Skip to main content

तरी तू चालत रहा...


Photo Courtesy- Poonam Godse


“सर, अशी एक वेळ येऊ लागलीये जेव्हा वाटतंय की मी इतकं काही करतोय त्याचा काही उपयोगच नाही. काहीच छान घडतंय असं वाटत नाही. उदास व्हायला होतंय. माझं लक्ष्य खूप दूर चाललंय असं वाटतंय.” २२ वर्षांचा सुजय आपल्या सरांना विचारत होता. प्रश्नाचा रोख आपल्याला कळलाच नाही असं भासवत सर म्हणाले, “नेमकं काय म्हणायचं आहे तुला?”

“सर, तुम्हाला तर माहितीच आहे की अनेक जणांचा विरोध पत्करून मी मला हवं असणारं field निवडलंय. मी वाट शोधतोय, अजून मिळत नाहीये. पण मध्येच दुष्ट स्वप्न पडतं आणि त्यात मध्येच एकदम खोल खड्ड्यात पडल्यासारखं वाटतं. वरती पाहतो तर सगळ्यांच्या नजरा सांगत असतात की आम्ही म्हणालो होतो की शक्य नाहीये तुला हे... मग मला खूप मागे खेचलं गेल्यासारखं वाटतं.”

सर बारीकसं हसले.

“सर, अहो तुम्ही तरी हसू नका.”  रडवेल्या स्वरात सुजय म्हणाला.

सर एकदम समजुतीच्या स्वरात म्हणाले, “अरे बेटा तुला नाही हसत आहे मी. तू खड्ड्यात पडल्याचं म्हणालास त्यावरून काहीतरी connect झालं.”

“काय?” उत्सुकतेने सुजय म्हणाला.

“खोल विहिरीत पडलेल्या बेडकांची गोष्ट आठवली.” सर आठवल्यासारखं म्हणाले.

“सांगा ना.” सुजयची उत्सुकता वाढली.

सर सांगू लागले, “दोन बेडूक असेच काहीतरी तुझ्यासारखं वेगळं शोधत असताना त्यांच्याच नकळत एका खोल विहिरीत पडले. अशा वाटेवर चालताना आधी कोणी जवळ आणि सोबत नव्हतं. पण ते पडल्याचं कळताच इतर अनेक बेडूक जमले. तुला जसं खड्ड्यात पडल्यावर जाणवतं तशाच काहीशा नजरा या काठावरल्या बेडकांच्या होत्या. त्यांच्या नुसत्या नजराच नव्हत्या तर ते ओरडून सांगत होते की सोडून द्या प्रयत्न... तुम्हाला बाहेर येणं शक्य नाही.”

“त्यांना वाचवायला कोणी आलं नाही?” सुजय तोडत म्हणाला.

“अशा प्रसंगी बघ्यांची संख्या जास्त असते. कोणी आपल्याला आपलं मानणारं असेल तर ठीक. नाहीतर आपला आपल्यालाच मार्ग काढावा लागतो. पण बेडकांच्या सततच्या नकारात्मक बडबडीमुळे त्या दोघांतल्या एका बेडकाने त्यांचं ऐकायचं ठरवलं. त्याने प्रयत्न सोडून दिले. तो प्राणाला मुकला. दुसरा बेडूक मात्र हार मानेना. काठावरचे बेडूक ओरडत होते आणि हातवारे सुद्धा करत होते. हा बेडूक प्रयत्न सोडतच नव्हता. त्याने सातत्य ठेवलं... वरचे बेडूक त्याला म्हणत होते, “जीवाचे हाल करून मरण्यापेक्षा सोडून दे.” तो मात्र प्रयत्न करत राहिला. एक वेळ आली आणि तो शेवटी बाहेर येण्यात यशस्वी झाला. सगळ्या बेडकांना आश्चर्य वाटलं. ते तिथे सुद्धा म्हणत राहिले, “आम्ही तुला इतकं बोलून सुद्धा तू का बरं प्रयत्न करत राहिलास. “ तरी बेडूक उत्तर देईना. तो खुशीत दिसला. बाकी बेडकांना काही कळेना. मग थोड्या वेळाने असा खुलासा झाला की ह्या बेडकाला काही ऐकूच येत नाही. त्यामुळे वरचे बेडूक जे त्याला खच्ची करायचा प्रयत्न करत होते ते त्याला ऐकूच आलं नाही. उलटपक्षी त्यांचे हातवारे पाहून त्याची अशी समजूत झाली की हे सगळे त्याला वरती यायला आणि त्यातून बाहेर पडायला प्रोत्साहित करत आहेत.”

सुजय काही क्षण सरांकडे पाहतच राहिला.

सर पुढे म्हणाले, “तुला कोण काय बोलतं या पेक्षा तू ते कसं घेतोस हे महत्त्वाचं आहे. मग बघ, स्वप्नात पुन्हा खड्डा आला तरी त्यातून बाहेर येणं तुझ्यासाठी भीती नसून एक आव्हान असेल. तू चालत रहा.”

 

-वरुण भागवत


  


Comments

  1. असाच चालत रहा ... 👍

    ReplyDelete
  2. व्वा... धन्यवाद.

    ReplyDelete
  3. Waa!
    Very interesting and sportly motivation... 👌👌👍👍

    ReplyDelete
  4. खरंच छान गोष्ट, एखाद्या गोष्टीकडे बघण्याचा दृष्टीकोन बदलला तर सर्वच निभावून जातं

    ReplyDelete
  5. Masta connect kela...👌👌👌

    ReplyDelete
  6. व्वा, अतिशय प्रेरक.. मनाला नवी उमेद देणारं लेखन आहे.. असाच लिहीत राहा

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...