Skip to main content

खेकडा आणि scope

A click by: Varun Bhagwat

खेकडा हा जास्तीत जास्त समुद्रकिनारी आढळणारा प्राणी. ३ खेकडे मित्र जमले. यातल्या दोघांना एकदा लहर आली दुसरीकडे जाण्याची. त्यांचा जंगलाकडे जाण्याचा विचार झाला. तिकडे त्यांना भक्ष्य मिळवण्याच्या दृष्टीने बरंच ‘कुरण’ मिळेल असं जाणवलं. म्हणजेच तिकडे जास्त scope जास्त आहे अशी त्यांची धारणा झाली.

एक मात्र त्यांच्याशी सहमत नव्हता. एवढा फायदा होऊ शकतो असं त्यांच्या बोलण्यातून वाटत असून सुद्धा त्याला काय वाटलं कोणास ठाऊक आणि तो म्हणाला, “तिकडे जाण्याच्या दृष्टीने त्या प्रभागाची संपूर्ण माहिती, ज्ञान, आपली तिथे टिकण्याची क्षमता आपण विचारात घेतली पाहिजे .आपण तिकडे टिकणार नाही. हे आपलं क्षेत्र आहे. आपण इथे जास्त प्रगती करू शकतो.”


दुसरा म्हणाला, “काय negative विचार आहेत याचे.”

तिसरा म्हणाला, “नाहीतर काय, ह्याला नवीन काही नकोच आहे.”

पहिला म्हणाला, “मला नवीन नकोय असं नाहीये. पण ज्या क्षेत्रात मी बरं काम करतोय, अर्थात या समुद्रात, तिथे मी mastery मिळवेन ना.  माझ्या मते ही अविचारी रिस्क आहे.”

“ह्याला सोड. ह्याला तिथलं कुरण दिसत नाहीये. तू मर इथेच.” असं म्हणून त्याला सोडून बाकी दोघांनी आपला मोर्चा जंगलाकडे वळवला सुद्धा. प्रवास अवघड होता. पण फायदा पाहून ते जात राहिले. काही काळाच्या प्रवासाने ते तिकडे पोचले. 

A click by: Varun Bhagwat

नवीन प्रदेशाचं नाविन्य होतंच. त्यामुळे सुरुवातीला मजा येत होती. मात्र त्यांनी इथले धोके समजूनच घेतले नव्हते. निर्णयाचा सारासार विचार झाला नव्हता. तिथे पोचताच काही कालावधी मजेत गेला मात्र नंतर एका कोल्ह्याला यातल्या एका खेकड्याची विशेष मेजवानी प्राप्त झाली.

दुसरा खेकडा प्रचंड घाबरला. समुद्रकिनारी खेकड्याला अनेक भक्ष्य मिळायची. त्याने हा विचार कधीच केला नव्हता की इकडे आपण पण इतर कोणाचं भक्ष्य बनू शकतो.

माणसांना जसा एखाद्या क्षेत्रात जास्त scope दिसतो, पैसा दिसतो आणि मग त्या दृष्टीने कल तिकडे वळतो आणि मग एकाच्या नादाने बाकीचे जण तिकडे वळतात... बाकी विचार होत नाही. क्षेत्र निवडताना फक्त तिथला फायदा बघून उपयोग नसतो. त्या जोडीने आपली तिथे टिकण्याची क्षमता, आपला आवाका, आपलं skill, ज्ञान, आवड, तिथले धोके हे लक्षात घेणं गरजेचं असतं. तर आपण तिथे टिकतो.

हा घाबरलेला खेकडा परत त्याच्या जुन्या जागी परतला. त्याच्या मित्राला भेटला. त्याला पूर्ण हकीकत सांगितली.

इथे असणारा खेकडा म्हणाला, “अरे पण तिकडे बराच scope आहे ना?”

“प्रश्न scope चा नाही. पण तुझं म्हणणं योग्य आहे. स्वतःचे skills समजून न घेता घेतलेला अविचारी निर्णय ‘अर्थ’पूर्ण असेलच असं नाही. आपण आपल्याला ओळखलं पाहिजे आणि क्षेत्र निवडलं पाहिजे.” आणि म्हणाला,

“Sorry. Can I join you?”

“विचारायचं काय त्यात? समुद्र आपलाच आहे. welcome back.”

A Click by: Varun Bhagwat

-       वरुण भागवत

-  

Comments

  1. Aajachya images ne tar ajunach maja aanali

    ReplyDelete
  2. अर्थावरील खरच अर्थपूर्ण लेखन

    ReplyDelete
  3. Good thinking and attitude also

    ReplyDelete
  4. 'अर्थ'पूर्ण लेखन..

    ReplyDelete
  5. लीला राजगेJune 9, 2020 at 2:23 PM

    सुंदर

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parking आणि त्या तिघी!

  ईशा किराणामालाच्या दुकानातून दोन जड पिशव्या तिच्या नाजूक हातात घेऊन आपल्या two wheeler पाशी पोहोचली. तिथे गेल्या गेल्या तिला दिसलं की तिच्या गाडीच्या दोन्ही बाजूंना चिकटून दोन गाड्या लावल्या आहेत. आणि या तीनही गाड्या side stand वर आहेत. बाकीच्यांनी गाड्या side stand वर लावण्याचं कारण म्हणजे mostly आळस किंवा parking मध्ये दुसऱ्याची गाडी काढायला लावायला अवघड जाईल यांचं भान नसणे. ईशाने side stand वर लावण्याचं कारण आळस नव्हतं, तिला भान होतं; पण तिच्या नाजूक बांध्याला गाडी double stand वर लावणं म्हणजे कमरेची वाट लावून घेण्यासारखं होतं. त्यामुळे ती गाडी side stand वर लावायची. त्यामुळे गाडी काढताना अडचण होणं हा आजचा problem नव्हता. पण नेहमी कोणी ना कोणी सहाय्यास येई. आज मात्र गाडी main road पासून आत साधारण ५०० मीटर अंतरावर असणाऱ्या गल्लीत, उजवीकडे वळून अजून पुढे १०० मीटरवर असणाऱ्या किराणा दुकानासमोर होती. दुपारचा १ वाजला होता. Grocery shop मध्ये सकाळच्या सत्रातली ईशाच शेवटची customer होती. तिने सामान भरताच Shutter down करून ईशा गाडीजवळ येईपर्यंत भरत भाई निघून गेला. गल्ली, दुपारी १ ची व...

कर्माचं Circle

A Click by- Sushil Ladkat एक होता उंदीर आणि एक होता बेडूक. यांची झाली मैत्री. थोडं odd होतं हे combination. उंदीर बिचारा भोळा आणि बेडूक थोडा लबाड. हा बेडूक उंदराशी वाट्टेल तसं विचित्र वागायचा आणि त्याचं त्या बेडकाला कधीच काही वाटायचं नाही. त्याला तो कायम कमी लेखायचा. उंदीर त्याचं काहीच वाकडं करू शकणार नाही याची त्याला खात्री होती आणि हे बऱ्यापैकी खरं सुद्धा होतं. उंदीर कधीच काही बोलायचा नाही. असली मैत्री तरी का असावी असा एक प्रश्न कोणालाही पडला असता. पण ज्याला पडायला पाहिजे त्या उंदराला तो पडत नव्हता. पर्याय नसल्यासारखं , जगातले इतर मित्र संपल्यासारखा तो घाबरून का होईना त्याच्यासोबत राहत होता. त्यामुळे बेडकाचं असं बेदरकार वागणं वाढू लागलं. एक दिवस तर बेडकाने कहर केला. त्याला उंदराची अतीशय नीच दर्जाची मस्करी करायची लहर आली. त्याने उंदराचा पाय स्वतःच्या पायाला बांधला आणि उड्या मारत फेरफटका मारायला निघाला. उंदीर फरफटत त्याच्या सोबत ओढला जाऊ लागला. डबकं तर बेडकाची अतीशय लाडकी जागा. त्याने उंदराचा आणि बाकी कसलाच पुढचा मागचा विचार न करता डबक्यात उडी टाकली. स्वतः मस्तपैकी पाण्यात खेळू ल...

Confidence आणि Overconfidence

A click by - Varun Bhagwat एक होता राजा त्याची खुशीत होती प्रजा! दरबारी आला मूर्तीकार, म्हटला माझ्यासारखे दिसणारे पुतळे बनवेन मी हजार! सगळ्यांना ऐकूनच वाटला हा चमत्कार, गर्वाने फुलून मूर्तीकार म्हणाला , " अशक्य आहे माझी हार!" हे सगळं नाटक संपल्यानंतर राजा म्हणाला , " इतका विश्वास आहे स्वतःवर ?" मूर्तीकार हसत म्हणाला, " मी माझ्यासारखे दिसणारे ९९९ पुतळे बनवेन आणि त्या पुतळ्यांमध्ये मी स्वतः जाऊन उभा राहीन. तुम्हाला त्या सर्वांमधून मला शोधून काढावं लागेल.” “मान्य!” राजा म्हणाला. मूर्तीकाराने अगदी हुबेहूब पुतळे बनवले. त्या सर्व पुतळ्यांना सारखी वेशभूषा आणि एक उभी राहण्याची विशिष्ट पद्धत देऊ केली. तशाच पद्धतीत आणि वेशभूषेत तो त्यांच्यात मिसळून उभा राहिला. राजाला बोलावलं गेलं. राजाने सगळ्या पुतळ्यांचं वेशभूषेसकट निरीक्षण केलं. राजाला त्याच्या skills चं आणि कलेचं कौतुक वाटलं, मात्र राजाला त्याची बोलण्याची पद्धत पटली नव्हती. मूर्तीकाराला त्याच्या skills चा अभिमान असता तर ठीक पण त्याला तर गर्व झाला होता. अभिमान असणं आणि स्वत:च्या कलेबाबत confident असणं उत्तम. पण o...