Skip to main content

हत्ती आणि आत्मविश्वास

Photography- Varun Bhagwat


भलाथोरला हत्ती पाहिला. एक नाही. अनेक होते. आपापल्या विश्वात रमले होते. निवांतपणे डुलत- डुलत फिरत होते. का नाही फिरणार... ही तर त्यांची जागा.. हे तर अभयारण्य. इथे आपण माणसं बंदी आणि ते मोकळे!


बंद राहण्यावरून एक गोष्ट आठवली.

एक माणूस रस्त्यावरून जात होता.  रस्ता कच्चा, विशेष वर्दळ नव्हती. त्या रस्त्याच्या कडेला बांधलेला हत्ती त्याला दिसला. आता हत्तीसारखा प्राणी म्हणजे किती अवाढव्य असतो याची आपल्याला कल्पना आहेच. पण इतक्या अवाढव्य प्राण्याला बांधून ठेवणं ही कल्पना आधी त्या माणसाला challenging वाटली. त्याने नीट पाहिल्यावर त्याच्या लक्षात आलं की एवढा अजस्त्र हत्ती फक्त एका दोरखंडाने बांधला होता. ते ही एका पायाला तेवढा दोरखंड होता. त्याचं कुतूहल वाढलं. त्याने पाहिलं की कदाचित एखादा साखळदंड असेल किंवा अदृश्य पिंजरा. पण कसलं काय... काहीच नव्हतं. त्याने आजूबाजूला पाहिलं. फार कोणी नव्हतं. तेवढ्यात तिथे जवळच एक माणूस गवत कापताना दिसला. त्याने त्या गवत कापणाऱ्या माणसाला विचारलं, “काय हो, हा हत्ती एका दोरखंडाने कसा काय बांधता आला. हा ते दावं तोडू शकत नाही?”

 

यावर गवत कापणारा मनुष्य हसला. गवत कापता कापता तो म्हणाला, “हा हत्ती लहान होता तेव्हा त्याला पहिल्यांदा या दोरखंडाने बांधलं होतं. तेव्हा त्याच्यात इतकी ताकद नव्हती की तो हे तोडू शकेल. तेव्हा तर या पेक्षा सुद्धा चांगलंच अजून घट्ट पण बांधलं होतं. तेव्हा त्याने प्रयत्न केला होता स्वतःला सोडवायचा पण ते शक्य झालं नाही. त्यानंतर त्याची अशीच समजूत झाली की हा दोरखंड आपल्याला बांधून ठेवतो. हा आपण तोडू शकत नाही. त्यानंतर त्याने प्रयत्नच सोडून दिला.”

Photography- Varun Bhagwat
 

माझं लक्ष पुन्हा अभयारण्यात मुक्तपणे बागडणाऱ्या, जलक्रीडा करणाऱ्या हत्तीकडे गेलं. या हत्तीला म्हणावंसं वाटलं की तुमची भाषा तुम्हाला कळत असेल.. त्यामुळे जा आणि त्या बांधलेल्या हत्तीला सांग की तुला कोणी बांधलं नाहीये. मान्य आहे तेव्हा याला दोर तोडता आला नसेल. पण आता... आता प्रयत्न करायला काय हरकत आहे?

 

आपल्या आयुष्यात असे अनेक दोरखंड असतात. सुरुवातीला तर ते तापदायक वाटतात. पण एक वेळ येते जेव्हा त्यांना तोडून आत्मविश्वासाने पुढे जाणं शक्य असतं. पण त्याच वेळेला कच खाल्ली जाते आणि या दोरखंडाचं महत्त्व उगीच वाढतं. लहानपणी कधी तरी एखाद्याला स्टेज वर जाण्याची भीती बसते. मोठं झाल्यावर ती भीती तशीच राहते. आपणच आपली भीती घालवू शकतो.. पण मी हे करू शकतो हा विश्वास पाहिजे. कधीकधी एकाच झटक्यात हा दोरखंड तोडून आपण मनाने बंधमुक्त होऊ शकतो. पण त्यासाठी तोडणाऱ्याची तयारी पाहिजे. हा भीतीचा दोरखंड तुटला की अभयारण्यात आत्मविश्वासाने वावरणाऱ्या हत्तीसारखे आपण मनाने मजबूत होतो.

 

बोलता बोलता अभयारण्य मागे पडलं. हत्ती त्याच्या विश्वात मोकळा होता नि मी माझ्या विश्वात! तनाने मोकळा झालोच पण मनाने सुद्धा मोकळा झालो होतो आणि आता त्या बांधलेल्या हत्तीच्या शोधात होतो.  

-       वरुण भागवत

Comments

  1. True...prtekane aple dorkhand velich todle pahije

    ReplyDelete
  2. खूप छान. असच लिहीत जा. खूप वाचन करा.

    ReplyDelete
  3. Replies
    1. आंतरिक शक्ती ओळखून काम करायला शिकल पाहिजे, आणि ती आंतरिक शक्ती वेळोवेळी पडताळून पाहिली पाहिजे. छान संदेश

      Delete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...