Skip to main content

कृतज्ञता म्हणजे?

A click by: Varun Bhagwat

दवाखान्यामध्ये लोक नंबर लावून थांबले होते. एक आई आणि तिचा साधारण ८ वर्षांचा मुलगा त्या मुलाच्या आजोबांची औषधं घेण्यासाठी डॉक्टरांकडे आले होते. डॉक्टर अजून यायचे होते. त्या मुलाच्या हाती एक मासिक लागलं आणि तो त्यातली चित्र चाळत होता. त्याने मध्येच काही वाचायचा प्रयत्न केला असावा आणि तो म्हणाला, “आई कु-रु-त-ज्ञ-ता म्हणजे?” आईने तो शब्द पाहिला आणि हसत म्हणाली, “कु-रु-त-ज्ञ-ता नाही रे. कृतज्ञता!” “पण म्हणजे काय?” मुलगा उत्सुकतेने म्हणाला.

आई विचारपूर्वक म्हणाली, “कसं सांगू बरं तुला? ऐक हं. पूर्वीच्या काळी काही जणांना गुलाम म्हणून वागवलं जायचं. हवी ती आणि वाट्टेल तशी कामं करवून घेण्यासाठी. एकदा एक गुलाम त्याच्या मालकाच्या तावडीतून सुटून पळाला. पळता पळता जंगलात पोचला. तिथेच संध्याकाळ झाली. जंगलात रात्री कडाक्याची थंडी पडणार हे तो जाणून होता. म्हणून त्याने विश्रांती आणि उबेसाठी एक आसरा शोधला.

त्याला कळलंच नाही की आसऱ्याची जागा ही एका सिंहाची गुहा आहे. त्याच्या मागोमाग सिंह आलेला पाहून तो घाबरला. सिंह मात्र विव्हळत होता. त्याचा पंजा रक्तबंबाळ झाला होता. गुलाम शांतपणे त्याच्या जवळ गेला. पाहिलं तर सिंहाच्या पायात काटा घुसला होता. गुलामाने अलगद पणे तो काटा काढला. स्वत:च्या रुमालाचा उपयोग पट्टीसारखा करून जखमेवर पट्टी बांधली. सिंहाने गुलामाला कोणतीच इजा पोहोचवली नाही.” मुलाची उत्सुकता वाढली.

आई पुढे म्हणाली, “पण या गुलामाचा शोध घ्यायला मालकाने माणसं पाठवली. ती माणसं त्याचा शोध घेता घेता जंगलात पोचली. गुलाम पकडला गेला. त्याला मालकासमोर आणलं. मालक भयंकर चिडला होता. दुसऱ्या कोणी असं पळून जाण्याची हिम्मत करू नये म्हणून त्याने गुलामाला मोठ्या मैदानाच्या मध्यात सोडलं. याच्या अंगावर हिंस्त्र श्वापद सोडा अशी आज्ञा केली. पिंजऱ्यातून एक प्राणी सुटला आणि धावत गुलामाकडे येऊ लागला.

समोरून येणारं हिंस्त्र श्वापद पाहून गुलाम जागीच थिजल्यासारखा थांबला. त्या प्राण्याने गुलामाला तोंडात पकडलं आणि मैदान सोडून जे धावत सुटला ते थेट जंगलाच्या दिशेने... गुलामाला समजत नव्हतं. सुरक्षित अंतर पार केल्यावर तो प्राणी थांबला. गुलामाने नीट पाहिलं. हा तर तोच सिंह होता ज्याची मलमपट्टी गुलामाने केली होती. गुलाम पकडला गेला त्याच वेळी या सिंहाला सुद्धा पकडलं होतं. आता याच सिंहाने गुलामाला वाचवत कृतज्ञता व्यक्त केली होती.”

तेवढ्यात एक माणूस दवाखान्याच्या रिसेप्शन पाशी आला. त्याने विचारलं, “डॉक्टर आले नाहीत का?”

“येतील ना... तुमचा नंबर लावू का?” रिसेप्शन वरील व्यक्तीने विचारलं.

“नको. मला काही झालं नाहीये. मला त्यांना फक्त हा पुष्पगुच्छ द्यायचाय. मागच्या वर्षी याच दिवशी त्यांनी माझं ऑपरेशन करून मला मरणाच्या दारातून वाचवलं होतं.” तो माणूस म्हणाला.

मुलगा त्या माणसाकडे बोट दाखवत आईला म्हणाला, “आई... कृतज्ञता!”  आई प्रसन्न हसली.


वरुण भागवत      



Comments

  1. Kya baat hai! Khupch sundar! 👌👌👍👍👍

    ReplyDelete
  2. गोष्ट छानच आहे, फक्त यामध्ये नंतर तात्पर्य/सारांश असे काही नाही, तेव्हढच खटकलं. ते छान मांडलेलं असतं.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...