असाही एक शिक्षक!

A click by: Sushil Ladkat

योगेश त्याच्या ठरलेल्या इराणी हॉटेलात चहा घेत होता. सुभाष, त्याचा जुना मित्र सुटाबुटात car park करत होता. योगेशने ते पाहिलं आणि शिळ घालून सुभाषला आवाज दिला. अचानक आलेली ही शिट्टी ऐकून सुभाषच काय पण अनेक जण योगेशकडे बघू लागले. योगेशच्या टेबलपाशी सुभाष आला. योगेश म्हणाला, “दोस्ता, किती दिवसांनी भेटलास.” सुभाषचा mood खास दिसत नव्हता. योगेशने चेहऱ्यावरचे भाव टिपत विचारलं, “काय रे काय झालं? ठीक आहेस ना? कुठे निघालास सुटाबुटात?” सुभाष वैतागत म्हणाला, “जीव द्यायला!” योगेश यावर दिलखुलास हसत म्हणाला, “आधी चहा घेऊ... नंतर जीव दे.” सुभाष ते टाळण्याचा प्रयत्न करत होता. पण योगेशच्या उत्साहाने त्याला त्याच्यासोबत चहा घ्यायला भाग पाडलं.

इकडच्या तिकडच्या गप्पा झाल्यानंतर योगेश म्हणाला, “भाऊ, तू तर मोठा माणूस झालास की... car मधून कामाला जातोस की काय रोज?” सुभाषला हे खूप normal आहे असं वाटलं आणि तो ते तोडत म्हणाला, “इथे लागलीये माझ्या आयुष्याची. किती दिवस तीच car वापरायची. माझी प्रगतीच खुंटली आहे असं वाटतंय आता तर मला. रोज नैराश्य येतंय. माझ्यासोबतचे लोक किती पुढे गेलेत आणि मी आहे तिथेच आहे.” योगेश म्हणाला, “अच्छा, असं आहे तर. पण मी सुद्धा तुझ्यासोबतच होतो शाळेमध्ये. माझ्याकडे तर car नाही आहे अजून. चला, तू माझ्या पुढे तर आहेस.” सुभाष एकदम सावरत म्हणाला, “अरे, मला तसं नव्हतं म्हणायचं. तू वाईट वाटून घेऊ नकोस.”

योगेश हसत म्हणाला, “मला माझ्याबद्दल वाईट नाही वाटत. मला तुझ्याबद्दल वाईट वाटतंय. अरे लेका, सगळं असून तू काही नसल्यासारखं दाखवतो आहेस.”

सुभाष म्हणाला, “मी समजलो नाही.”

“कारण बाईंनी शिकवलेलं तू apply केलं नाहीस.”

“What do you mean?”

“आपल्या मराठी शिकवणाऱ्या बाई बोलता बोलता म्हणाल्या होत्या की car चालवणाऱ्याने कायम bike चालवणाऱ्याकडे बघावं. ज्याच्याकडे bike आहे त्याने सायकल असणाऱ्याकडे बघावं. सायकल असणाऱ्याने पादचाऱ्याकडे पाहावं.

“आणि असं केल्याने काय होतं?”

“जाणीव होते.”

“कसली?”

“आपल्यापेक्षाही कष्टी माणसं या जगात आहेत याची.”

“इथे सुद्धा comparison आलीच की.”

“आता तुला तुझ्याच भाषेत समजावून सांगायचं म्हणून मी हे उदाहरण दिलं.”

यावर सुभाषने काहीच भाष्य केलं नाही. पण deep down, त्याला कुठेतरी हे पटत होतं.

योगेश बोलू लागला, “हे बघ, मला माझ्या परिस्थितीमुळे दहावीनंतर फार शिकता आलं नाही. तुझ्या comparison च्या हिशोबाप्रमाणे माझ्यापुढे सुद्धा खूप जण गेले.”

“माझ्या हिशोबाप्रमाणे म्हणजे? तुला नाही वाटत कोणाच्या पुढे जावं?”

“गेलो की मी तुझ्या पुढे.”

“काय?”

“बघ तुझा चहा थंड झाला. माझा केव्हाच संपला. गेलो की नाही पुढे?”

योगेश दिलखुलास हसला आणि म्हणाला, “बरं जीव द्यायचा काय plan केला आहेस?”

“गप रे.”

“नाही तसं नाही. जीव द्यायचं confirmed असेल तर ही car माझ्या नावावर करून टाक.” असं म्हणत योगेश मिश्कील हसला.

सुभाषच्या पण चेहऱ्यावर जरा प्रसन्नता आली आणि तो पटकन म्हणाला, “आयुष्याचा रस असा कोळून प्यायल्यासारखा अनुभव तुझ्या गाठीशी आला तरी कुठून?

योगेश विषय बदलत म्हणाला, “और एक चाय?”

सुभाष म्हणाला, “अरे, अजून एक काय?”

“घे रे. आधी चहा घे. नंतर जीव दे.”

“अरे ते असंच म्हणालो होतो मी. वैतागलो होतो.” सुभाष हसत म्हणाला.

Mood गेलेल्या सुभाषचा चेहरा योगेशच्या प्रभावामुळे खूप खुलला.

पुन्हा एक एक चहा मागवला गेला. आत्ताही योगेशने तो आधी संपवला. “पुन्हा मीच पुढे गेलो.” असं म्हणून सुभाषला खिजवत योगेश टेबल जवळ ठेवलेल्या कुबड्यांच्या सहाय्याने उठला. योगेशला एक पाय नव्हता.

सुभाष मनाशीच बोलला, “इतका वेळ आपण आपल्यात इतके गुरफटलो की समोरचा किती कष्टी असू शकतो याची आपल्याला जाणीवच नव्हती. बाईंची गोष्ट योगेशने अर्धीच सांगितली होती. सायकल असणाऱ्याने पादचाऱ्या कडे अर्थात चालणाऱ्याकडे पाहावं. इथून पुढचं असं आहे की जो चालतो आहे त्याने अपंग माणसाकडे पाहावं. पण हा अपंग नाहीच आहे. हा तर आयुष्याचा रस कोळून प्यायलेला आणि मला जीवनरस अनुभवायला शिकवणारा माझ्या आयुष्यातला महत्त्वाच्या वळणावर भेटलेला शिक्षकच आहे.”