Skip to main content

अनपेक्षित अडचण

A Click By: Varun Bhagwat

आदित्य सरळ रस्त्याने आपल्या वाटेने चालत होता. बराच वेळ तो चालत होता, अथक! थांबून कसं चालेल? ठरवलेलं लक्ष्यतर गाठायचं होतं. पण त्याचे पाय अचानक चालता चालता थांबले. त्याला जाणवलं की तो एकटा नाहीये.

कोणीतरी जवळ आलं आणि त्याला म्हणालं, "काय झालं?"
आदित्य म्हणाला, "कुठे काय?"
"मग चालता चालता थांबलास का?" त्याचा प्रश्न आला.
"अचानक अनपेक्षित असं काहीतरी समोर आलं." आदित्य उत्तरला.
"अनपेक्षित?"
"हो."
"म्हणजे नेमकं काय?"
"बघ ना, समोर तुलाही दिसतोय ना, केवढा मोठा डोंगर उभा आहे."
"हा डोंगर तुला अनपेक्षित होता?"
'अर्थात."
"असं का बरं?"
"इतका वेळ सरळ रस्ता होता, मी ही चालत होतो."
"सरळ रस्ता किती वेळ असणार? हा डोंगर कधी ना कधी समोर उभा ठाकणारच होता, तो आज उभा ठाकला."
"पण अपेक्षा नव्हती असं काही असण्याची."
"एखादा सिनेमा तू बघतोस आणि त्याचा शेवट जर कोणालाही लगेच कळेल असा झाला तर तू काय म्हणतोस?"
"हेच की खूप predictable होता end!"
"Predictable असेल तर मजा येते का?"
"नाही."
"आयुष्याचं तसंच आहे. घडणारी पुढची प्रत्येक गोष्ट जर Predictable असेल तर bore होऊन जाईल आयुष्य!"
"पण अवघड आहे यार, हा डोंगर कसा पार करायचा?"
"दुसरा पर्याय आहे?"
"खरंतर नाही. I mean पुढे जायचं असेल तर डोंगर पार करण्याशिवाय पर्याय नाही."
"झालं तर मग! कधीकधी ना हे बरं असतं."
"काय?"
"पर्याय नसला की जे आहे समोर ते करावं लागतं. हां, ते कशा पद्धतीत करायचं याचा पर्याय मात्र आपल्याकडे असतो."
"म्हणजे?"
"काही गोष्टींना इलाज नसतो. त्या कराव्या लागतात. फक्त त्या हसत करायच्या की रडत हे आपलं आपण ठरवावं लागतं. मान्य आहे समोर डोंगर आहे तुझ्या! पण एक नक्की, आपण नुसतं करायची म्हणून एखादी गोष्ट नाही करणार आहोत. ती का करायची हे समजून घेणार आहोत. डोंगराला अडचणीऐवजी संधी बनव."
"त्याने काय होईल?"
"डोंगर चढताना दम कमी लागेल. त्या सोबत आपण हे का करतोय ह्याचा विचार कर."
"म्हणजे?"
"म्हणजे डोंगर चढल्यावर जे सुंदर दृश्य दिसेल त्याला कसलीच तोड नसेल. त्याचा विचार कर. हे कष्ट फलदायी ठरले हे तेव्हा जाणवेल. हे लक्षात ठेवून डोंगर पार करायला लाग. जमेल!"

आदित्यला हे ऐकून थोडा धीर आला. त्याने डोंगराकडे एकदा पाहिलं. विचारापेक्षा कृती करावी असा विचार केला. त्याने शेजारी पाहत पटकन प्रश्न केला, "आपण कोण?"

"माझं नाव धैर्य! मी लोकांच्या मनात असलो की प्रश्न नाही. पण कोणी खचलं तर मला बाहेर येऊन असा संवाद साधून पुन्हा त्या माणसात प्रवेश करावा लागतो. आता पुढच्या क्षणी मी तुला दिसणार नाही, कारण मी तुझ्यात असेन. 
आदित्यने "पण" असं म्हणून मान वळवेपर्यंत ती व्यक्ती निघून गेली होती. धैर्याचा आवाज आला, "तू चालत राहा. डोंगर असो, वा सरळ रस्ता! अपेक्षित असो वा अनपेक्षित अडचण असो, मी सोबत करणार! अट एकच की तू माझी सोबत नाकारायची नाहीस!"

 

- वरुण भागवत

Comments

  1. व्वा खूपच सकारात्मक... तुझ्या प्रत्येक blog मधून खूप काही शिकायला मिळतं...

    ReplyDelete
    Replies
    1. माझा आपला छोटा प्रयत्न! खूप खूप धन्यवाद!!

      Delete
  2. Khup chaan... Very positive 👌👌

    ReplyDelete
  3. Khupch sundar varun...
    Blogs vachalyvar aase vatate ki, Pratek problems var tuzykade solutions Aahet..
    Very positive energy.... 🙋
    👌👌👍👍

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...