Skip to main content

आशा


A Click by: Varun Bhagwat

आशा आणि सोना cafe मध्ये भेटल्या. Coffee आणि sandwich ची order place केली. सोना ला हवं ते sandwich नेमकं available नव्हतं.

“एक गोष्ट आयुष्यात हवी तशी घडत नाहीये.” सोना वैतागून म्हणाली.

“Chill कर.” आशा उत्तरली.

“काय chill करू?” बाकी सोड. मला हवं आहे ते sandwich सुद्धा मिळू नये म्हणजे अती झालं.” आणि सोनाच पुढे तोंड वेंगाडत म्हणाली, “आणि तुझं आपलं चालू असतं, आपली energy आपल्याशी बोलत असते. आपण जशी energy लावतो तसं फळ मिळतं. कुठे मिळालं फळ?”

“ह्याला बादरायण संबंध जोडणे असं म्हणतात.” आशा शांतपणे म्हणाली.

“What संबंध?” सोनाने तो शब्द ऐकून विचारलं.

“अगं म्हणजे कुठलाही संबंध कुठेही जोडणे. तुझं business struggle आणि sandwich याचा काहीच संबंध नाही.”

“बरं नसेल. पण मग माझा business मोठा का होत नाहीये?”

“प्रयत्नांना जोड हवी आपल्या सकारात्मकतेची.”

“हे असं काही नसतं.”

 “असतं.”

“Oh... come on.”

आशा सांगू लागली, “तुझा विचार याच दृष्टीने जातोय की माझा business मोठा होत नाहीये.”

“अर्थात.”

“थोडा असा विचार करून बघ की business मोठा होणारे.”

“असा आपोआप होईल का?”

“मुळीच नाही, पण जेव्हा तो grow व्हावा असा विचार सुरु होईल तेव्हाच तो grow कसा करता येईल या दृष्टीने पण विचारचक्र सुरु होईल. आपोआप तू वेगवेगळ्या ideas चा विचार करू लागशील.”

“तरी काही नाही झालं तर...”

“अशी negativity घेऊन फिरलीस तर असं पण काही चांगलं घडणार नाही.”

“अरे अनेकदा आपण प्रयत्न करतो पण परिस्थिती पण साथ देत नाही. असं घडतं यार... मग काय करायचं?”

“माणूस आशेवर जगतो.”

“प्रवचन mode मध्ये जाऊ नको.”

“सोना पण हे खरंय.”

“चल ठीके, मी प्रयत्न केले... पण ही ‘आशा’ कशी आणायची?”

“तीच आपल्याला पुढे नेते.”

“Give me one good example.”

“अगं कित्ती लहान असताना ऐकलेली story आहे. तुला childish वाटू शकते. पण माझ्यासाठी ऐक.”

“बोला.”

आशा गोष्ट सांगू लागली, “एका गावात दुष्काळ पडला होता. आता हे तुझ्याशी connect करायचा प्रयत्न कर. बघ हां.. दुष्काळ म्हणजे परिस्थिती आपल्या हातात नाही. Correct?”

“Yeah!” सोना उद्गारली.

“म्हणून मग सगळे गावकरी देवाची प्रार्थना करू लागले. आता हे प्रयत्न आहेत असं समजूया. आता पाऊस पाडणं काही तेरे मेरे बस की बात नही. म्हणजेच लगेच परिस्थिती बदलणं शक्य नाही. पण गावातला एक मुलगा सगळ्यांपेक्षा वेगळा होता. तो प्रार्थनेला आला पण छत्री घेऊन आला. ह्याला म्हणायचं आशा! त्याची positivity कित्ती matter करते बघ. पाऊस पडेल ही आशा सोबत घेऊन तो आला. म्हणून मी मगाशी म्हणलं की माणूस आशेवर जगतो. 'आज नाही तर उद्या होईल' ही आशा जीवंत असली पाहिजे.”

 “आप great हो. पण माझा धीर सुटतो.”

“असा धीर सुटून कसं चालेल?” आशा सोनाला टप्पल देत म्हणाली.

सोनाला थोडा मस्करीचा mood आला आणि ती म्हणाली, “बरं, पण मी इथे आशा करतीये की माझं sandwich मला हवंय; पण ते आहे का इथे? आता इथे काय संबंध positive- negative thoughts चा?”

“तू उगाच sandwich वर येऊ नको. इथे पण सांगते, we can always change the restaurant. पण तू इथेच अडकून पडलीये. इथे मिळत नाहीये तर उठ. दुसरीकडे जाऊ.” आशा सांगत होती.

“हा विचार केलाच नाही गं.” सोना पुन्हा विचारात गेली.

 

-वरुण भागवत

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...