Skip to main content

बाप लेकाचं नातं


वेद आणि सिद या २ मित्रांचा संवाद चालू होता.

“आज father’s day आहे म्हणे.”

“हां... ते days चे प्रकार वर्षभर चालूच असतात.”

“ते खरंय.”

“कशाला लागतात रे हे days?”

“कदाचित व्यक्त व्हायला.”

“बाकी जाऊ दे, पण तू वडिलांवर कितीही व्यक्त हो, त्यांना त्यांच्या लेकापेक्षा लेकीच प्रिय.”

“हे काय सगळ्यांच्या बाबतीत लागू नाहीये.”

“अरे, पण जास्त करून असंच असतं की नाही?

“हो, पण त्यात बापाची चूक नाही. तो मुलीबाबत जास्त हळवा असतो इतकंच.”

“इतका हळवा की मला अगदी हिडीस-फिडीस करावं का?”

“सिद, chill. काय भांडला आहेस का वडिलांसोबत?”

“तसं नाही यार वेद, मुलाचं वडिलांसोबत नातं सोपं नसतं नाही?”

“नाही. नसतं. हे मला मान्य आहे.

“मी तर म्हणेन ते थोडं अर्धवट असतं.”

“अर्धवट?”

“हां... बाकी काही असो... पण त्या निमित्ताने म्हण किंवा काय, मी वडिलांवर थोडसं लिहिलंय वेद..”

“तू लिहिलंयस?”

“हो.”

“मगाशी तर म्हणत होतास मला days चं काही कौतुक नाही आणि तू तर लिहिलंयस...”

“आता बोलू की नको?”

“आता काय बोलतोस?”

“अरे म्हणजे ऐकवू की नको?”

“काय ऐकवतोस?”

“माझी थट्टा करणार असशील तर नंतर बोलू.”

“तसं नाही रे... तू आणि लिहिलं आहेस हे ऐकूनच जरा हसू येतंय.”

“एखाद्याला कौतुक वाटलं असतं, तुला हसू येतंय.”

“गप रे... college सुटल्यानंतर पेन सुद्धा हातात नाही घेतलंस आणि आज काहीतरी लिहिलंयस??”

सिद काहीच बोलला नाही. आता मात्र वेद थोडा serious होत म्हणाला की ऐकव.

 

सिद थोडी background देऊ लागला, “कदाचित अनेकांच्या मनातलं असेल हे.”

वेद म्हणाला, “ते आम्ही ठरवू. मुद्द्यावर या.”

सिद बोलू लागला, “कवितेचं नाव आहे- बाप लेकाचं नातं!

त्यांना वाटावं मी काही बोलावं,

मला वाटावं त्यांनी काही बोलावं,

बाप-लेकाच्या नात्याचं गणित हे असं का असावं?

आमच्या या अबोल असण्याने दोघांना अधुरं अधुरं का सोडावं?

 

काही बोलायचं म्हणजे भय वाटावं!

न बोलणंच जास्त सोयीचं होऊन जावं!!

अंतराने संवादाला का मारावं?

आमचं नातं अधुरं का राहावं?

 

दुराव्याला घाबरावं,

जवळ येण्यालाही भ्यावं,

असलं कसलं नातं असावं?

बाप लेकांना ज्याने अधुरं ठेवावं!

 

बापाचं मग वय व्हावं,

त्याने अलगद ‘बाळा’ म्हणावं!

मलाही नकळत भरून यावं,

पण ते दाखवण्याचं धैर्य तेव्हाही नसावं!

बाप लेकाच्या नात्याला नेमकं काय म्हणावं?

 

आमच्या संवादाने कायम अबोल व्हावं!

घट्ट मिठीने संवादाला नवं स्वरूप द्यावं!

मी त्यांना बिलगावं,

त्यांना न दाखवता मी, नि मला न दाखवता त्यांनी, अश्रूंच्या धारेला मोकळं होऊ द्यावं!

 

मी मोकळं व्हावं,

त्यांनी मोकळं व्हावं,

अधुऱ्या नात्याला अश्रूंनी धूसर करावं,

नि त्या अधुरं असण्याला आता कदाचित पूर्णत्त्व मिळावं!!”

 

वेद काहीच बोलत नव्हता. त्याने अलगद कवितेचा कागद घेतला. त्यावर खाली सिद ने आपलं नाव लिहिलं होतं आणि तारीख होती. तारीख १ वर्षापूर्वीची होती.

वेद पटकन म्हणून गेला, “बाप-लेकाच्या नात्याचं गणित हे असं का असावं?

वर्षापूर्वी लिहिलेलं तू त्यांना आत्ता का द्यावंस?”

सिद म्हणाला, “कदाचित आमचं हे नातं असं अव्यक्तच असावं!!!”

 

-       वरुण भागवत

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...