Skip to main content

खुळचट सुखाचं खुसपट...

A click by : Varun Bhagwat


Beach ला लागून असलेल्या एका हॉटेल मध्ये  चहा घ्यायला बसलो होतो. तिथे एक सुविचार लिहिला होता.  - माणूस स्वतःच्या दुःखापेक्षा दुसऱ्याचं सुख पाहून जास्त दुःखी होतो. 

पुन्हा एकदा ते  वाचलं. म्हटलं, कमाल आहे माणसाची. सुखाची concept comparative झाली तर! का ती तशीच आहे? की काही जणांनी ती तशी बिंबवली आहे. बरं, आजूबाजूला सहज नजर फिरवली तर दिसतं पण असं की हीच concept रूढ होत चाललीये.


पण असं का व्हावं? मनुष्यस्वभाव? पण पुन्हा स्वभाव म्हटलं तर प्रत्येकाचा वेगळा... मग compare तरी कसं करायचं??? 

पण इथेच तर खरी मेख आहे. आम्हाला compare च करायचंय!!! 

प्रत्येकाचा स्वभाव वेगळा असला  पण एकाच basis वर compare करायचं हे syllabus मध्ये असल्यासारखं compulsory केलंय... आपणच!


त्याच्याकडे भारी गाडी आहे, म्हणून ती मला घ्यायचीये. वास्तविक मला गाडीची गरज नसते त्या वेळी!!! पण artificial गरज निर्माण केली जाते आणि सुखाची व्याख्या ठरवली जाते. मग होतं अवघड...


त्याचं package जास्त आहे ही गोष्ट लक्षात येते. खरंतर माझा पगार मला पुरत असतो. पण मिळायला पाहिजे जास्त पैसे असं वाटू लागतं. कारण तो जास्त सुखी होईल आणि मग त्यामुळे मी दुःखी झालो म्हणजे??? 


मग मी लागतो त्या race मध्ये (सुखी होण्याच्या)! या race ला सुरुवात असते मात्र शेवट नसतो. 

मला पळावं लागणार आहे हे कळतं पण कुठपर्यंत पळणार असं विचारलं तर उत्तर असतं 'सुखी होईपर्यंत!' 


इथे लहानपणी शिकलेले रामदासांचे मनाचे श्लोक पूर्ण विसरतात.

'जगी सर्वसुखी असा कोण आहे?

विचारे मना, तूचि शोधून पाहे|'


पण मला विचारायचं नसतं, शोधायचं नसतं.


बरं, सुखामागे धावतोय पण सुख काय असतं हे पण शोधायचं नसतं. पण दुसऱ्याचं सुख पाहून कष्टी व्हायचं असतं.

अगदी कायम ऐकायला मिळणारं वाक्य- बरंय बुवा तुमचं!


अरेच्या... काय बरंय... कोणाच्या आयुष्यात काय चालू आहे काही कल्पना नसते आणि ठोकून द्यायचं असलं वाक्य की बरंय तुमचं!


यातून साद्ध्य काय तर स्वतःचं दुःख वाढवायची कामं!


कारण सुख म्हणजे समोरच्याला टारुन (हरवून) त्याच्या पुढे जायचं. गेलो तर ठीक नाहीतर व्हा दुःखी.


मी bill pay करून हॉटेलातून बाहेर पडलो. ते वाचलेलं वाक्य was an 'eye opener'!!!

Beach वर काही जण selfie मग्न होते. एकीने पाहिलं की तिची group member 'more than average per minute'. selfie घेतीये. थोडक्यात खूप photos काढतीये.

तिने पटकन काहीतरी calculations केली आणि हिची social media वर जास्त updates जाणार असा तिचा विचार झाला असावा आणि तिचं सुख पाहून हिला दुःख होईल या विचाराने हिने selfie संख्या वाढवायला सुरुवात केली सुखी होण्यासाठी. 


तेवढ्यात माझं लक्ष दुसरीकडे वळलं.

एक काका आणि त्यांचा छोटा मुलगा मावळणाऱ्या सुंदर लालबुंद सूर्याकडे बघत होते. त्यांना ते पाहून छान वाटत होतं. छोटंसं सुखच की हो ते!

मी त्यांच्यापासून थोड्या अंतरावर रेतीमध्ये बसलो. 

त्यांच्या सोबतीने मी ही तो आल्हाददायक नजारा पाहू लागलो. 


इथे ते वाक्य चुकीचं ठरलं होतं.

त्या दोघा बाप-लेकांचं सुख पाहून मी खिन्न झालो नव्हतो उलट खुश होतो.

मी पण त्यांच्या सुखात माझा आनंद शोधू लागलो आणि सूर्य क्षितिजाला भिडू लागला. खुळचट सुखाचं वेडगळ खुसपट मनावरून निघून जाऊ लागलं. या बाप लेकांनी जुन्या सुखाचा नवा किनारा दाखवला. बाकी समुद्र मी शोधेन!

त्या लहानग्याने 'सुख वाटल्यानं वाढतं' हा नव्याने उगवता सुविचार मावळत्या सूर्याची साक्ष ठेवून आठवून दिला.

- वरुण भागवत

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...