Skip to main content

त्यांचं बरंय राव...

Photo Courtesy- Sushil Ladkat

दोन कोल्हे एका निवांत दुपारी जेवणं वगैरे उरकून झाडाखाली गप्पा मारत बसले होते. त्यांना तिथून थोडं दूर मात्र नजरेच्या टप्प्यात सिंह आणि हत्ती शांतपणे बसून गप्पा मारतायत असं दिसलं. सिंह आणि हत्तीला उद्देशून कोल्ह्यांचं बोलणं सुरु झालं.

“त्यांचं बरंय राव...”

“का रे?”

“बघ ना.. एक तर जंगलाचा राजा सिंह.”

“हं... आणि दुसरा बेताज बादशाह अर्थात अनभिषिक्त राजा हत्ती...”

“यांना चुकून पण हात लावायची कोणाची हिम्मत नाही.”

“हे खरंय.”

“बघ ना... तसं आरामाचं आयुष्य नाही का...?”

“कष्ट आपल्यालाच रे...”

“नाहीतर काय... किती वेळा छोट्या छोट्या शिकारी आपण शोधत बसतो.”

“आणि यांचे मात्र एकदम राजेशाही थाट. छोटी शिकार बघत पण नाहीत.”

“आणि तो हत्ती...”

“भाऊ, त्याच्याबद्दल आपल्याला respect आहे.”

“असं का?”

“त्याची जगण्याची पद्धत- जियो और जिने दो.”

“ते आहे. पण त्याला सुद्धा कसली भीती नाही.”

“हो न... त्यांचं बरंय राव.”

 

इकडे सिंह आणि हत्तीचं बोलणं अजूनच interesting होतं. हत्तीचं गवत चरणं चालू होतं. सिंह शांत बसला होता.

सिंह- भाऊ, तुमचं बरंय राव..

हत्ती- का रे?

सिंह- नाही, खात खात बोलता, बोलत बोलत खाता... कसलं टेन्शन नाही. मस्त एखादी धून ऐकत असल्यासारखे कान हलवत राहता.

हत्ती- तुला तरी कसलं टेन्शन आहे?  बादशाह आहेस ना तू तर?

सिंह- काय सांगू माझी व्यथा?

हत्ती- तुझी पण व्यथा असते?

सिंह- तुम्हाला माहितीये मला झोप किती प्रिय आहे. आजकाल मानवी वस्ती जंगलाच्या जरा जवळ आलीये. या माणसांकडे एक विचित्र प्राणी असतो कोंबडा नावाचा.

हत्ती- विचित्र म्हणू नकोस. अनेकांचा favourite असतो तो.

सिंह- असेना का... त्यांचं बरंय.

हत्ती- पण तुला त्या कोंबड्याचा काय त्रास?

सिंह- आरवतो जोरात पहाटे. दचकून उठतो मी. पुन्हा झोप नाही. माझं मानसिक स्वास्थ्य बिघडतंय...


हत्ती हसत कान हलवू लागला.


सिंह- हां, हसा... तुम्हाला काय कळणार माझा त्रास... तुम्ही हसा आणि कान हलवत बसा.

हत्ती- तुला काय वाटतं रे... त्रास तुला एकट्याला आहे? आणि मी हे कान मजा म्हणून हलवत नाही.

सिंह- मग?

हत्ती- बारीक बारीक चिलटं उच्छाद आणतात. माझं कान हलवणं तुम्हाला बघायला लयबद्ध वाटतं. माझ्यासाठी मात्र तो त्रास असतो. तुझं काय रे आणि... कोंबडा आरवतो म्हणे... मानसिक स्वास्थ्य... oh come on...

सिंह- तुम्हाला पण आहेच म्हणजे त्रास. पण अहो, अशी अर्धवट झोप घेऊन शिकार करणं आणि त्यात हवी तशीच शिकार मिळवणं हे challenge असतं.

 

बोलता बोलता सिंहाची नजर लांब बसलेल्या कोल्ह्यांकडे गेली.

सिंह- ते बघा ते... कसलाच त्रास नाही. छोट्या छोट्या मिळेल त्या शिकारी करून समाधानी राहतात. आम्हालाच मोठी शिकार लागते.

हत्ती- या कोल्हयांना नाही मारत तू?

सिंह- इतने छोटे शिकार से मेरा क्या होगा? त्यामुळे आमच्या पासून पण ते safe. साली मजाच आहे.

त्यांचं बरंय राव.

 

इकडे सिंहाच्या गुहेत सिंहीण आणि पिल्लं होती. पिल्लांनी उच्छाद मांडला होता. वैतागून सिंहीण स्वत:शीच म्हणाली, “ही कार्टी मलाच छळतात.. हे गेले हत्तीशी गप्पा मारायला. आमच्या ह्यांचं बरंय राव.”

 

-       वरुण भागवत


 


Comments

  1. खरंच खूप बरंय ! मस्त !

    ReplyDelete
  2. तुझं बरंय राव! लै भारी लिवतो तू

    ReplyDelete
  3. गोष्ट एकदम मस्त, खरं आहे प्रत्येकाला वाटत दुसऱ्याच बरंय राव पण प्रत्येकाला काहींना काही प्रॉब्लेम असतातच आणि ते त्याच्या साठी नक्कीच इतरांपेक्षा मोठे असतात 😊😊

    ReplyDelete
  4. Bharich!
    Tuzymule khup navin kisse aani Kadihi na aikalely stories vachayla milatat..
    Thank you Varun!

    ReplyDelete
  5. वरूण खूप छान लिहिलंयस, दुरून डोंगर साजरे...

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...