Skip to main content

Corporate मधला वाद

A click by: Varun Bhagwat


“सर कळत नाहीये या नवीन मुलाशी वागावं तरी कसं?”

“तो तुझ्या team मधला new joiner का?

“हां...”

“काय बरं नाव त्याचं, विनय ना?”

“हो ना. इतकं talent आहे. पण नव्या ideas बाहेरच काढत नाही.”

“ऐक राजीव... तुझा नेहमीचा फंडा मला महिती आहे काम करून घेण्याचा. सगळीकडे तो चालत नाही.”

“म्हणजे काय सर? कामं व्हायला नकोत का वेळच्या वेळी?”

“मला मान्य आहे. तुला results महत्त्वाचे आहेत right?

“हो.”

“मग पद्धत ज्याला जशी हवी तशी वापरू दे ना.”

“पण मी कुठे अडवतो?”

“अडवत नाहीस. मध्ये मध्ये करतोस. force करतोस की हे अशा पद्धतीने करा म्हणून.”

“पण आपण असेच मोठे झालो ना...”

“पण प्रत्येक जण वेगळा असतो ना. प्रत्येकाची काम करायची पद्धत पण वेगळी असते.”

“मग या विनयने सुद्धा आपल्यासारखी पद्धत आत्मसात करावी आपल्या company मध्ये आहे तर.”

“असं नसतं. Understand, let him play his natural game.”

“What do you mean?”

“तुझ्या actions या result कडे नेणाऱ्या असल्या पाहिजेत. एक गमतीदार गोष्ट सांगतो. एकदा ना वारा आणि सूर्य या दोघांमध्ये वाद झाला. Typical corporate वाद. कोण जास्त चांगलं काम करवून घेऊ शकतं वाला...”

“सर वारा आणि सूर्य...”

“ऐक तर.. त्यांच्यात गमतीदार पैज लागली. मोकळ्या रस्त्यावरून एक माणूस जात होता. जो त्याचे कपडे काढून दाखवेल तो जिंकणार अशी पैज होती.”

“आवरा.”

“ऐक तर. वाऱ्याने सुरुवात केली. त्याने जोरदार हल्ला चढवला. माणसाचे कपडे उडून जाणं अपेक्षित होतं. पण घडलं उलटंच. माणसाने कपडे जास्त घट्ट पकडून ठेवले. वाऱ्याला राग आला. त्याने अजूनच force लावला आणि अजून वेगाने वाहू लागला. तर माणसाने स्वत:जवळ असलेली घोंगडी पांघरली. In short तो काम न करण्याचे/ कामापासून पळण्याचे नवे उपाय शोधू लागला. शेवटी वारा सूर्याला म्हणाला की तू कर बाबा try.”

“मग सूर्याने काय केलं?”

“सूर्याने आधी कोवळी उन्हं माणसाच्या अंगावर पसरवली. म्हणजेच company मध्ये as a new joiner त्याच्यासाठी थोडं comfortabale वातावरण निर्माण केलं.  त्यामुळे माणसाने आपली घोंगडी दूर केली. मग नंतर सूर्याने आपली प्रखरता वाढवली. अर्थात boss ने productivity वाढवण्यासाठी positive प्रयत्न सुरु केले. माणसाने हळूहळू कपडे काढायला सुरुवात केली.

“म्हणजे new joiner ने efforts घ्यायला सुरुवात केली.

“Right. तो तेवढ्यावर थांबला नाही. नंतर जवळच असणाऱ्या नदीमध्ये डुंबू लागला.”

“म्हणजेच स्वत:हून तो जास्तीचं काम करायला तयार झाला.”

“Yes. Now you got the point. ही process step by step असल्याने कुठेच forced नव्हती.”

“कळलं सर.”

“हे बघ, माणसा-माणसा नुसार पद्धत बदलेल. पण तुझ्या मते याच्यात जर talent आहे तर याच्या बाबत याने काय काम करायचं हे तू ठरव. मात्र कसं करायचं हे त्याला ठरवू दे. प्रयत्न करून बघ. नाही तर अजून वेगळी method. आपल्या meetings होत राहतील.”

“आणि तुम्ही माझी शाळा घेत रहाल?”

“Correct!”

 

-वरुण भागवत         

 


 


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...