त्यांचं बरंय राव...

Photo Courtesy- Sushil Ladkat

दोन कोल्हे एका निवांत दुपारी जेवणं वगैरे उरकून झाडाखाली गप्पा मारत बसले होते. त्यांना तिथून थोडं दूर मात्र नजरेच्या टप्प्यात सिंह आणि हत्ती शांतपणे बसून गप्पा मारतायत असं दिसलं. सिंह आणि हत्तीला उद्देशून कोल्ह्यांचं बोलणं सुरु झालं.

“त्यांचं बरंय राव...”

“का रे?”

“बघ ना.. एक तर जंगलाचा राजा सिंह.”

“हं... आणि दुसरा बेताज बादशाह अर्थात अनभिषिक्त राजा हत्ती...”

“यांना चुकून पण हात लावायची कोणाची हिम्मत नाही.”

“हे खरंय.”

“बघ ना... तसं आरामाचं आयुष्य नाही का...?”

“कष्ट आपल्यालाच रे...”

“नाहीतर काय... किती वेळा छोट्या छोट्या शिकारी आपण शोधत बसतो.”

“आणि यांचे मात्र एकदम राजेशाही थाट. छोटी शिकार बघत पण नाहीत.”

“आणि तो हत्ती...”

“भाऊ, त्याच्याबद्दल आपल्याला respect आहे.”

“असं का?”

“त्याची जगण्याची पद्धत- जियो और जिने दो.”

“ते आहे. पण त्याला सुद्धा कसली भीती नाही.”

“हो न... त्यांचं बरंय राव.”

 

इकडे सिंह आणि हत्तीचं बोलणं अजूनच interesting होतं. हत्तीचं गवत चरणं चालू होतं. सिंह शांत बसला होता.

सिंह- भाऊ, तुमचं बरंय राव..

हत्ती- का रे?

सिंह- नाही, खात खात बोलता, बोलत बोलत खाता... कसलं टेन्शन नाही. मस्त एखादी धून ऐकत असल्यासारखे कान हलवत राहता.

हत्ती- तुला तरी कसलं टेन्शन आहे?  बादशाह आहेस ना तू तर?

सिंह- काय सांगू माझी व्यथा?

हत्ती- तुझी पण व्यथा असते?

सिंह- तुम्हाला माहितीये मला झोप किती प्रिय आहे. आजकाल मानवी वस्ती जंगलाच्या जरा जवळ आलीये. या माणसांकडे एक विचित्र प्राणी असतो कोंबडा नावाचा.

हत्ती- विचित्र म्हणू नकोस. अनेकांचा favourite असतो तो.

सिंह- असेना का... त्यांचं बरंय.

हत्ती- पण तुला त्या कोंबड्याचा काय त्रास?

सिंह- आरवतो जोरात पहाटे. दचकून उठतो मी. पुन्हा झोप नाही. माझं मानसिक स्वास्थ्य बिघडतंय...

हत्ती हसत कान हलवू लागला.

सिंह- हां, हसा... तुम्हाला काय कळणार माझा त्रास... तुम्ही हसा आणि कान हलवत बसा.

हत्ती- तुला काय वाटतं रे... त्रास तुला एकट्याला आहे? आणि मी हे कान मजा म्हणून हलवत नाही.

सिंह- मग?

हत्ती- बारीक बारीक चिलटं उच्छाद आणतात. माझं कान हलवणं तुम्हाला बघायला लयबद्ध वाटतं. माझ्यासाठी मात्र तो त्रास असतो. तुझं काय रे आणि... कोंबडा आरवतो म्हणे... मानसिक स्वास्थ्य... oh come on...

सिंह- तुम्हाला पण आहेच म्हणजे त्रास. पण अहो, अशी अर्धवट झोप घेऊन शिकार करणं आणि त्यात हवी तशीच शिकार मिळवणं हे challenge असतं.

 

बोलता बोलता सिंहाची नजर लांब बसलेल्या कोल्ह्यांकडे गेली.

सिंह- ते बघा ते... कसलाच त्रास नाही. छोट्या छोट्या मिळेल त्या शिकारी करून समाधानी राहतात. आम्हालाच मोठी शिकार लागते.

हत्ती- या कोल्हयांना नाही मारत तू?

सिंह- इतने छोटे शिकार से मेरा क्या होगा? त्यामुळे आमच्या पासून पण ते safe. साली मजाच आहे.

त्यांचं बरंय राव.

 

इकडे सिंहाच्या गुहेत सिंहीण आणि पिल्लं होती. पिल्लांनी उच्छाद मांडला होता. वैतागून सिंहीण स्वत:शीच म्हणाली, “ही कार्टी मलाच छळतात.. हे गेले हत्तीशी गप्पा मारायला. आमच्या ह्यांचं बरंय राव.”

 

-       वरुण भागवत