Skip to main content

हा सूर्य आणि ही कमीटमेंट!!


A click by: Varun Bhagwat

कौरवांचा जावई जयद्रथ ह्याने चक्रव्यूहामध्ये फसलेल्या अभिमन्यू ला कपटाने मारलं. अभिमन्यू हा अर्जुनाचा मुलगा. अर्जुनाला ही बातमी कळली. त्याला अतीव दुःख झालं. याच बरोबरीने त्याचं मन सूडाच्या भावनेने पेटून उठलं. त्याने पुढचा मागचा कसलाच विचार न करता प्रतिज्ञा घेतली की उद्याचा सूर्यास्त होण्याच्या आधी मी जयद्रथाला संपवेन. जर मी असं करू शकलो नाही तर अग्निकुंडात उडी मारून स्वतःला संपवेन.

जयद्रथ नीच तर होताच आणि घाबरट सुद्धा होता. ही प्रतिज्ञा त्याच्यापर्यंत पोचली आणि घाबरून तो लपून बसला. जयद्रथाला शोधणं गरजेचं होतं. कारण शोधलं नसतं तर प्रतिज्ञेनुसार अर्जुन स्वतःला संपवणार होता. दिवस सुरु झाला. माध्यान्ह उलटली. संध्याकाळ होण्यास अगदी थोडा वेळ बाकी होता. जयद्रथ सापडेना. एकाएकी अंधार झाला. तशी अर्जुनाने अग्निकुंडात उडी घेण्याची तयारी केली. नीच जयद्रथाला मोह आवरेना. तो अर्जुनाचा शेवट पाहण्यासाठी लपून बसलेला बाहेर आला. कारण प्रतिज्ञेप्रमाणे आता त्याला भीती नव्हती. त्याच्या दृष्टीने सूर्य मावळला होता. तो अर्जुनाला सामोरा गेला.

इतका वेळ शांत असणारा श्रीकृष्ण आता त्याची खेळी खेळणार होता. एकाएकी सूर्य दिसू लागला. कोणालाच काही कळेना. कृष्णाने काही काळासाठी सूर्यग्रहण केलं होतं. त्यामुळे अचानक अंधार पडला होता. सूर्य मावळायला अवकाश होता.

A click by: Varun Bhagwat

कृष्ण अर्जुनाला म्हणाला, “अर्जुना, हा सूर्य आणि हा जयद्रथ... उचल तुझं धनुष्य आणि कर याचा वध.”

 

अर्जुनाने जयद्रथाला मारलं. प्रतिज्ञा पूर्ण झाली.

पण इथे कृष्णाची शिकवण महत्त्वाची आहे. आपण यातून शिकण्यासारखं असं की प्रतिज्ञा म्हणजेच commitment असं म्हणूया. Commitment देताना सारासार विचार झाला पाहिजे.

आपण काय commitment देतोय?

त्याचे दूरगामी परिणाम काय होतील? 

आपलाच जीव आपण जेव्हा पणाला लावतोय तेव्हा त्यातून जे साध्य करायचं आहे ते साधलं जाणार आहे का?

 

आपण खरे असलो तरी समोरचा खरा आहे का? अर्जुनाने विचार केला असेल की समोरासमोर युद्ध करेल जयद्रथ. कारण अर्जुन पळपुटा नव्हता. पण जयद्रथ होता. त्यामुळे शत्रूला जाणून घेतलं पाहिजे त्याला तोडण्याआधी!

Commitment विचारपूर्वक दिली पाहिजे. शत्रूनुसार नीती बदलता आली पाहिजे. जर शत्रू कपट करतोय तर त्या भेकड मनुष्यासाठी आपण आपला जीव का पणाला लावायचा? इथे लागते कृष्णनीती! 

काही जण नुसते बोलतात. ही पोकळ commitment झाली.

काही जण बोलतात ते करून दाखवतात.  याला धैर्य लागतं.

काही जण करून मोकळे होतात. बोलण्यापेक्षा करण्याला महत्त्व देतात. जसं कृष्णाने केलं आणि त्याच्या करण्यातून इतरांना शिकवलं. इथे results ना महत्त्व होतं. जे साध्य झालं होतं.

कृष्णाच्या दृष्टीने Commitment ही जयद्रथाला मारायची होती. दु:खात असताना सुद्धा शांतपणे योजना आखण्याची होती.

हे सगळं अर्जुनावर सुद्धा उलटू शकलं असतं, पण तिथे कृष्ण होता. त्याने सावरलं, युक्ती लढवली. रागातून दिलेली commitment आपल्यालाच गोत्यात आणू शकते. प्रत्येकाला कृष्ण सापडेल का? तर त्याच्या ह्या शिकवणी मधून शोधला तर सापडेल...

 

-       वरुण भागवत


Comments

  1. खुपच सुंदर लिहिले 🙏

    ReplyDelete
  2. याला तुम्ही कृष्णनीती असे गोड नाव दिले आहे.पण इथे कृष्ण नसताच तर सर्व महाभारत बदलले असते.... काय झाले असते.... यावर वाचायला नक्कीच आवडेल

    ReplyDelete
  3. याला तुम्ही कृष्णनीती असे गोड नाव दिले आहे.पण इथे कृष्ण नसताच तर सर्व महाभारत बदलले असते.... काय झाले असते.... यावर वाचायला नक्कीच आवडेल

    ReplyDelete
  4. एखादी गोष्ट कोण करतोय यालाही महत्व आहेच ना उदा. अमृत पिणे चांगलं पण तेच अमृत राहू पिला तेव्हा ते त्याच्या विनाशाला कारणीभूत ठरलं या उलट विष पिणे वाईट पण हेच विष जेव्हा शंकराने पिलं तेव्हा ते विष त्याच्या गळ्यातील दागिना झालं, नीलकंठ. इथे अर्जुन होता व त्याची बाजू न्यायाची होती.

    ReplyDelete
  5. म्हणून तर म्हणतात ना माणूस जो काही असतो तो त्याच्या निर्णयामुळे असतो. पण योग्य मांडलय

    ReplyDelete
  6. Nice re Varun��������

    ReplyDelete
  7. Commitment देताना किती विचार केला पाहिजे, हे खूप छान गोष्टीतून सांगितले आहे.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...