Skip to main content

प्यादं आणि त्याची कमाल!

A Click by: Varun Bhagwat


वडील आपल्या ११ वर्षांच्या मुलाशी बुद्धिबळाचा खेळ खेळत होते. मुलगा जिंकत होता किंवा त्याला वाटत असावं की आपण जिंकतोय. मुलगा बाबांना म्हणत होता, “काय बाबा, तुमच्याकडे बाकी महत्त्वाच्या खेळाडूंपेक्षा प्यादीच जास्त शिल्लक आहेत. या प्याद्यांनी तुम्ही जिंकणं आणि राजाला वाचवणं अशक्य आहे.” बाबा फक्त हसले. मुलाला म्हणाले, “तुला मी सिंह आणि त्याला disturb करणाऱ्या उंदराची गोष्ट सांगितली नाही ना?” मुलगा विचार करत म्हणाला, “नाही हो. कोणती?”

बाबा सांगू लागले, “सिंह म्हणजे जंगलचा राजा. आता एक उंदीर चुकून सिंहाच्या अंगावर चढला. सिंहाची झोप disturbed झाली. तो भयंकर संतापला. उंदराने विचार केला की आता काही आपली खैर नाही आणि पटकन तो म्हणाला, “महाराज, अभय द्या. मी भविष्यात कधी ना कधी तुमच्या कामी नक्की येईन.”

सिंह मोठ्याने हसला आणि म्हणाला, “अस्स?” उंदीर विश्वासाने म्हणाला, “तुम्ही आत्ता हसताय. पण मी कोणत्या ना कोणत्या प्रकारे भविष्यात नक्की तुमच्या उपयोगी पडेन.” सिंहाला त्याच्या धैर्याचं कौतुक वाटलं. त्याने उंदराला सोडून दिलं.

काही दिवस लोटले. एकदा काही शिकारी जंगलात आले. त्यांनी या सिंहाला जाळ्यात अडकवलं. तो जाळ्यात असून सुद्धा त्याला पकडण्याची कोणाची हिम्मत होईना. ते strategy आखू लागले. सिंह आत्ता तर जाळ्यात अडकलाय असा विचार करून ते दुसरीकडे जाऊन विचार करू लागले. सिंह त्यांच्या नजरेआड गेला आहे असं जाणवताच संधीचा फायदा घेत सिंहाने काही दिवसांपूर्वी सोडून दिलेला उंदीर सिंहापाशी आला. सिंहाला तो अशा वेळी तिथे पाहून आश्चर्य वाटलं. उंदीर एक शब्द सुद्धा बोलला नाही. त्याने पटापट सिंहाभोवतीचं जाळं कुरतडून टाकलं. सिंह वाचला होता. “मी तुमच्या उपयोगी पडेन” हे आपलं वचन उंदराने पाळलं होतं.”

 

 

“बाबा मग ते शिकारी होते त्यांचं काय झालं? त्यांना सोडलं नसेल सिंहाने.”  मुलगा उत्सुकतेने म्हणाला.

“व्वा. हा प्रश्न आम्हाला कधी पडला नाही. तुला पडला हे चांगलंय. पण या गोष्टीत शिकण्याच्या दृष्टीने त्या पेक्षा सुद्धा काहीतरी महत्त्वाचं आहे. ते म्हणजे उंदरा सारख्या छोट्या प्राण्याने सिंहाचे अर्थात जंगलाच्या राजाचे प्राण वाचवले. याचाच अर्थ कोणालाही कमी लेखू नये.” बाबा मुलाचे पुढे आलेले केस मागे सरकवत म्हणाले.

“हां... good learning” मुलगा विचार केल्यासारखा म्हणाला.

“हो ना... मग good learning apply पण करा.”

“म्हणजे?” मुलगा प्रश्नार्थक नजरेने म्हणाला.

“आमच्या प्याद्याला कमी लेखू नका.” बाबा मिश्कीलपणे हसत म्हणाले. मुलगा बुद्धिबळाच्या पटाकडे पाहू लागला.

बाबा पुढे म्हणाले, “आणि शत्रूबाबत गाफील तर बिलकुल राहू नका.” बाबांनी पुढची चाल खेळली आणि म्हणाले, “आणि मगाशी तू म्हणालास ना की बाबा मग ते शिकारी होते त्यांचं काय झालं, तर त्यांनी तिथून धूम ठोकली. जशी पळापळ आता तुझ्या राजाची होईल.”

मुलगा आश्चर्याने म्हणाला, “म्हणजे?”

बाबा म्हणाले, “म्हणजे हा माझ्या प्याद्याकडून तुझ्या राजाला चेक... अब भागो...”

 

-वरुण भागवत

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...