Skip to main content

चोर


A click by: Varun Bhagwat


“त्याने स्वत: इथे या company मध्ये काम केलं. त्याला आपण सगळं दिलं यार...”

“झालं काय?”

“आपण जे मार्केट मध्ये नवीन product launch करणार होतो त्याची तारीख पण आपण पक्की केली होती.”

“Yes. Right.”

“त्याचं presentation त्याने केलं आणि पूर्ण credit लाटलं.”

“How come?”

“Product बनवायचा formula ज्या core team ला माहित होता, त्या core team मधला हा एक member.”

“हो बरोबर.”

“आपल्या launch ची date ठरली आणि strategically he resigned. He joined our rival firm. त्याने असंच्या असं product बनवलं फक्त थोडेसे बदल करून... आणि presentation दिलं and now त्यांचं launching almost ready आहे. त्यांनी advertise पण दिली.”

“आपलं पण product आहे ना?”

“हो पण launch कुठे झालंय. Ad कुठे आहे? दिसताना असं दिसणार की आपण यांचं product चोरलं. कारण आपली अजून advertise नाही. म्हणजे त्यांनी आधी ad केल्यामुळे लोकांच्या दृष्टीने ते त्यांचं product होणार. थोडा formula change करून त्याने तिकडे बनवल्याने बाकी patent चा पण विषय नाही.”

“आपण launch का नाही केलं पण आधी?”

“तो project थोडा back burner वर गेला आणि... ते थोडं मागे पडलं..”

“आणि त्याने फायदा घेतला.”

“So unprofessional.”

“ज्याच्या हाती ससा त्याचाच ठसा.”

“काय?”

“आपण गोष्टी वाचल्या पण बोध नाही घेतला.”

“नीट सांग काय म्हणायचं आहे तुला ते.”

“अरे, एक राजा होता. त्याने फर्मान काढलं की जो त्याच्यासाठी सश्याची शिकार करेल आणि त्याला आणून देईल त्याला बक्षीस. सगळे कामाला लागले. रामूने शिकारीत यश मिळवलं. तो जंगलातून मोठ्या खुशीत  शिकार घेऊन येऊ लागला. त्याला वाटलं आपणच पहिली शिकार करण्यात यशस्वी झालोय. लवकरच राजाला खुश करूया. तो भराभर पावलं टाकू लागला. तेवढ्यात बाळूने त्याला गाठलं. त्याच्या नकळत त्याच्या डोळ्यात धूळ फेकली. पटकन रामूने मारलेला ससा हिसकावून घेतला. बाळू दरबाराच्या दिशेने पळू लागला. रामू भानावर येईपर्यंत हा बाळू दरबारात पोचला सुद्धा. रामू डोळे चोळत दरबारात पोचला. तोपर्यंत बऱ्यापैकी उशीर झाला होता.”

“पण, रामूची बाजू सत्याची होती. तो काही बोलला नाही?”

“सत्य काय आहे...?  जे समोर दिसतं या पेक्षाही जे दाखवलं जातं. बाळूच्या हातात ससा दिसत असताना रामू तिथे काही बोलला असता तरी उलट त्यालाच शिक्षा झाली असती.”

“म्हणजे कौशल्य वापरणाऱ्यापेक्षा डावपेच करणारे सरस ठरणार तर?”

“दुनियादारी मित्रा.”

“आपल्यासारख्याने काय करायचं?”

“आपण पण असं वाईट वागायचं?”

“आपली तशी नियत नाही.”

“असं करताना त्यांना काही वाटत नाही.”

“हा वाद घालण्यात काहीच point नाही.”

“मग?”

“अनुभवाने तरी शहाणं व्हायचं. वेळच्या वेळी अशा लोकांना ओळखायचं... या पेक्षा सुद्धा कोणाला किती काय सांगायचं आणि दाखवायचं ते आपण ठरवायचं. थेट results दिसले आणि एकदा गोष्ट बाजारात आली की मग formula open केला तरी आपल्याला फार फरक पडत नाही. पण एरवी...”

“एरवी काय?”

“एरवी काय.... जरा जपून...”

“खरं आहे...”

“असू दे. तू नको नाराज होऊस. एकदा चोरतील आणि भोगतील सुद्धा... पण तुझ्यात कौशल्याची कमी आहे का? आपण करत राहू.”

 

-       वरुण भागवत

           

 


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...