Skip to main content

या जगात चांगली माणसं आहेत का?

A click by: Sushil Ladkat


२ मित्र- गोविंद आणि रमाकांत घराबाहेरच्या रस्त्यावर चालत गप्पा मारत होते.

“गोविंद, माझ्या मते या जगात चांगली माणसं वगैरे काही उरली नाहीयेत.”

“मला वाटतं की आपण चांगलं काम केलं तर आपल्या बाबतीत चांगलंच घडतं.”

“असं काही नाही.”

“अरेच्च्या... अरे रमाकांत, आपण एखाद्याच्या बाबतीत चांगले वागलो तर कधी ना कधी त्याची परतफेड चांगल्या मार्गानेच होते.”

“माझा ना या तत्वज्ञानावर विश्वासच नाही.”

“पण तुला असं अचानक काय झालं?”

“अचानक वगैरे नाही. परवाचा incident आठवला. दारावर आलेल्या त्या फुगेवाल्याला कशाला मदत केली? उगीच दया येत असते तुला...”

“हे बघ त्याचा मुलगा पण छोट्या मोठ्या गोष्टी विकत होता- तो गोड खाऊ खाण्याच्या वयात त्याला तो विकावा लागत होता. ते मला पाहवलं नाही. मी त्याच्या मुलाच्या शिक्षणासाठी ते पैसे दिलेत.”

“त्याने त्याच रात्री त्या पैशाची दारू प्यायली असेल.”

“तुला काय माहित रे?”

“तुला तरी काय माहित की त्याने त्या पैशाचा वापर मुलाच्या शिक्षणासाठी केला असेल?”

“तो म्हटला होता की मी माझ्या मुलाला uniform घेतला की दाखवायला पहिला तुमच्याकडे घेऊन येईन.”

“थापा...”

“बरं...”

 

तेवढ्यात जवळच्या झाडावर बसलेलं एक कबुतर त्यांना दिसलं.

गोविंद म्हणाला, “लहानपणी ऐकलेली मुंगी आणि कबुतराची गोष्ट अशी छोटी मदत करायला भाग पाडते.”

“म्हणजे?”

गोविंद सांगू लागला, “एक मुंगी नदीत वाहून चाललेली कबुतराला दिसली. खरंतर तो दुर्लक्ष करू शकत होता पण त्याने पटकन एक काठी नदीत टाकली. त्या काठीच्या आधाराने मुंगी किनाऱ्याला लागली आणि तिचा जीव वाचला. काही दिवसांनी एक माणूस त्या कबुतराला पकडण्यासाठी त्याचं जाळं पसरवत होता. कबुतर बेसावध होतं. मात्र या मुंगीचं लक्ष होतं. आधी तिला सुचेना की काय करावं. पण तिने परिस्थितीचं भान राखलं. ती शिकारीसाठी आलेल्या त्या माणसाच्या पायाला कडकडून चावली. तो ओरडला. कबुतर सावध झालं आणि पटकन झाडावरून उडून गेलं.”

“असं फक्त गोष्टीत होतं” असं म्हणत रमाकांत पुढे जाऊ लागला. त्याच्या लक्षातच आलं नाही की आपला मित्र गोविंद मागे पडलाय. मागे क्षणार्धात भलतंच घडत होतं. गोविंद गोष्ट सांगून झाल्यावर चालता चालता एका दगडाला अडखळून पडला होता. मागून एक भरधाव दुचाकी येत होती. तिच्या horn च्या आवाजाने रमाकांत ने मागे पाहिलं. मागे गोविंद पडला होता. गाडी येत होती. रमाकांत धावत गोविंद ला वाचवायला जाऊ लागला. पण गाडी जवळ येत होती. तेवढ्यात हे पाहणारा एक माणूस प्रसंगावधान राखत गाडीकडे इशारा करत “थांबा” म्हणून ओरडला. तोपर्यंत रमाकांत पोचला आणि दोघांनी पटकन गोविंद ला रस्त्यातून बाजूला घेतलं. गाडी नुघून गेली. अपघात टळला.

 

“अरे तू इथे?” गोविंद आश्चर्याने म्हणाला.

“हो साहेब, तुम्हाला म्हणालो होतो ना पोराला uniform घेतला की दाखवायला येईन. तुमच्या घरीच येत होतो आणि तुम्ही हिकडं चालताना दिसला. इचार केला गाठावं इकडच. तेवढ्यात तुम्ही पडले आणि... ते बघा तिकडं थांबलंय पोरगं. तुम्हाला लागलं नाही ना साहेब?”

गोविंद हसत म्हणाला, “नाही. Thank you.”

रमाकांत आ वासून पाहत राहिला.

 

-वरुण भागवत        


Comments

  1. हे सगळं खरं आहे पण या कलियुगात कोणावर विश्वास ठेवावा हे मात्र कळतं नाही हेही खरे, पण आपण चांगल्या मनाने नक्कीच मदत करत राहावी हेही नक्की 👍👍👍

    ReplyDelete
  2. खूप छान वरुण, कार्य करत रहावे, विश्वास किंवा अविश्वास नंतर परतफेड होत असते

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...