Skip to main content

पहिली वाफ


कौरव आणि पांडव यांच्या मधलं युद्ध संपलं होतं. 
दुर्योधन म्हणजेच धृतराष्ट्र याचा ज्येष्ठ पुत्र. भीमाने त्याचा पाडाव केला, त्याला मारलं आणि कौरवांवर विजय मिळवला.
धृतराष्ट्र या बातमीने हळहळला. त्याने भीमाला भेटायची इच्छा व्यक्त केली. भीम सामोरा गेला.
धृतराष्ट्र बघू शकत नसे. तो अंध होता. मात्र हे जाणून होता की भीमाने आपल्या मुलाला मारलंय. दुःख व्यक्त करण्याचा बहाणा करत त्याने भीमाला जवळ बोलावलं आणि आलिंगन दिलं. इतकी जोरात त्याने मिठी मारली आणि आपल्या मुलाला मारल्याचा राग त्याने भीमावर काढला. जवळ जवळ भीम मोडला असं त्याला जाणवलं आणि त्याने मिठी सोडली आणि आक्रोश केला की हे मी काय केलं मी तर भीमाला मारलं.

त्याचे खोटे अश्रू पाहून मात्र कृष्णाने थोडी मध्यस्थी केली. कृष्णाने जाणूनबुजून भीमाला पाठवायच्या ऐवजी भीमाचा त्याच्याच आकाराचा पुतळा समोर उभा केला होता. धृतराष्ट्र बघू शकत नव्हता. त्याने पुतळ्याला घट्ट मिठी मारून त्याचा चुराडा केला होता.

भीम वाचला. कृष्ण म्हणाला, घाबरु नका. आता भीमाला भेटा. तो गेला नाही.. जीवंत आहे.


कृष्णाने खूप सोपी गोष्ट केली होती. रागाची भावना नष्ट होऊ देण्यासाठी तो पुतळा समोर नेला होता. पहिली वाफ जाऊ दिली होती. मग नंतर रागाच्या भावनेची तीव्रता कमी झाल्यावर भीमाला समोर केलं होतं.

अनेक असे प्रसंग येतात जेव्हा समोरचा अजिबात ऐकण्याच्या मनस्थितीत नसतो. तिथे त्याला थांबवता येत नाही. थांबवू सुद्धा नाही आणि उलट सुद्धा बोलू नाही. फक्त बोलू द्यावं. एकदा का पहिली वाफ गेली की मग आपले मुद्दे अगदी पद्धतशीरपणे मांडता येतात... मग त्याचीही मनस्थिती आपलं ऐकून घेण्याची झालेली असते.

"ठंडा कर के खाओ।"

म्हणजे आपलंच तोंड भाजत नाही.


- वरुण भागवत
- वेळ: थंड करून खाण्याची!

Comments

  1. सहज सोप्या शब्दांत अंतर्मुख होत विचार करायला लावणाऱ्या ओघवत्या भाषेत लिहिलंय ���� अप्रतिम ����

    ReplyDelete
  2. सहज सोप्या शब्दांत अंतर्मुख होत विचार करायला लावणाऱ्या ओघवत्या भाषेत लिहिलंय.. अप्रतिम...

    ReplyDelete
  3. Khup Chan sir

    अनेक असे प्रसंग येतात जेव्हा समोरचा अजिबात ऐकण्याच्या मनस्थितीत नसतो. तिथे त्याला थांबवता येत नाही. थांबवू सुद्धा नाही आणि उलट सुद्धा बोलू नाही. फक्त बोलू द्यावं. एकदा का पहिली वाफ गेली की मग आपले मुद्दे अगदी पद्धतशीरपणे मांडता येतात... मग त्याचीही मनस्थिती आपलं ऐकून घेण्याची झालेली असते.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...