Skip to main content

Coffee च best...

A Click by: Varun Bhagwat

“आजी मी खरंच वैतागले आहे आता.”

“झालं तरी काय?”

“problems, problems आणि फक्त problems...”

“त्यातून काहीतरी पुढे चांगलं होणार असेल.”

“problems ने कोणाचं कधी काही चांगलं होतं का?”

“बरं बाई, नसेल होत. ते सोड. मी सांगितलेल्या गोष्टी आणल्यास का बाजारातून?”

“हो. हे घे. बटाटे, अंडी आणि coffee पावडर.”

 

आजीने शेगडी वरती ३ पातेल्यांमध्ये गरम पाणी उकळत ठेवलं होतं. त्यातील एका पातेल्यात तिने बटाटे घातले. दुसऱ्यात अंडी आणि तिसऱ्या पातेल्यात coffee पावडर घातली. मध्ये थोडा वेळ गेला. नात हॉल मध्ये जाऊन बसली. थोड्या वेळाने आजी बाहेर येऊन पुन्हा नातीशी गप्पा मारू लागली.

 

“हां, कसले problems गं?”

“जसं आहे तसं काही राहू नाही का शकत काही?”

“काय आहे तसं ठेवायचं आहे? पहिले जाऊन ती पातेली उतरव.”

“उतरवली.”

“इकडे आण.”

“आज आपण उकडलेले बटाटे, अंडी आणि coffee असं खाणार आहोत का आजी?”

 

आजी मनापासून हसत म्हणाली, “खूप दिवस झाले तुझं ऐकत होते आज विचार केला की एक प्रयोग करूया.”

“कसला प्रयोग?”

“बटाट्यांना हात लाव बरं.”

“काय?”

“अगं लाव तर... हां, काय जाणवलं?”

“ते गरम आहेत.”

“ते असणारच.. अजून?”

“मऊ झालेत.”

“अरे वा. अंडी बघ.”

“उकडली गेलीयेत.”

“coffee बघ.”

“coffee ला कसा हात लावू? आजी म्हणायचं काय आहे तुला?”

“हे ३ पदार्थ म्हणजे ३ माणसं आहेत असं समज. गरम पाणी हे त्यांचे problems आहेत. प्रत्येक जण problem ला सामोरा गेल्यावर वेगवेगळा react झाला.”

“त्यात काय... प्रत्येक गोष्ट शिजली.”

“तसं नाही... अगं थोड्या वेगळ्या नजरेतून बघ.”

“म्हणजे?”

“बटाटे बाजारातून आले तेव्हा चांगले कडक होते.. अर्थात strong होते असं म्हणूया. पण पाण्यात शिरल्यावर म्हणजेच problem ला सामोरं गेल्यावर लेचेपेचे म्हणजेच weak झाले. अंडी वेगळीच वागली. आधी आवरणाच्या आत liquid होतं. problem ला सामोरं जाताच ते घट्ट झालं. थोडक्यात ते स्वभावाने rigid झालं असं म्हणू. coffee ने मात्र problem ला संधी मानलं. बाळा, तू ठरव यातलं तुला कोण व्हायचं आहे. problems ला सामोरं जायला ही coffee शिकवते बघ. problems, problems आणि फक्त problems असं नुसतं म्हणून काही होत नाही. त्याला भिडलं की वाफाळत्या coffee सारखं best end  product मिळतं. ”

नातीने coffee चा वास घेतला नि आजीला म्हणाली, “हं... coffee best च आहे. पण आजी, हा प्रयोग कुठून शिकलीस?”

“अगं आपल्या शेजारी ते retired professor राहायला आले आहेत ना ते काल घरी आले होते तर मी त्यांच्यासाठी coffee केली होती.  त्यांना तो coffee चा सुगंध इतका आवडला आणि त्यांना अचानक त्यांच्या students ना सांगितलेली ही गोष्ट आठवली आणि मग त्यांनी ती मला सांगितली. त्यांनी तोंडी सांगितली आणि मी प्रात्यक्षिक करायचं ठरवलं.”

“कशाला?”

“तुला शिकवायला... होतील problems solve. आणि सगळे problems solve झाले तर राहतच काय मग... असो आणि कामात काम झालं ना माझं... आता नाश्त्याला ही उकडलेली अंडी आणि coffee. बटाटे उकडले म्हणजे दुपारच्या भाजीची पण सोय झाली बघ. फोडणी दिली की झालं.”

“पण coffee एक कपच केलीस आजी.”

“ती तू घे. कारण माझी coffee आज retired professor कडे आहे.”

“आं?”

 

-वरुण भागवत  

Comments

  1. I like coffee ....☕
    Coffee cha ghot pitanacha tu lihilela blog vachala...,
    Vachlynantar ,
    coffee LA☕
    Ajuncha Mazya Javal aanlas.. 🙋
    Thank you once again Varun.... 😍😍🙏🙏

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...