Skip to main content

कॉर्पोरेट शिराळशेट

 

A click by Varun Bhagwat


ऑफिस च्या कॅफेटेरिया मध्ये गरमा गरम कॉफी चे mugs घेऊन दोन team members कोपऱ्यातील टेबल पकडून बसले. कॉफी थोडी थंड होईपर्यंत दोघांमध्ये संवाद सुरू झाला.

 

 

"काय मग शिराळशेट?" विकास म्हणाला.

"काय? कोणाला बोलवतोयस?"

"तुलाच!"

"माझं नाव शिरीष आहे, शिराळशेट नाही."

"हो, पण आज तू शिराळशेट! औट घटकेचा राजा, congratulations!"

"ऐक ना, कोण शिराळशेट? कसली औट घटका? आणि माझा त्याच्याशी काय संबंध?"

"तुला नाही माहीत?"

"नाही रे बाबा."

 

 

विकास कॉफीचा घोट घेत बोलू लागला, "अरे पूर्वी एक राजा होऊन गेला."

"शिराळशेट नावाचा?"

"नाही."

"मग?"

"जो राजा होऊन गेला त्या राजाच्या नावाला महत्त्व नाही. त्याने घेतलेल्या एका निर्णयामुळे घडलेल्या बदलला महत्त्व आहे."

"कोणता निर्णय?"

"ऐक तर! त्या राजाच्या राज्यात फार मोठी नैसर्गिक आपत्ती आली. त्याच राज्यात शिराळशेट नावाचा वाणी अर्थात दुकानदार दुकान चालवायचा."

"Okay."

 

 

"आता या शिराळशेटने या आपत्तीला तोंड देण्यासाठी आणि लोकांची मदत व्हावी म्हणून आपलं सगळं धान्याचं गोदाम मोकळं केलं. शक्य तिथे वाटून टाकलं. त्याच्या या औदार्याच्या कृत्यामुळे खुश होऊन तिथल्या राजाने ह्याला औट घटकेचा राजा बनवला. घटका म्हणजे फार थोडा काळ. पण थोड्या काळासाठी का होईना, त्याला राजा होण्याचा मान मिळाला. हे सगळं घडलं त्याने केलेल्या सत्कृत्यामुळे."

 

 

"चांगलंय. पण या सगळ्याचा माझ्याशी कसा संबंध? कारण मी कोणतंच सत्कृत्य केलेलं नाही."

 

"तू या महिन्याचा employee of the month आहेस ना?"

"हो."

"तो तू कशामुळे झालास?"

"कंपनीला तसं करावंसं वाटलं."

"श्या, इतकं अरसिक उत्तर देऊ नको."

"अरसिक काय?"

 

 

"अरे कंपनीला असं करावं वाटलं कारण कंपनीला खूप गरज होती त्या वेळी तुझ्या उत्तम आणि dedicated कामाने तू कंपनी साठी उभा राहिलास. So, असं समज की राजा म्हणजे कंपनी आणि आपत्तीसमयी मदत करणारा शिराळशेट म्हणजे तू.  त्यामुळे तुझा आज गौरव झाला. हां, अगदी राजा नाही बनवलं तुला पण औट घटकेसाठी अर्थात थोड्या वेळासाठी का होईना, राजासारखं feeling आलं ना तुला. काही काळासाठी तुझ्यावर लक्ष्य केंद्रित होतं सर्वांचं. म्हणून तू शिराळशेट!" असं म्हणत विकासने कॉफी चा mug संपवून खाली ठेवला.

 

 

शिरीष विचारात मग्न होता. तोच त्यांना पाठमोरी बसलेली व्यक्ती म्हणाली, "Sorry to interrupt, पण ही अर्धीच गोष्ट आहे."

विकास त्या व्यक्तीला उद्देशून म्हणाला, "आपण?"

मान वळवत ती व्यक्ती उत्तरली, "माझं नाव प्रकाश. तर मी म्हणत होतो की गोष्ट अर्धी आहे."

"कशी?"

"शिराळशेट औट घटकेचा राजा झाला आणि राजा झाल्यावर जो काही अगदी थोडा कालावधी त्याला मिळाला त्यातही त्याने अनेक परोपकारी कामं केली."

विकास पटकन म्हणाला, "म्हणजे शिरीष शिराळशेट नाही."

प्रकाश बोलला, "नाही असं नाही."

"पण आत्ताच तर तुम्ही म्हणालात, तो परोपकारी होता आणि आत्ता हा कुठे परोपकारी कामं करतोय?"

"आत्ता ते त्याच्या अधिकारात नाही. हळूहळू त्याची पण team असेल आणि मग निश्चितच संधी मिळत असते leader बनून नकळत परोपकारी कामं करण्याची. आजच्या काळात मी त्याला अगदी परोपकारी म्हणणार नाही पण शक्य त्या पद्धतीत team चं भलं करण्याची संधी! आज सुद्धा त्याने champ चं काम केलंय. So, तो काही प्रमाणात तू म्हणालास तसा शिराळशेट आहे."

"हां, म्हणजे मी काही पूर्ण चुकीचं विधान केलं नाही तर." विकासला हायसं वाटलं.

 

 

प्रकाश सांगू लागला, "अर्थात! वेळेला तो कंपनी करिता धावून आला. खरं पाहिलं तर आपण सगळेच कधी ना कधी काही प्रमाणात का होईना, शिराळशेट होऊ शकतो."

"लोक म्हणतात की आजच्या युगात आणि त्यातही कॉर्पोरेट मधल्या स्पर्धेत हे अवघड असतं."

"हो पण जर शिरीषसारखी माणसं आहेत तर अजूनही शिराळशेट होण्यासाठीचा विश्वास टिकून आहे."

"हां, आपण सारे शिराळशेट. I mean ठरवलं तर होऊ शकतो."

"Correct!"

"आपला परिचय?"

"मी तुमचा नवा leader. सोबत काम करायला मजा येईल."

 

-        वरुण भागवत

 

 



Comments

Popular posts from this blog

Late झाला तर...

समीर नी चिडचिड करतच गाडीला किक मारली. पहिल्या किकला स्टार्ट होणारी गाडी आज चार किका मारून सुद्धा स्टार्ट होत नव्हती. अखेर पाचव्या किकला गाडी सुरू झाली. गाडी सुरू झाल्यानंतर त्याचा राग त्याने Accelerator वर पिळ देत काढला. Accelerator खूप जास्त प्रमाणात पिळत त्याने गाडी idle च ठेवली. त्यानी गाडी इतकी raise केली की शेजारच्या पाटील काकू काचेची खिडकी उघडून डोकावून पाहू लागल्या. त्या बघताच तो थोडासा embarrassed झाला. समीर त्यांच्याकडे बघून कसंनुसं हसला. गाडीचा कधीच इतका मोठा आवाज न करणारा समीर आज थोडं वेगळंच वागताना पाहून समोरच्या शेलार काकूंना आश्चर्य वाटलं होतं. मिस्टर शेलार सुद्धा पूजा करत करत खिडकीतून डोकावून पाहू लागले. आता मात्र समीरने पटकन नजर चोरत gear टाकत तिथून पळ काढला. वर्षा मावशींची गडबड चालू होती. त्यांना काहीही करून त्यांची बस गाठायची होती. कारखान्यात वेळेवर पोहोचणं भाग होतं. पतीच्या निधनानंतर गेली दहा वर्ष, घरापासून ८ किलोमिटर अंतरावर असणाऱ्या कारखान्यात त्या कामाला होत्या. त्यांनी हे काम करून मुलालाही मोठ्या कष्टाने वाढवलं होतं. आता मुलगा कॉलेजमध्ये होता आणि  कॉलेजच्याच ...

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

मनातल्या एकलव्याची भरारी...

  A click by : Varun Bhagwat  "हातात घेतलेली रेती किती सहज सुटते. आपण पकडून ठेवलीय असं वाटतं. आपला त्यावर ताबा आहे असं वाटतं पण..." "पण ती निघून जाते. असंच ना?" "हो, जशी माझी नोकरी गेली तशीच. शाश्वतीच नाही राहिली कसली." "हं..." "मी किती कष्ट घेतले. रोज नवीन काहीतरी शोधू पाहत होतो, शिकत होतो. पण असा तडकाफडकी निर्णय घेऊन मला काढून टाकलं. कुठे चुकलं माझं?" "तू मर्जीतील माणूस नव्हतास." "काय?" "खूप स्पष्ट बोलतोय मी. पण हेच सत्य आहे." "पण म्हणजे काय?" "खूप explain करावं लागेल. "मग कर." "वेळ आहे?" "नोकरी गेल्यावर वेळच वेळ असतो." "बरं. मग ऐक. द्रोणाचार्य हे कौरव आणि पांडवांचे गुरू. अर्जुन तर त्यांचा लाडका शिष्य. त्याला सर्वश्रेष्ठ धनुर्धर बनवण्याचं वचन त्यांनी त्याला दिलं होतं. एकदा गुरू द्रोणाचार्य त्यांच्या साऱ्या शिष्यांसवे अरण्यात गेले होते. एक कुत्रा खूप वेळ भुंकत होता. मात्र काही काळाने तो शांत झाला. कोणाला कळेना की हा अचानक कसा काय इतका शांत झाला? जिथून त्या ...