Skip to main content

तुझ्या कर्माने मर...

A Click by: Varun Bhagwat


राजाचे दोन सेवक सोमू आणि चंदू राजाच्या अन्यायाला वैतागले होते. सोमू म्हणाला, “काही माणसांनी कितीही भ्रष्टाचार केला, कसेही वागले, कोणाचं काही वाईट केलं, तरी त्यांचं काही वाईट होतंच नाही.”

“तू कशाला त्यांच्या वाईटावर आहेस पण?”

“नसावं का?”

“असावं का?”

“वाईट माणसांचं चांगलं व्हावं वगैरे असा विचार मी करू शकत नाही.” सोमू जवळजवळ चिडतच म्हणाला.

“मी कुठे म्हणतोय असा विचार कर.” चंदू शांत होता.

“तू स्पष्ट बोल.”

“मी म्हणतोय की त्यांचं चांगलं व्हावं हा विचार नको करूस पण वाईट व्हावं असा सुद्धा विचार करू नकोस.”

“कालपर्यंत राजाचं वाईट चिंतणारा तू आज एकदम असं बोलतोस तेव्हा मलाच आश्चर्य वाटतं.” सोमू बोलून गेला.

“किस्साच तसा घडलाय म्हणून मी हे बोलतोय.” चंदू सांगत होता.

“नेमकं काय घडलंय?” सोमूने विचारलं.

चंदू सांगू लागला, “अरे काल राजा नेहमीप्रमाणे शिकारीला गेला. पण जंगलाकडे जाताना वाटेवर भलतंच घडलं. आपल्या राजाला कारण नसताना दुसऱ्याला त्रास देणं फार आवडतं. सोबत असणाऱ्या सेवकाची तो क्रूर थट्टा करत होता आणि मजा घेत होता. थोडं पुढे गेल्यावर त्याने एक झाड शोधलं आणि झाडावर जाऊन शिकारीची वाट पाहत बसला. राजाने खाली पाहिलं तर एक कुत्रा कारण नसताना एका सश्याला छळत होता. बिचारा ससा घाबरून बिळाकडे परतू लागला. मात्र कुत्रा पाठ सोडेना. सश्याची थट्टा करता करता कुत्र्याने एक फटका त्याला मारला. ससा बिळात शिरला पण त्या फटक्यामुळे त्याच्या कानाला इजा झाली. तेवढ्यात एक माणूस तिथून जात होता. माणसाच्या रस्त्यात हा कुत्रा येत होता. म्हणून माणसाने एक दगड उचलला आणि कुत्र्याला मारला. कुत्रा केकाटत तिथून निघून गेला. राजासोबत आलेल्या सेवाकांपैकी एकाचा घोडा मनमानी करू लागला आणि सुसाट सुटला. त्याच्या वाटेत तो कुत्र्याला दगड मारणारा माणूस आला आणि घोडा त्या माणसाला जोरात धडक मारून गेला. माणसाच्या कंबरेत त्या घोड्याची लाथ बसली नि माणूस जागेवर गप्प बसला. तो घोडा बेभान होता. त्याचा स्वत:वर ताबा राहिला नव्हता. तो थेट समोरच्या एका झाडाला जाऊन धडकला. त्याला चांगलीच दुखापत झाली. राजा हे सारं पाहत होता. अचानक आकाशवाणी झाल्यासारखा आवाज त्याच्या कानावर आला, “राजा, तू तुझ्या कर्मानेच मरणार.” राजाचा विचार अचानक बदलला. तो क्षणार्धात झाडावरून खाली उतरला. उतरता क्षणी मोठा आवाज झाला. राजाने पाहिलं तर तो झाडावर ज्या जागी बसला होता तिथे वरतून एक मोठ्ठा दगड येऊन पडला होता. राजा थोडक्यात बचावला होता.” चंदू बोलता बोलता थांबला.

“अरे बाप रे, खरंय. प्रत्येक जण आपल्या कर्माने मरतो. म्हणून राजाने आज सर्वांशी संवाद साधायचा असल्याची घोषणा केलीये तर. काय बोलायचं असेल राजाला? ” सोमू विचारपूर्वक म्हणाला.

“आजपर्यंत केलेल्या अन्यायाची माफी मागायची असेल.” चंदू उत्तरला.

“तुला कसं माहित पण हे सगळं?” सोमूने विचारलं.

“मी उल्लेख केल्याप्रमाणे शिकारीला जाताना राजा ज्या सेवकाची थट्टा करत होता तो सेवक मी होतो. “तू तुझ्याच कर्माने मर!” ही राजाला जी आकाशवाणी वाटली ती आकाशवाणी नसून राजा ज्या झाडावर बसला होता त्या झाडापेक्षा अजून एका उंच झाडावर चढून मी बसलो होतो, राजाला मारायच्या हेतूनेच. पण जे राजाने पाहिलं तेच मी पण पाहिलं... जो तो आपापल्या कर्माने मरत होता.” चंदूने खुलासा केला.

 सोमू चंदूला म्हणाला. “खरं आहे. पण एक प्रश्न राहतोच. चंदू, तू मारलेल्या दगडाचा नेम चुकून चुकला की मुद्दाम चुकवलास?”

-       वरुण भागवत   

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...