Skip to main content

Corporate मधला वाद

A click by: Varun Bhagwat


“सर कळत नाहीये या नवीन मुलाशी वागावं तरी कसं?”

“तो तुझ्या team मधला new joiner का?

“हां...”

“काय बरं नाव त्याचं, विनय ना?”

“हो ना. इतकं talent आहे. पण नव्या ideas बाहेरच काढत नाही.”

“ऐक राजीव... तुझा नेहमीचा फंडा मला महिती आहे काम करून घेण्याचा. सगळीकडे तो चालत नाही.”

“म्हणजे काय सर? कामं व्हायला नकोत का वेळच्या वेळी?”

“मला मान्य आहे. तुला results महत्त्वाचे आहेत right?

“हो.”

“मग पद्धत ज्याला जशी हवी तशी वापरू दे ना.”

“पण मी कुठे अडवतो?”

“अडवत नाहीस. मध्ये मध्ये करतोस. force करतोस की हे अशा पद्धतीने करा म्हणून.”

“पण आपण असेच मोठे झालो ना...”

“पण प्रत्येक जण वेगळा असतो ना. प्रत्येकाची काम करायची पद्धत पण वेगळी असते.”

“मग या विनयने सुद्धा आपल्यासारखी पद्धत आत्मसात करावी आपल्या company मध्ये आहे तर.”

“असं नसतं. Understand, let him play his natural game.”

“What do you mean?”

“तुझ्या actions या result कडे नेणाऱ्या असल्या पाहिजेत. एक गमतीदार गोष्ट सांगतो. एकदा ना वारा आणि सूर्य या दोघांमध्ये वाद झाला. Typical corporate वाद. कोण जास्त चांगलं काम करवून घेऊ शकतं वाला...”

“सर वारा आणि सूर्य...”

“ऐक तर.. त्यांच्यात गमतीदार पैज लागली. मोकळ्या रस्त्यावरून एक माणूस जात होता. जो त्याचे कपडे काढून दाखवेल तो जिंकणार अशी पैज होती.”

“आवरा.”

“ऐक तर. वाऱ्याने सुरुवात केली. त्याने जोरदार हल्ला चढवला. माणसाचे कपडे उडून जाणं अपेक्षित होतं. पण घडलं उलटंच. माणसाने कपडे जास्त घट्ट पकडून ठेवले. वाऱ्याला राग आला. त्याने अजूनच force लावला आणि अजून वेगाने वाहू लागला. तर माणसाने स्वत:जवळ असलेली घोंगडी पांघरली. In short तो काम न करण्याचे/ कामापासून पळण्याचे नवे उपाय शोधू लागला. शेवटी वारा सूर्याला म्हणाला की तू कर बाबा try.”

“मग सूर्याने काय केलं?”

“सूर्याने आधी कोवळी उन्हं माणसाच्या अंगावर पसरवली. म्हणजेच company मध्ये as a new joiner त्याच्यासाठी थोडं comfortabale वातावरण निर्माण केलं.  त्यामुळे माणसाने आपली घोंगडी दूर केली. मग नंतर सूर्याने आपली प्रखरता वाढवली. अर्थात boss ने productivity वाढवण्यासाठी positive प्रयत्न सुरु केले. माणसाने हळूहळू कपडे काढायला सुरुवात केली.

“म्हणजे new joiner ने efforts घ्यायला सुरुवात केली.

“Right. तो तेवढ्यावर थांबला नाही. नंतर जवळच असणाऱ्या नदीमध्ये डुंबू लागला.”

“म्हणजेच स्वत:हून तो जास्तीचं काम करायला तयार झाला.”

“Yes. Now you got the point. ही process step by step असल्याने कुठेच forced नव्हती.”

“कळलं सर.”

“हे बघ, माणसा-माणसा नुसार पद्धत बदलेल. पण तुझ्या मते याच्यात जर talent आहे तर याच्या बाबत याने काय काम करायचं हे तू ठरव. मात्र कसं करायचं हे त्याला ठरवू दे. प्रयत्न करून बघ. नाही तर अजून वेगळी method. आपल्या meetings होत राहतील.”

“आणि तुम्ही माझी शाळा घेत रहाल?”

“Correct!”

 

-वरुण भागवत         

 


 


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Late झाला तर...

समीर नी चिडचिड करतच गाडीला किक मारली. पहिल्या किकला स्टार्ट होणारी गाडी आज चार किका मारून सुद्धा स्टार्ट होत नव्हती. अखेर पाचव्या किकला गाडी सुरू झाली. गाडी सुरू झाल्यानंतर त्याचा राग त्याने Accelerator वर पिळ देत काढला. Accelerator खूप जास्त प्रमाणात पिळत त्याने गाडी idle च ठेवली. त्यानी गाडी इतकी raise केली की शेजारच्या पाटील काकू काचेची खिडकी उघडून डोकावून पाहू लागल्या. त्या बघताच तो थोडासा embarrassed झाला. समीर त्यांच्याकडे बघून कसंनुसं हसला. गाडीचा कधीच इतका मोठा आवाज न करणारा समीर आज थोडं वेगळंच वागताना पाहून समोरच्या शेलार काकूंना आश्चर्य वाटलं होतं. मिस्टर शेलार सुद्धा पूजा करत करत खिडकीतून डोकावून पाहू लागले. आता मात्र समीरने पटकन नजर चोरत gear टाकत तिथून पळ काढला. वर्षा मावशींची गडबड चालू होती. त्यांना काहीही करून त्यांची बस गाठायची होती. कारखान्यात वेळेवर पोहोचणं भाग होतं. पतीच्या निधनानंतर गेली दहा वर्ष, घरापासून ८ किलोमिटर अंतरावर असणाऱ्या कारखान्यात त्या कामाला होत्या. त्यांनी हे काम करून मुलालाही मोठ्या कष्टाने वाढवलं होतं. आता मुलगा कॉलेजमध्ये होता आणि  कॉलेजच्याच ...

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

मनातल्या एकलव्याची भरारी...

  A click by : Varun Bhagwat  "हातात घेतलेली रेती किती सहज सुटते. आपण पकडून ठेवलीय असं वाटतं. आपला त्यावर ताबा आहे असं वाटतं पण..." "पण ती निघून जाते. असंच ना?" "हो, जशी माझी नोकरी गेली तशीच. शाश्वतीच नाही राहिली कसली." "हं..." "मी किती कष्ट घेतले. रोज नवीन काहीतरी शोधू पाहत होतो, शिकत होतो. पण असा तडकाफडकी निर्णय घेऊन मला काढून टाकलं. कुठे चुकलं माझं?" "तू मर्जीतील माणूस नव्हतास." "काय?" "खूप स्पष्ट बोलतोय मी. पण हेच सत्य आहे." "पण म्हणजे काय?" "खूप explain करावं लागेल. "मग कर." "वेळ आहे?" "नोकरी गेल्यावर वेळच वेळ असतो." "बरं. मग ऐक. द्रोणाचार्य हे कौरव आणि पांडवांचे गुरू. अर्जुन तर त्यांचा लाडका शिष्य. त्याला सर्वश्रेष्ठ धनुर्धर बनवण्याचं वचन त्यांनी त्याला दिलं होतं. एकदा गुरू द्रोणाचार्य त्यांच्या साऱ्या शिष्यांसवे अरण्यात गेले होते. एक कुत्रा खूप वेळ भुंकत होता. मात्र काही काळाने तो शांत झाला. कोणाला कळेना की हा अचानक कसा काय इतका शांत झाला? जिथून त्या ...