Skip to main content

विचार आणि निर्णय

A click by: Varun Bhagwat


उन्हाळ्याचे दिवस होते. तापमान भयंकर वाढलं होतं. पाणवठे कोरडे पडत चालले होते. २ बेडूक जिथे राहत होते तिथला पाणवठा पण पूर्ण कोरडा झाला होता. त्यांना तिथून हालणं भाग होतं. बदलाचा स्वीकार गरजेचा होता. नाईलाज होता. ते पाण्याच्या शोधात निघाले.  खूप कष्टाने एक विहीर त्यांना सापडली, ज्यात थोडं पाणी शिल्लक होतं. एका बेडकाने तिथेच ठाण मांडलं आणि म्हणाला, “आपण इथेच राहतोय.” दुसऱ्याने विहीर पाहिली आणि खूप खोल असलेलं पाणी पाहून म्हणाला, “ऐक माझं, नको.”

पहिला वैतागून म्हणाला “तुला कळतंय का आपण किती कष्ट केलेत?”

“हो कळतंय.” दुसरा उत्तरला.

“मला नाही वाटत तुला कळतंय..”

“असं का?”

“जर तुला हे जाणवत असतं तर आज आपण इथेच या विहिरीचा आसरा घेण्याचा निर्णय पक्का केला असता.”

“पण मी नाही थांबायचं असं म्हणतोय..”

“तेच... असं का? असशील माझा senior... पण म्हणून ही मनमानी बरी नव्हे.”

“ही मनमानी नाही तर याला holistic thinking असं म्हणतात.”

“काय म्हणतात?”

“Holistic thinking अर्थात समग्र विचार!”

“आपण इतक्या दुरून आलोय. कष्ट पडलेत. इथे पाण्याचा साठा आहे. काय हरकत आहे हा उन्हाळा इथे काढायला?”

“जवळच्या फायद्यासाठी दूरचं नुकसान सोसायचं हे मला पटत नाही.”

“Oh... philosophy नकोय.”

“Fact आहे.”

“ऐक माझं...  इथून चल. नंतर explain करेन.”

“Fine.”

ते तिथून पुढे निघाले. खूप चालले. प्रचंड कष्टानंतर त्यांना एक मोठं तळं सापडलं ज्यामध्ये भरपूर प्रमाणात पाणी होतं. उन्हाळ्याची चिंता खरी खरी मिटत होती. दोघेही ते बघून खुश झाले. कष्टाचं चीज झालं होतं.

पहिला बेडूक काहीतरी आठवून म्हणाला, “By the way, हे holistic thinking काय असतं?”

दुसरा म्हणाला, “आत्ता तू पाण्याचा आनंद घे. आत्ता नको माझी philosophy.”

पहिला बेडूक हसला आणि पाण्यामध्ये मनसोक्त डुंबू लागला. मध्ये काही दिवस गेले. ते जी विहीर सोडून पुढे आले होते, त्याच गावात राहणारी एक बाई त्या तळ्याकाठी आली. ती तळ्यातून पाणी भरू लागली आणि स्वत:ला म्हणाली, “नशीब ह्या तळ्यामुळे पाणी तरी मिळतंय. गावातली विहीर कोरडीठक्क आहे.” तिने पाणी भरलं आणि जाऊ लागली.

दोन्ही बेडकांनी हे बोलणं ऐकलं.

पहिला आनंदून गेला नि त्याचबरोबर शरमूनही गेला आणि दुसऱ्याला म्हणाला, “माझं चुकलं साहेब. You were right.”

दुसरा पहिल्याला म्हणाला, “Now, let me explain. आपण जर त्या विहिरीचा आसरा घेतला असता तर थोडे दिवस नक्की मजेत गेले असते पण नंतर विहीर कोरडी पडली असती. इतक्या खोल विहिरीतून आपल्याला बाहेर येणंसुद्धा मुश्कील झालं असतं. मग मरायचं आहे तर इथे कशाला? अजून थोडं शोधलं तर हवं आहे ते मिळेल ना... हा सगळा विचार मी तिथे केला. म्हणून तुला म्हणालो की जवळचा फायदा दूरचं नुकसान तर करत नाहीये ना? हा झाला समग्र विचार. पटकन घाईत केलेली कृती आपल्याच अंगलट आली असती. म्हणून हा निर्णय घेतला. थोडं जास्त exert करावं लागलं. I agree. पण फळ छान मिळालं ना...”

“Yes sir.. चला...”

“कुठे?”

“डुंबायला... Let’s celebrate.”

 

-       वरुण भागवत

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...