Skip to main content

जन्माला येताच बसली लाथ...

 

A Click by: Varun Bhagwat

जन्माला आला आणि आईने लाथ मारली. जिराफाच्या जन्माची ही गोष्ट वाचली. वाचून हादरलोच. नंतर थोडा सावरलो. मग त्यावर विचार करू लागलो. एका जिराफाचा जन्म होण्यापासून त्याच्या आयुष्याचा संघर्ष सुरु झाला. जिराफाचं बाळ जन्माला येताना ते साधारण ८ फुटांवरून आईच्या पोटातून खाली पडलं. जिराफाच्या आई ने आपली मान खाली केली. त्याच्या जवळ गेली. त्याला गोंजारते आहे असं वाटत असताना तिने त्याला लाथ मारली. नवजात बालक उडून पुढे पडलं. ते थोडंसं हलायचा प्रयत्न करू लागलं. पायावर उभं राहायच्या पहिल्या प्रयत्नात ते फसलं. पडलं. आई जवळ आली. तिने पुन्हा त्याला लाथ मारली. पुन्हा ते लांब जाऊन पडलं. पुन्हा बाळ उठायचा प्रयत्न करत होतं. असफल होत होतं. आई पुन्हा त्याला पायाने ढकलत होती. हे तोपर्यंत घडत राहिलं जोपर्यंत ते आपल्या पायावर उभं राहून चालत नव्हतं. एक क्षण आला तेव्हा बाळ नुसतं पायावरच उभं नाही राहिलं तर ते पुढे जाऊ लागलं. आईने प्रेमाने जवळ घेतलं.

 

सुरुवातीला वाटलं काय निर्दयीपणा आहे हा... असं कसं आणि का करावं? उत्तर सोपं होतं. जिराफाच्या आईला स्वत:च्या बाळाला लवकरात लवकर पायावर उभं करायचं होतं.. त्याचं मुख्य कारण म्हणजे असे छोटे जिराफ अथवा अशी पिल्लं म्हणजे हिंस्त्र श्वापदांच अर्थात वाघ, सिंह, चित्ते यांच्यासारख्यांचं आवडतं खाद्य. आपल्या बाळाला जन्माला आल्या आल्या कोणाचं तरी खाद्य बनू देण्यापेक्षा त्याला त्याच्या त्याच्या संरक्षणासाठी लवकर उभं करणं हा आणि असा सरळ हेतू आईचा होता.

 

आपलं आयुष्य अनेकदा जिराफाच्या आईसारखं वागतं. आपल्याला कसलीच कल्पना नसते आणि आपल्याला सुद्धा अशी एखादी सणसणीत लाथ बसते. लाथ बसण्याचे प्रकार निराळे. पण ह्यातून मिळणारी शिकवण महत्त्वाची.... आपण आधी विचार करतो की आपल्याच बाबतीत का? मी काय केलंय? माझं का असं व्हावं? बाकीच्यांना तर असं काही सहन करावं लागत नाही. पण खरं पाहायला गेलं तर प्रत्येकाला कोणत्या ना कोणत्या दिव्यातून कधी ना कधी जावंच लागतं. कालांतराने नीट विचार केला तर लक्षात येतं की ह्यात आयुष्य शिकवत असतं की वाईटात वाईट हे होऊ शकतं.. तू तयारीत राहा. मग वाटतं की आपण अशी एखादी लाथ बसल्यावर अर्थात वाईट्ट परिस्थिती असताना सुद्धा मार्ग काढू शकतो तर मग या पेक्षा वाईट काय होणारे? त्यामुळे या परिस्थितीला दोष न देता त्यातून हा विश्वास बाळगायचा की आपण कोणत्याही परिस्थितीला सामोरे जाऊ शकतो. हा विश्वास आणि ही तयारी महत्वाची!

 

आपल्यामागे किमान वाघ सिंह तरी लागलेले नसतात. जिराफाला तर जन्मल्या जन्मल्या अस्तित्वाचा आणि जगण्याचा प्रश्न असतो. आपण विचार करू शकतो. बुद्धी वापरू शकतो. बसणाऱ्या लाथेचा सामना करू शकतो.

एकदा तो विश्वास आला की मग जिराफासारखं ताठ मानेने जगू सुद्धा शकतो.

 

-       वरुण भागवत

Comments

  1. Wah..chaan correlate kela👌👌

    ReplyDelete
  2. अगदी खरंय, माणसाने सुरक्षीत कोषातून लवकरात लवकर बाहेर पडले पाहिजे.

    ReplyDelete
  3. खूप छान वरुण

    ReplyDelete
  4. Kharach!
    Sagalejan Tatha manene jaguyat....
    Khup Chan message....

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...