Skip to main content

संधी

A Click by: Varun Bhagwat

“मला ना या हिंदी सिनेमातल्या काही काही scenes ची गंमत वाटते.”

“तसे बरेच scene गमतीदारच असतात. तुला कोणत्या scenes ची गंमत वाटते?”

“कोणीतरी काहीतरी गुन्हा करतं आणि ते नेमकं एका सज्जन माणसाला दिसतं आणि तो ओरडून तिथे सांगतो की अब ये सब मै पुलिस को जा के बताउंगा. मग तो गुन्हेगार याला पण मारून टाकतो. आता जे काम करायचं आहे ते करून टाकायचं ना... हे सांगत बसून कशाला मरायचं?”

“हाहा... खरंय.. आणि या उलट अजून एक म्हणजे अनेकदा villain च्या हाती hero सापडलेला असतो पण villain इकडच्या तिकडच्या गप्पा हाणत बसतो आणि त्या नादात hero ला बरोबर chance मिळतो.”

“हो... पण हे लहानपणापासून असंच चालत आलंय. त्या एका गोष्टीमध्ये नाही का एक बकऱ्यांचा कळप चाललेला होता. त्यातलं एक कोकरू अर्थात छोटं पिल्लू मागे पडलं.. सोबत राखण करायला कुत्रे होते पण नेमकं ते मागे पडलं. नुसतं मागेच नाही पडलं तर थोडं भरकटलं सुद्धा. ते पिल्लू बरोबर एका लांडग्याच्या हाती सापडलं. या पिल्लाला कळून चुकलं की आता आपली काही खैर नाही. पण ते दिसायला इटुकलं असलं तरी फार हुशार होतं. बरं त्या हिंदी फिल्म मधल्या villain सारखी या लांडग्याला पण हौस... आता काही गरज आहे का खरं पण तरी त्याला थाटात त्याने विचारलं- “कोई आखरी ख्वाहिश?” पिल्लाला हीच संधी वाटली असावी. ते म्हणालं मी नाच फार सुंदर करतो. माझी इच्छा अशी आहे की तुम्ही गा आणि मी नाचतो. तुमचा गळा फार गोड आहे. लांडगा हे ऐकून फार खुश झाला. तो गाणं गाऊ लागला. पिल्लू नाचू लागलं. काही मिनिटातच  कळपाची राखण करणारे कुत्रे गाण्याच्या आवाजाच्या दिशेने पिल्लापर्यंत पोचले. इतके कुत्रे येतायत हे पाहून लांडग्याला पळण्याशिवाय पर्याय उरला नाही.”

“थोडक्यात story चा hero वाचला.”

“Yes.”

“पण मी काय म्हणतो हा मूर्ख लांडगा गाणं गात बसला नसता तर...”

“तर तो पिल्लाचा फडशा पाडू शकला असता.”

“ह्यातून आपण काय शिकायचं तर timing is important. ज्याला हे timing चं गणित कळलं तो hero.”

“अनेकदा असं होतं की सगळं हातात असतं पण ती वेळ साधली नाही तर हातात काही उरत नाही. त्या वेळेला त्या संधीचं सोनं करता आलं पाहिजे. तर अर्थ आहे.”

“जसं या गोष्टीतल्या पिल्लाने केलं.”

“हेच लांडग्याने केलं असतं तर त्याचं पारडं भारी झालं असतं.”

“लांडगा missed it. पिल्लू hits it.”

“हे कमाल आहे.”

“लांडग्याने संधीची माती केली. हेच बकऱ्याच्या पिल्लाने मात्र संधीचं सोनं केलं.”

 

-वरुण भागवत  

Comments

  1. खरं आहे, आलेल्या संधीच जो सोनं करू शकतो तोच पुढे जातो

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...