समोरचा किती कष्टी असू शकतो याची आपल्याला जाणीवच नव्हती. बाईंची गोष्ट योगेशने अर्धीच सांगितली होती. सायकल असणाऱ्याने पादचाऱ्या कडे अर्थात चालणाऱ्याकडे पाहावं. इथून पुढचं असं आहे की जो चालतो आहे त्याने अपंग माणसाकडे पाहावं. पण हा अपंग नाहीच आहे. हा तर आयुष्याचा रस कोळून प्यायलेला आणि मला जीवनरस अनुभवायला शिकवणारा माझ्या आयुष्यातला महत्त्वाच्या वळणावर भेटलेला शिक्षकच आहे.”

 

A click by: Sushil Ladkat

-       वरुण भागवत

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...