Skip to main content

राग…


A Click by: Varun Bhagwat

शाळेच्या वर्गाबाहेर २ मुलं भांडत होती.

त्यातला एक जण म्हणाला, “मला राग आला तर मी काही पण करतो. मला उगाच चिडायला लावू नको.”

दुसरा म्हणाला,”काय करशील रे?”

पहिला म्हणाला, “खूप मारीन काय मी.”

दुसरा म्हणाला, “हिंमत तर कर. मी सोडेन का तुला?”

 

हे चालू असताना सर वर्गात येऊ लागले. मुलांच्या लक्षातच आलं नाही की सर कधी आले. सरांनी मात्र त्यांचं संभाषण येता येता ऐकलं होतं. मात्र तिथे सर काहीच बोलले नव्हते. सर आल्याचं कळताच आपण काही केलंच नाही आणि आपल्यात काही झालंच नाही अशा थाटात ते दोघे पण वर्गात आले आणि आपापल्या जागी बसले.

सर्व मुलांचे हे लाडके शिक्षक असल्यामुळे सरांना मुलं कायम गोष्ट सांगायला लावायची. आज पण मुलांनी गोष्टीची मागणी केली. मुलांचा अभ्यासक्रम बऱ्यापैकी आटपत आला होता. त्या दोन मुलांचे संवाद पण सरांच्या चांगलेच लक्षात होते. सरांनी हे सगळं साधून गोष्ट सांगायचं कबूल केलं.

 

सर सांगू लागले, “एक शेतकरी त्याच्या शेतात फार मेहनत करून काम करत असे. त्याचा मुलगा सोनू हा फार दंगेखोर होता. नुसता दंगेखोर असता तर ठीक पण त्याला राग सुद्धा पटकन यायचा. राग आल्यावर त्याचा स्वत:वरचा ताबा सुटायचा. तो वाट्टेल ते करायचा. त्या शेतामध्ये एक कोल्हा काही दिवसांपासून सारखा येत होता. तो यायचा आणि पिकांची नासधूस करायचा. सोनू ला कळलं की असा एक कोल्हा आहे जो असं वागतोय. त्याचा स्वत:वरचा ताबा सुटला. त्याने ठरवलं की काहीही करून या कोल्ह्याला अद्दल घडवायची. तो असं काही करणार आहे त्याची त्याच्या वडिलांना अर्थात कष्टकरी शेतकऱ्याला काही कल्पनाच नव्हती.” असं म्हणत सरांची नजर त्या दोन भांडणाऱ्या मुलांवर गेली. सर पुढे म्हणाले, “कधी कधी मुलं चूक करतात आणि त्याची शिक्षा मात्र त्यांच्या पालकांना भोगावी लागते.”

“सर म्हणजे? त्याचा गोष्टीशी काय संबंध?” एक मुलगा उत्सुकतेने म्हणाला.

सर पुढे म्हणाले, “अरे, सोनू काय पाऊल उचलणार हे बिचाऱ्या शेतकऱ्याला माहित नव्हतं. सोनू ने काय केलं माहितीये?”

मुलं एकाच सुरात म्हणाली, ”काय?”

सर हसत सांगू लागले, “तो कोल्ह्याची वाट बघतच बसला होता. कोल्हा येताच संधी साधून सोनुने कोल्ह्याच्या शेपटीला आग लावली.”

मुलं हसू लागली.

सर मात्र शांतपणे म्हणाले, “आधी तरी तो कोल्हा फक्त पिकाचं थोडंफार नुकसान करत होता. मात्र अविचारी सोनू ने त्याच्या शेपटीला आग लावल्याने कोल्हा पेटलेली शेपटी विझवायचा प्रयत्न करू लागला. या प्रयत्नात तो शेतभर फिरला आणि पूर्ण शेत जळून खाक झालं. शेतकऱ्याचं खूप मोठं नुकसान झालं. हे सगळं का घडलं मुलांनो?”

एक मुलगा खिदळत म्हणाला, “शेपटी जाळल्यामुळे.”

सर त्याला टपली देत म्हणाले, “म्हणजे नेमकं कशामुळे?”

एक चुणचुणीत मुलगा म्हणाला, “सर सोनूचा स्वत:वर ताबा नसल्याने आणि त्याच्या रागीट आणि अविचारी स्वभावामुळे.”

सर म्हणाले, “या गोष्टीतून बोध काय घ्यायचा?”

 तोच चुणचुणीत मुलगा उत्तरला, “रागात असणाऱ्या माणसाचा स्वतःवर ताबा राहत नाही. तो वाट्टेल ते करून बसतो. त्याला कसलंच भान राहत नाही. तो यात इतरांचं नुकसान करतो. त्याच बरोबरीने स्वत:चं सुद्धा नुकसान करून घेतो. रागावर वेळीच आवर घातला की मोठं नुकसान टाळता येतं. अशा परिस्थितीत आपल्याला समजत नसेल तर कोणाची तरी मदत घ्यायची.”

त्या दोन मुलांना कळायचं ते कळलं असावं असं सरांना तरी वाटलं. नंतर सरांचा तास संपला, ते जाऊ लागले. ती दोन मुलं धावत सरांकडे आली आणि म्हणाली, “सर...”

-वरुण भागवत

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...