Skip to main content

भरारी घेऊन बघ...

A Click by: Varun Bhagwat


शेखर आज नेहमीपेक्षा जास्त शांत बसला होता. त्याच्या मोठ्या बहिणीला- शलाकाला कळेना, पण तिला इतकं जाणवलं की आज काहीतरी बिनसलंय. शलाका काही न बोलता त्याच्या जवळ जाऊन बसली. थोडा वेळ पूर्ण शांतता होती.


मग शेखरच बोलला, “वर्गातली सगळी मुलं पुढच्या courses ची तयारी करताहेत.”

“तुझीही चालू आहे की तयारी.”

“पण मला तितकं जमत नाही. मी त्यांच्याशी compete करू शकत नाही.”

“तुला कोण म्हणतंय की त्यांच्याशी compete कर?”

“मग काय करू? Please don’t tell me की माझी competition माझ्याशी आहे वगैरे.”

“आहेच. पण, इथे थोडी वेगळी गंमत आहे. इथे मुळात, तुझं aim हे तुझं पाहिजे.”

“मी समजलो नाही ताई.”

“म्हणजे, अं, तू गर्दी बनू नकोस.”

“गर्दी?”

“हे बघ, ज्याचं- त्याचं aim हे ज्याचं त्याचं असलं पाहिजे. आपण आपलं वेगळेपण ओळखलं पाहिजे.”

“पण वेगळेपण काय ताई?”



“हे बघ, ते तू शोध. Specifics तुला माहिती आहेत. पण मुळात मला इतकं नक्की कळतं की जे सगळ्यांना आवडतं आहे ते तुला आवडत नाहीये पण सगळे ते करतायत म्हणून तू ते करतोयस. ते सगळे मित्र एक ठराविक course निवडत आहेत म्हणून तू तो course निवडतोयस. तुला तुझं वेगळेपण माहित नसेल कदाचित आत्ता, पण शोधायला वेळ आहे, तू तो शोध घे. गरुडाच्या पिल्लाने तो घेतला नव्हता, पण तू तसं करू नकोस.”

“गरुडाचं पिल्लू?”



“एका माणसाला एक अंड सापडलं. त्याला ते कशाचं आहे हे कळलं नाही, त्याने ते उचललं आणि कोंबड्यांच्या खुराड्यात ठेवलं. त्या अंड्यामधून पिल्लाचा जन्म झाला. ते पिल्लू गरुडाचं होतं. पण ते कोंबड्यांसोबत मोठं होऊ लागलं. त्या जशा वागतात तसं वागू लागलं. त्यांच्यासारखंच जमिनीवरून अगदी थोडंच वर उडू लागलं, दाणे टिपू लागलं. अशीच थोडी वर्षं गेली. एक दिवस या पिल्लाचं, जे आता थोडं मोठं झालं होतं, त्याचं आभाळाकडे लक्ष गेलं. त्या मोकळ्या गगनामध्ये ढगांच्याही वरून एक गरुड उडत होता. पिल्लाने त्याच्या मित्राला अर्थात कोंबड्याला विचारलं, “हा कोणता पक्षी आहे?” कोंबडा म्हणाला, “माहित नाही, पण हा कायम फार वरती उडत असतो, उंच आकाशात! आपली तेवढी झेप नाही, चल, दाणे टिपू. छोट्या गरुडाला ते पटलं. अगदी काही काळ अंगात आलेली चेतना पुन्हा निघून गेली आणि पिल्लू पुन्हा दाणे टिपू लागलं.”



“गोष्ट संपली?”

“म्हटलं तर संपली, म्हटलं तर माझ्या छोट्या गरुडासाठी सुरू झाली.”

“अं?”

“तू ठरव, इतर सगळ्यांसारखं तुझं aim ठेवणार आहेस की तू तुझं स्वत:चं शोधणार आहेस?”

“मित्रांचं aim काय वाईट आहे का?”

“मुळीच नाही, aim कोणाचच वाईट नसतं. ते वेगवेगळं असतं. खरंतर त्यांच्यातल्या पण अनेकांमध्ये खूप काही त्यांचं वेगळेपण जपण्याची क्षमता आहे, गरज आहे गरुडाची गोष्ट माहित होण्याची. आज ना उद्या, या ना त्या प्रकारे ती त्यांना कळेल.”

“तू सांग ना त्यांना ही गोष्ट?”



“सांगायला हरकत नाही, पण अनेकांना गोष्ट कळली तरी वळत नाही. अनेकांना फुकटचे सल्ले नको असतात. काही जणांचं खरोखर तो course हे aim असेल. आपण पटकन कोणाला judge करून वाईट ठरवायला नको.”

“म्हणजे कोंबड्या असणं वाईट नाही तर.”



“मुळीच नाही. कुठल्याच प्रकारचा course वाईट नाही पण त्या त्या course चे आपण गरुड झालो पाहिजे. आपल्यात गरुडझेप घेण्याची क्षमता आहे हे ओळखलं पाहिजे. गर्दीत fit-in होऊ नये. मला माझ्या भावाची क्षमता माहित आहे आणि ती त्याने दुर्लक्षित करू नये. बाकी तू सुज्ञ आहेस. तुझ्याकडे बराच वेळ आहे. त्या गरुडाच्या पिल्लाकडे पण होता. त्याने नाही घेतली पण तू भरारी घेऊन बघ.”

 

-    वरुण भागवत             


Comments

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...