Skip to main content

छोटे बदल, मोठी achievement!

 

A Click by: Varun Bhagwat


खेळाच्या स्पर्धेत भाग घेणाऱ्या मुलांच्या चमूला उद्देशून coach सर बोलत होते,

“खूप मोठी स्पर्धा आहे. जोर लगाके काम करना है.”

“यावेळी आपल्याकडे बक्षीसं आलीच पाहिजेत.” अमर उत्साहाच्या भरात म्हणाला.

 “मागच्या वेळी काय झालं होतं आठवतंय ना?” संजय त्याला खिजवत म्हणाला, “काहीच्या काही हरलो होतो आपण.”

“ए, तू negative बोलू नको.” अमर रागातच म्हणाला.

“मी fact सांगतोय.” संजय उत्तरला.

वाद वाढू लागताच सरांनी मध्यस्थी केली. “मुलांनो, हे सगळं positive, negative नंतर बोलू. आत्ता थोडं practice वर लक्ष देऊया?”

 

मुलं शांत झाली.

सर बोलत होते, “आपण का हरलो, याचा विचार कोणी केला आहे का? गडबड कुठे होते आहे हे जाणून घेतलं आहे का? मी एकूणच सगळ्या गोष्टींचा अभ्यास केला आणि आपल्याला छोटे छोटे बदल करणं गरजेचं आहे हे जाणवलं. ते ही आत्तापासून.”

अनुज मधेच म्हणाला, “सर, स्पर्धेला खूप वेळ आहे. आत्ताच practice?”

“हेच टाळायचं.”

“म्हणजे?”

“सुरुवात आत्ताच करायची.”

“हो, खूप मोठे बदल गरजेचे आहेत सर.” संजय पुन्हा बोलला.

“एकदम मोठे बदल कोणालाच पटकन झेपत नाहीत. या नादात जास्त चुका होण्याची आणि original game विसरण्याची शक्यता असते.”

“छोट्या बदलांनी काय होणार सर?” संजयने प्रश्न केला.

सर किंचित हसत म्हणाले, “ब्रिटीश रायडर्स ना Tour de France जिंकवून देणाऱ्या डेव ब्रेल्स्फोर्ड ला पण असंच म्हणाल का?”

“हा डेव कोण सर?”

“ब्रिटीश सायकलस्वार एका शतकामध्ये अर्थात साधारण १९०८ पासून २००० सालाच्या आसपास फक्त १ गोल्ड मेडल जिंकू शकले होते. त्याच वेळी डेवची coach म्हणून घोषणा झाली. त्याने ब्रिटीश सायकलिंगचा चेहरा मोहराच बदलून टाकला.”

“मोठे बदल करून?”

“नाही रे बाळा.”

“मग?”

“छोटे बदल करून.”

“काय केलं त्याने?”


“अगदी cycle च्या सिटींग अरेंजमेंट पासून, टायर्सचा अभ्यास केला. कोणत्या massage gels ने fastest muscle recovery होते, चांगली झोप लागावी म्हणून कशा पद्धतीत झोपणं गरजेचं आहे, या आणि अशा अनेक छोट्या छोट्या बदलांकडे जाणीवपूर्वक लक्ष दिलं.”

“याने काय असं होणारे?”

“झालं ना... याचा result पुढच्या ५ वर्षांत दिसला. त्यांच्या team ने ६० टक्क्यांहून जास्त सुवर्णपदकं मिळवली.  मग काय, ऑलिम्पिक, Tour de France अशा सर्व ठिकाणी त्यांनी इतिहास रचला. हे शक्य झालं छोट्या बदलांनी आणि सातत्यानी.”

“म्हणून आत्तापासूनच practice!” अनुज समजायचं ते समजला.

“तेव्हा कुठे ५ वर्षांनी बक्षीस मिळेल.” संजय मस्करीच्या सुरात म्हणाला.

“मस्करी ठीक आहे. पण आपल्याला मात्र या वेळी बक्षीस आणायचं आहेच.” अमरने पुन्हा आपलं म्हणणं ठणकावून सांगितलं.

यावर सगळे जण उत्साहात म्हणाले, “हो, हो बक्षीस मिळवलं पाहिजेच.”

सरांनी पण मुलांच्या उत्साहात सहभाग घेतला पण लगेचच म्हणाले, “बक्षीस मिळवायचं तर practice सुरु करूया?”

“हो, आज पूर्ण दिवस मी practice करणार.” अमर म्हणाला.

“आणि उद्या आजारी पडणार.” सरांनी वाक्य पूर्ण केलं.

“सर.” अमर रडवेला झाला.

“अरे, त्या डेवने सुद्धा एका दिवसांत सगळं नव्हतं केलं.”

“आत्ताच सरांनी गोष्ट सांगितली ना अमर. रोज थोडं थोडं करत छोटे बदल करत पुढे जायचं. पालथ्या घड्यावर पाणी.” मुलं बोलू लागली.

“असू द्या.” सांभाळून घेत सर म्हणाले, “त्याचा उत्साह बघण्यासारखा आहे. रोज असाच राहू दे म्हणजे झालं.”

अमर हसला आणि म्हणाला, “डेवसारखे धावून... आपलं, देवासारखे धावून आलात सर.”

 

यावर सगळे दिलखुलास हसले. Practice सुरु झाली.


- वरुण भागवत

 

 
 

Comments

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...