Skip to main content

राग आल्यावर काय करायचं?

 

A click by: Sushil Ladkat

दिनेश तणतणत घरातून बाहेर आला. त्याचा भाऊ जयेश जवळजवळ त्याला जबरदस्तीच बाहेर घेऊन आला होता. अजूनही दिनेशचा राग काही शांत होत नव्हता.

"अती होतंय हे!" दिनेश तिरिमिरीत म्हणाला.
"काहीच अती झालं नाहीये."
"अरे काय आहे हे? आत्ता वाटलं होतं की माझा पोरगा आता हाताशी आला आहे. पण ह्याला कशाची फिकीरच नाही."
"आज असं काय झालं की तू इतका भडकलास?"
"अरे पोरीसोबत पाहिलं मी ह्याला."
जयेश म्हणाला, "एवढंच ना?"
"एवढंच काय?"
"आपण नाही केलं का त्याच्या वयात असताना सगळं?"
"हो केलं पण..."
"ऐक... मला कळतंय की या सोबतच त्याला परिस्थितीची जाणीव असावी."
"कळतंय ना?"
"अर्थात!"
"मग मला आत्ता काहीच का बोलू दिलं नाहीस?"
"आत्ता पाणी फार गढूळ झालंय रे. नंतर बोलू त्याला आपण."
"कसलं पाणी जयेश दादा?"
"चल जरा एक चक्कर मारून येऊ."

दोघे शांत रस्त्यावर पायीच फेरी मारत होते.

थोडा वेळ कोणीच काही बोललं नाही. दिनेश स्वतःहूनच काहीतरी आठवत म्हणाला, "दादा, मगाशी काय म्हणत होतास पाणी गढूळ आहे."
जयेश हसत म्हणाला, "अरे ती गौतम बुद्धांची गोष्ट आठवली."
"सांग ना."
"अरे मध्ये वाचनात आली. जशीच्या तशी आठवत नाहीये."
"तुला आठवेल तशी सांग."
जयेश सांगू लागला, "एकदा गौतम बुद्ध आपल्या शिष्यासोबत जात होते. त्यांना तहान लागली. ते आपल्या शिष्याला म्हणाले की मागे काही अंतरावर आपल्याला ओढा लागला. त्याचं थोडं पाणी घेऊन ये. पुढे म्हणाले की फार स्वच्छ पाणी होतं नाही त्याचं? होय होय असं म्हणत शिष्य धावतच गेला. जाताना स्वच्छ दिसणारं ओढ्याचं पाणी आत्ता मात्र गढूळ झालं होतं. जवळच्या शेतातले बैल तिथून जोरात धावत गेल्याने पालापाचोळा, माती पाण्यात मिसळून सगळं पाणी गढूळ झालं होतं. शिष्य परतला आणि त्याने हकीकत ऐकवली. पुढे जाऊन त्याने हे ही सुचवलं की इथून पुढे जवळ नदी आहे तिथे पाणी पिऊ. गौतम बुद्ध म्हणाले की त्यांना इथलंच अर्थात ओढ्याचंच पाणी हवं आहे. नाईलाजाने शिष्य परत गेला. या सगळ्यात थोडा वेळ गेल्याने पाणी पुन्हा शांत आणि वाहतं झालं होतं. पालापाचोळा नव्हता, माती खाली बसली होती. तळ दिसत होता. पाणी स्वच्छ होतं." दिनेशच्या हावभावांचा अंदाज घेत जयेश पुढे म्हणाला, "कारण थोडा वेळ गेल्याने सगळं निवळलं होतं."
दिनेश काही बोलला नाही.

जयेश संधी साधत म्हणाला, "चला, आता परत जायला हरकत नाही. चांगला ओरडा दिला पाहिजे तुझ्या पोराला! काय म्हणतोस? मीच ओरडतो त्याला."
समजायचं ते समजत दिनेश म्हणाला, "कसलं काय दादा, आता निवळलं सगळं."
"म्हणूनच परत जायचं, कारण आता संवादसुद्धा विशुद्ध होईल, त्या पाण्यासारखा! आता वाद नसेल, तू त्याला समजावण्याचा आणि त्याने समजून घेण्याचा एक प्रयत्न असेल. तुम्ही दोघे एकमेकांना समजून घ्याल अशी परिस्थिती असेल. अरे त्याने मुलीसोबत फिरणं यात गैर काही नाही; हां पण जोडीला जबाबदारीने पण वागावं ही तुझी अपेक्षाही गैर नाही."
"दादा, कसं जमवतोस हे?"
"त्यात काय आहे? जरा निवळू देत जा. तुम्ही दोघेच आहात एकमेकांसाठी! इतकंही कोणाचं चुकलेलं नसतं रे.. "
"हं."
"हं नाही.. चल."
"चला."
"राग आल्यावर थांबत जा. त्या क्षणी सगळं गढूळ असतं बघ. एकदा निवळलं की एकमेकांच्या मनाचा पण तळ शोधता येईल इतकं स्वच्छ होऊन जातं चित्र!"

- वरुण भागवत

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...